Ang byahe pauwi ay mas mahaba kaysa sa inaasahan ko. Hindi dahil sa traffic kung hindi dahil sa bigat ng damdamin ko. Tahimik ang van dahil pagod ang lahat. Tahimik si Benj, tahimik si Blaise, tahimik din ako. Para akong pinipilas sa gitna.
Nasa unahan ang tingin ko, pinagmamasdan ang unti-unting pagkawala ng ilaw ng Tagaytay. Kanina lang, ang daming nangyayari. Ngayon, parang wala. Parang ako lang ang may dala ng lahat.
Ramdam ko ang kamay ni Benj sa tuhod ko. Si Blaise ay nasa kaliwa ko na nakatingin lang din sa bintana, pero alam kong hindi naman niya talaga tinitignan ang daan. Kilala ko na ang katahimikan niya. Mas maraming sinasabi iyon kaysa sa kahit anong salita.
Nauna akong ihatid at bumaba rin si Benj at Blaise para matulungan ako sa gamit ko kahit na isang duffle bag lang nam
