Revenge Of the Woman He Broke

Chapter 1 — The Woman He Destroyed Sabi nila, ang babaeng minsang nagmakaawa ay ang babaeng hindi mo dapat sinasaktan. Dahil kapag natutunan niyang tumayo mag-isa… hindi na siya babalik para magmahal. Babalik siya para maningil. At ako— ako ang patunay na totoo iyon. Limang taon. Limang mahabang taon ang lumipas simula nang iwan ako ni Jeffrey Delos Reyes. Limang taon mula nang mawala ang lahat sa akin—pangarap, dignidad, at ang lalaking akala ko ay makakasama ko habang buhay. Hindi ko makakalimutan ang gabing iyon. Umuulan. Parehong-pareho ng gabing ito. Nakaluhod ako sa harap niya, basang-basa, nanginginig, halos hindi na makahinga sa kakaiyak. “Jeffrey… please… hindi ako ‘yon…” paulit-ulit kong sabi habang hawak ang laylayan ng coat niya. Pero ang mga mata niya— walang bakas ng pagmamahal. Puro galit. Puro pagkamuhi. “May ebidensya, Althea,” malamig niyang sagot, habang itinatapon sa harap ko ang mga litrato. Mga larawang sumira sa buhay ko. Isang babaeng kamukha ko. Kasama ang ibang lalaki. Magkahawak kamay. Magkayakap. Magkahalik. Pero hindi ako ‘yon. Hindi kailanman naging ako. “Frame-up ‘yan! Maniwala ka sa akin!” sigaw ko, halos mawalan na ng boses. Pero umatras siya. Parang diring-diri. Parang isa akong bagay na hindi na dapat hawakan. “Umalis ka na sa harap ko, Althea.” Isang linya. Isang hatol. “Hindi ko kayang tumingin sa isang babaeng traydor.” Parang may humigpit sa dibdib ko. Parang may pumatay sa puso ko sa isang iglap. Sa isang gabi— nawala ang limang taon naming pagsasama. Parang wala lang. Parang hindi ako naging mahalaga. Parang hindi ako naging mahal. Ngunit hindi niya alam… na sa gabing iyon, hindi lang ako ang nawala. Isang bagong babae ang isinilang. — Isang private jet ang dahan-dahang lumapag sa NAIA runway. Tahimik. Makinis. Eksakto sa timing—katulad ng lahat ng bagay sa buhay ko ngayon. Pagbukas ng pinto, isang malamig na hangin ang sumalubong sa akin. Pero hindi na ako ang babaeng nanginginig sa lamig. Ako na ang bagyo. Ako na ang unos. Ako na ang dahilan ng pagbagsak ng iba. Dahan-dahan akong bumaba ng eroplano. Suot ang isang puting tailored suit na perpektong bumagay sa katawan ko. Malinis ang hiwa. Matapang ang dating. Isang red lipstick ang nagbibigay kulay sa labi kong minsang nanginginig sa kakaiyak. At ang itim na sunglasses— nagtatago sa mata kong minsang namaga dahil sa isang lalaking hindi marunong maniwala. “Welcome back to the Philippines, Ma’am Althea Rivera,” magalang na bati ng assistant ko habang inaabot ang tablet. Tinanggap ko iyon nang hindi nagsasalita. Sanay na akong hindi nagpapakita ng emosyon. Sanay na akong kontrolado ang lahat. Isang maliit na ngiti ang sumilay sa labi ko. Hindi na ako ang simpleng babae noon. Ako na ngayon ang CEO ng Rivera Global Holdings. Ang kumpanyang akala ng lahat ay matagal nang nalugi. Ang kumpanyang lihim kong binuhay. At ang kumpanyang tahimik na bumibili ng shares ng Delos Reyes Corporation. Yes. Ang kumpanyang pag-aari ng pamilya ni Jeffrey. Unti-unti. Tahimik. Walang nakakapansin. Hanggang sa— huli na ang lahat. “Ma’am, 32% na po ang hawak nating shares,” ulat ng assistant ko. “Good,” maikli kong sagot. “Continue buying. But keep it discreet.” “Understood.” Tumingin ako sa malayo. Sa lungsod na minsang naging saksi sa pagkawasak ko. Ngayon— dito rin ako babangon. At dito ko rin sisimulan ang pagbagsak niya. Hindi niya alam… malapit na siyang mawalan ng lahat. — Sa kabilang bahagi ng siyudad— nakatayo si Jeffrey Delos Reyes sa harap ng floor-to-ceiling window ng penthouse office niya. Ang liwanag ng lungsod ay sumasalamin sa kanyang malamig na mga mata. Mas lalo siyang gumwapo. Mas lalo siyang naging makapangyarihan. Mas lalo siyang naging… hindi maabot. Siya ang tinaguriang youngest business tycoon ng bansa. Walang nakakatalo. Walang lumalapit. Walang nagtatangkang kalabanin siya. Ngunit sa kabila ng lahat— may isang pangalan na hindi niya mabura. Althea. Isang multo ng nakaraan. Isang sugat na hindi tuluyang naghihilom. “Sir,” tawag ng CFO niya, bahagyang kinakabahan. “May malaking shareholder na bumibili ng stocks natin.” Hindi siya agad lumingon. “Who?” malamig niyang tanong. “Rivera Global Holdings.” At doon— saglit siyang natigilan. Parang may tumama sa kanya. Rivera. Hindi maaari. Matagal nang patay ang kumpanyang iyon. Limang taon na ang nakalipas. Kasabay ng pagkawala ni— Hindi. Imposible. “Find out who’s behind it,” mariin niyang utos. “Now.” “Yes, sir.” Ngunit bago pa makaalis ang assistant niya— bumukas ang pinto ng opisina. Tahimik. Mabagal. May kumpiyansa. High heels echoing against the marble floor. Tak. Tak. Tak. Parang bawat hakbang ay may dalang banta. Dahan-dahan akong pumasok. Hindi ako nagmadali. Hindi ako nag-alinlangan. Dahil alam ko— lahat ng mata ay nakatingin sa akin. At sa wakas— tumigil ako sa harap niya. Tinanggal ko ang sunglasses ko. At sa unang pagkakataon matapos ang limang taon— muli kaming nagkaharap. Diretsong tumingin sa mga mata niyang minsang minahal ko. Mga matang minsang naging tahanan ko. Pero ngayon— wala na akong nararamdaman. “Long time no see… Mr. Delos Reyes.” Parang tumigil ang mundo. Nanlaki ang mga mata niya. Hindi siya makapaniwala. “Althea…?” halos pabulong niyang sabi. Ngumiti ako. Pero hindi iyon ang ngiti ng babaeng nagmakaawa noon. Ito ang ngiti ng babaeng handang sumira. “Miss me?” mahina kong bulong. Tahimik ang buong opisina. Walang gumagalaw. Walang humihinga. Lahat ay nakatingin. Lahat ay naghihintay. At ako— ako ang may kontrol. “Why are you here?” malamig niyang tanong, pero ramdam ko ang bahagyang pag-uga ng boses niya. Lumapit ako. Isang hakbang. Dalawa. Tatlo. Hanggang sa ilang pulgada na lang ang pagitan namin. Naririnig ko ang paghinga niya. Nararamdaman ko ang tensyon. Pero hindi ako umatras. Hindi na ako ang babaeng natatakot. “Business,” sagot ko. “After all… I am your new major shareholder.” I saw it. The shock. The disbelief. The realization. Parang unti-unting gumuho ang mundo niya— katulad ng ginawa niya sa akin noon. “At konting… unfinished business,” dagdag ko, bahagyang nakatagilid ang ulo. “Anong gusto mo?” mariin niyang tanong. Ngumiti ako. Mas malamig. Mas mapanganib. “Relax, Jeffrey,” bulong ko. “Huwag kang kabahan.” Bahagya akong yumuko, palapit sa kanya. Halos magdikit ang mga labi namin— pero hindi ko siya hinalikan. Hindi na. “Hindi pa ako nagsisimula.” At doon— sa sandaling iyon— alam kong nagsimula na ang digmaan. Pero ang hindi alam ni Jeffrey… Hindi lang paghihiganti ang dahilan ng pagbabalik ko. May mas malalim pa. Mas mabigat. Mas kayang gumiba ng mundo niya. Dahil limang taon na ang nakalipas… Hindi lang ako ang iniwan niya. At sa pagbabalik ko— hindi lang kumpanya niya ang mawawala. Pati ang katotohanan— na matagal ko nang tinatago.