The Billionaire's Secret Widow

Hindi naniniwala si Serena Valdez sa multo. Pero nang makita niya ang pangalan ng lalaking tatlong taon nang patay sa sobre na hawak ng matandang estranghero, naramdaman niyang may mga bagay palang mas nakakatakot kaysa sa mga kaluluwang hindi matahimik. "Miss Serena Valdez?" Napahinto siya sa tapat ng maliit na gate ng inuupahan niyang apartment. Kakagaling lang niya sa night shift sa St. Gabriel Medical Center. Labindalawang oras siyang nagbantay sa emergency room—nagpalit ng suwero, nag-assist sa sugatang pasyente, nagpakalma ng umiiyak na bata, at halos hindi na nakaupo kahit limang minuto. Pagod na pagod ang katawan niya. Gusto na lang niyang maligo, magpalit ng damit, at mahiga sa maliit niyang kama. Pero ang lalaking nasa harap niya ay hindi mukhang ordinaryong bisita. Naka-itim itong amerikana kahit mainit ang umaga. May edad na ito, marahil nasa late sixties, ngunit tuwid ang tindig at malinis ang kilos. Sa likod nito ay nakaparada ang isang itim na luxury sedan na halatang hindi bagay sa masikip at simpleng eskinita ng apartment niya. "Po?" maingat na tanong ni Serena. Bahagyang yumuko ang lalaki. "Ako si Alfredo Reyes." Hindi gumalaw ang mukha ni Serena. Hindi niya kilala ang pangalang iyon. Ngunit ang sumunod nitong sinabi ang nagpabago sa t***k ng puso niya. "Matagal akong nagsilbi sa pamilya Monteverde." Parang biglang nanlamig ang paligid. Monteverde. Tatlong taon na niyang hindi binabanggit ang apelyidong iyon. Tatlong taon na niyang iniiwasan ang lahat ng balita tungkol sa kanila. Tatlong taon na niyang pinipilit kumbinsihin ang sarili na ang kabanatang iyon ng buhay niya ay tapos na. Napahigpit ang hawak niya sa strap ng bag. "Nagkakamali po kayo." Mahinahon ang boses niya, pero hindi niya napigilan ang bahagyang panginginig nito. "Wala po akong kinalaman sa pamilyang 'yan." Tahimik siyang pinagmasdan ni Alfredo. Hindi ito mukhang nagulat. Parang inaasahan na nito ang sagot niya. "Alam kong iyon ang sasabihin mo." "Kung alam n'yo pala, bakit kayo nandito?" Dahan-dahang binuksan ng matanda ang hawak nitong leather briefcase. Mula roon ay inilabas nito ang isang makapal na cream-colored envelope. May pulang wax seal sa likod. At nakatatak sa gitna ang initials na matagal nang pilit kinakalimutan ni Serena. E.M. Biglang humina ang tuhod niya. Hindi. Hindi puwede. Hindi na dapat bumalik ang nakaraan. "Para sa'yo ito," sabi ni Alfredo. Umiling agad si Serena. "Hindi ko po tatanggapin." "Miss Serena—" "Ayoko." "Please." "Hindi n'yo ako narinig?" Pilit niyang pinatatag ang boses. "Wala na akong kinalaman sa kanila. Wala na akong kinalaman kay Eduardo Monteverde." Sandaling kumirot ang dibdib niya matapos sabihin ang pangalan. Eduardo. Ang lalaking minsang nagligtas sa kanya. Ang lalaking nagbigay sa kanya ng pinakamalaking lihim ng buhay niya. Ang lalaking namatay nang hindi man lang niya nakuhang tanungin kung bakit. Bumaba ang tingin ni Alfredo. "Iniutos niyang ibigay ito sa'yo eksaktong tatlong taon matapos ang kanyang kamatayan." Hindi nakagalaw si Serena. "Anong ibig mong sabihin?" "Ang liham na ito ay isinulat ni Mr. Eduardo bago siya namatay." Naramdaman niyang unti-unting nanlalamig ang mga daliri niya. "Patay na siya." "Oo." "Kung patay na siya, bakit ngayon lang?" Dahan-dahang itinaas ni Alfredo ang sobre. "Dahil iyon ang bilin niya." Ilang segundo siyang nakatitig sa envelope. Parang simpleng papel lang iyon. Pero alam ni Serena na sa loob ng sobreng iyon, may posibilidad na gumuho na naman ang mundong hirap na hirap niyang buuin mula sa mga abo ng nakaraan. Tatlong taon. Tatlong taon niyang piniling maging ordinaryo. Serena Valdez. Nurse. Umuupa sa maliit na apartment. Kumakain ng instant noodles kapag petsa de peligro. Nagbabayad ng utang sa ospital ng kapatid. Tahimik. Simple. Walang Monteverde. Walang mansion. Walang lihim na kasal. Walang apelyidong hindi niya kailanman ginamit. "Hindi ko kaya," mahina niyang sabi. Sandaling lumambot ang mukha ni Alfredo. "Alam ko." "Kung alam n'yo, bakit n'yo pa ako pinipilit?" "Dahil mas delikado kung hindi mo ito babasahin." Napatingin siya rito. "Anong delikado?" Hindi agad sumagot ang matanda. Tumingin muna ito sa paligid, na para bang tinitiyak na walang ibang nakikinig. Pagkatapos ay lumapit ito nang bahagya. "Miss Serena, hindi lang ikaw ang naghihintay ng araw na ito." Nanigas ang likod niya. "Ano'ng ibig n'yo sabihin?" "May mga taong ayaw na bumalik ka sa Monteverde Mansion." "Good. Wala naman akong balak bumalik." "Pero kailangan mo." "Hindi." "Kailangan." "Ayoko!" halos pasigaw niyang sabi. Tumigil ang ilang batang naglalaro sa kabilang bahay at napatingin sa kanila. Agad na ibinaba ni Serena ang boses. "Ayoko na," mahina niyang dagdag. "Tapos na iyon." Napabuntong-hininga si Alfredo. "Sana nga tapos na." Iniabot nito ang sobre. Hindi niya alam kung bakit niya iyon tinanggap. Siguro dahil sa takot. Siguro dahil sa curiosity. O siguro dahil kahit anong pilit niyang itanggi, may parte pa rin sa kanya na naghahanap ng sagot mula sa lalaking iniwan siyang mag-isa sa gitna ng pinakamalaking kasinungalingan ng buhay niya. Nang mapasakamay niya ang sobre, parang bumigat ang buong braso niya. "Ano ang laman nito?" tanong niya. "Hindi ko alam." "Nagsisinungaling kayo." "Hindi ako nagsisinungaling." Seryoso ang mukha ni Alfredo. "Ang tanging alam ko lang, kapag nabasa mo na iyan, wala ka nang ibang pagpipilian kundi bumalik." Bago pa siya makasagot, bumukas ang pinto ng sedan. Tila paalis na ito. "Mr. Reyes." Huminto ang matanda. "Bakit ngayon? Bakit pagkatapos ng tatlong taon?" Sandaling nanahimik si Alfredo. Pagkatapos ay sinabi nito ang linyang nagparamdam kay Serena na hindi aksidente ang pagdating nito. "Dahil ngayong araw magbubukas ang huling testamento ni Eduardo Monteverde." Lumakas ang kabog ng dibdib niya. "Testamento?" "At ayon sa bilin niya..." Tumingin ito diretso sa kanyang mga mata. "Kailangan naroon ka." "Hindi ako pupunta." "Tatawag sila." "Sino?" "Ang mga abogado." "Ano'ng kailangan nila sa akin?" Hindi sumagot si Alfredo. Sumakay ito sa kotse. Bago tuluyang magsara ang bintana, muli itong nagsalita. "Ingatan mo ang liham, Miss Serena. At kahit anong mangyari, huwag mong hayaang makuha iyon ng pamilya Monteverde." Umalis ang sasakyan. Naiwan si Serena sa tapat ng gate, hawak ang sobre na tila apoy sa kanyang palad. "Serena!" Napapitlag siya. Si Aling Cora, ang landlady niya, ay nakasilip mula sa bintana sa ikalawang palapag. "Sino 'yon? Ang sosy naman ng sasakyan!" Pilit ngumiti si Serena. "Wala po. Nagkamali lang ng hinatid." "Sigurado ka? Mukhang mayaman ah." "Opo. Papasok na po ako." Mabilis siyang umakyat sa maliit niyang kwarto. Pagpasok niya, agad niyang nilock ang pinto. Hinila niya ang manipis na kurtina. Tahimik ang kwarto. Maliit. Mainit. May isang electric fan na maingay kapag naka-number three. May maliit na mesa. Single bed. Isang lumang cabinet. Ito ang buhay na pinili niya. Simple pero kanya. Walang kasinungalingan. Walang mansion na puno ng taong nakangiti habang may tinatagong kutsilyo sa likod. Dahan-dahan niyang inilapag ang sobre sa mesa. Nakatitig lang siya rito nang ilang minuto. Gusto niyang itapon. Sunugin. Ipahid sa tubig hanggang mabura ang lahat ng laman. Pero hindi niya magawa. Dahil sa likod ng sobre, nakasulat sa pamilyar na sulat-kamay ang mga salitang matagal na niyang kinatatakutan. Para sa aking asawa, Serena. Napalunok siya. "Asawa..." Mahina niyang inulit ang salita. Hindi niya kailanman tinawag ang sarili niya niyan. Hindi sa harap ng ibang tao. Hindi kahit sa salamin. Hindi kahit mag-isa siya. Dahil ang kasal nila ni Eduardo Monteverde ay hindi dapat umiral. Isang kasunduang nilagdaan sa tahimik na opisina ng isang pribadong abogado. Walang singsing na marangya. Walang wedding gown. Walang pamilya. Walang litrato. Walang halik. Isang pirma kapalit ng buhay ng kapatid niya. Noon, twenty-four siya. Si Eduardo ay sixty-two. Isang billionaire na kaya sanang bilhin ang buong ospital kung gugustuhin. Siya naman ay nurse na halos mangutang sa lahat para mailigtas ang kapatid niyang si Marco, na kailangan ng agarang heart surgery. Akala niya noon, ibinebenta niya ang kalayaan niya. Pero hindi ganoon ang nangyari. Eduardo never touched her. Never forced her. Never even called her his wife in public. Sa harap ng mundo, wala siyang asawa. Sa legal na papeles, siya si Mrs. Monteverde. Sa loob ng mansion, siya ang lihim na hindi dapat lumabas. At nang mamatay si Eduardo, nawala ang tanging taong nakakaalam kung bakit talaga nila ginawa ang lahat ng iyon. Hanggang ngayon. Huminga nang malalim si Serena. Dahan-dahan niyang sinira ang wax seal. May sulat sa loob. At isang dokumentong nakatiklop. Nauna niyang binuksan ang dokumento. Pagkabasa niya sa unang linya, nanlamig ang buong katawan niya. Certificate of Marriage Bride: Serena Valdez Groom: Eduardo Sebastian Monteverde Legal. Valid. Registered. Napaupo siya sa gilid ng kama. "Akala ko itinago mo na ito..." bulong niya. Bakit ipinadala pa ni Eduardo ang kopya? Bakit ngayon? At bakit kailangan niyang pumunta sa pagbubukas ng testamento? Dahan-dahan niyang binuksan ang liham. Agad niyang nakilala ang sulat-kamay ni Eduardo. Mabagal. Malinis. Matatag. Parang siya. --- Mahal kong Serena, Kung binabasa mo ito, ibig sabihin ay tatlong taon na akong wala. Patawarin mo ako kung muli kong bubuksan ang sugat na pilit mong tinakasan. Alam kong ipinangako kong hindi ka na kailanman madadamay sa pamilya ko. Pero nabigo ako. May mga bagay akong hindi nagawang tapusin habang nabubuhay pa ako. At ikaw lang ang natitirang taong kaya kong pagkatiwalaan. --- Nanginig ang labi ni Serena. Hindi niya napansin na tumutulo na pala ang luha niya. Wala siyang karapatang umiyak para kay Eduardo. Hindi sila tunay na mag-asawang nagmahalan. Pero minsan, sa loob ng walong buwan na itinira sa kanila ng tadhana, naging mabait ito sa kanya sa paraang hindi niya inaasahan. Hindi ito naging asawa. Pero naging kanlungan. Hindi ito naging lover. Pero naging protector. At ngayon, mula sa libingan, muli nitong binubuksan ang pintong matagal na niyang isinara. Ipinagpatuloy niya ang pagbabasa. --- Hindi ako namatay sa sakit, Serena. Pinatay ako. --- Nahulog ang liham mula sa kamay niya. Parang biglang nawala ang hangin sa kwarto. Napahawak siya sa dibdib. "Hindi..." Nagsinungaling ang lahat? Ang hospital report? Ang balita? Ang pamilya? Ang death certificate? Pinilit niyang kunin muli ang papel, pero nanginginig ang kamay niya. Ipinagpatuloy niya ang pagbabasa kahit halos hindi na niya makita ang mga letra. --- Ang taong pumatay sa akin ay nasa loob mismo ng Monteverde Mansion. Kapag binuksan ang aking huling testamento, magsisimula ang lahat. Huwag kang magtiwala sa kahit sino. Hindi sa mga anak ko. Hindi sa mga kapatid ko. Hindi sa mga taong umiiyak sa harap ng kabaong ko. Isa sa kanila ang dahilan kung bakit hindi na ako nakabalik sa'yo. --- Napasinghap si Serena. "Eduardo..." Biglang tumunog ang cellphone niya. Napapitlag siya. Unknown Number. Hindi niya sinagot agad. Tumigil ang ring. Ilang segundo lang ang lumipas, tumawag ulit. Unknown Number. Nakatitig siya sa screen habang patuloy ang kaba sa dibdib niya. Sa ikatlong ring, sinagot niya. "Hello?" Tahimik sa kabilang linya. "Hello?" ulit niya. May huminga. Mabagal. Malalim. Pagkatapos ay isang malamig na boses ng lalaki ang narinig niya. "Natanggap mo na pala ang sulat." Parang nanigas ang dugo sa mga ugat niya. "Sino ka?" "Tatlong taon kang tahimik, Serena. Dapat nanatili ka na lang doon." "Ano'ng kailangan mo?" "Huwag kang pumunta sa Monteverde Mansion." Mas humigpit ang hawak niya sa cellphone. "Ikaw ba ang pumatay kay Eduardo?" Sandaling katahimikan. Pagkatapos ay natawa ang lalaki. Mahina. Malamig. Nakakakilabot. "Matapang ka na ngayon?" "Sagutin mo ako!" "Hindi ka dapat nagtanong." "Kung pinatay ninyo siya—" "Makinig ka." Biglang naging matigas ang boses nito. "Kung ipipilit mong bumalik, hindi lang ikaw ang mamamatay." Nanlaki ang mga mata niya. "Anong ibig mong sabihin?" "May kapatid ka, hindi ba?" Biglang nanlambot ang katawan ni Serena. "Don't touch him." "Then be smart." Lumakas ang kabog ng puso niya. "Stay away from the Monteverdes." "Kung hindi?" "Kung hindi..." Huminto ang lalaki. "Ipapakita namin sa'yo kung paano talaga namatay ang asawa mo." Naputol ang tawag. Naiwan si Serena na hindi makagalaw. Ang cellphone ay nanatiling nakadikit sa kanyang tenga kahit wala na ang linya. Tahimik ang kwarto. Pero sa loob niya, nagsisigawan ang takot, galit, at matagal nang inilibing na sakit. Dahan-dahan niyang ibinaba ang phone. Tumingin siya sa marriage certificate. Pagkatapos sa sulat. Pagkatapos sa salitang nakasulat sa huling bahagi ng liham ni Eduardo. --- Bumalik ka, Serena. Hindi para sa mana. Hindi para sa pangalan ko. Kundi para sa katotohanan. --- Pumikit siya. Tatlong taon siyang tumakbo. Tatlong taon niyang piniling manahimik. Tatlong taon niyang hinayaang tawagin ng mundo si Eduardo Monteverde na isang respetadong billionaire na namatay sa sakit. Pero kung totoo ang sulat... Kung pinatay nga siya... At kung ang pumatay sa kanya ay nasa loob ng sariling pamilya... Ibig sabihin, hindi lang buhay niya ang nasa panganib. Pati ang kapatid niya. Pati ang lahat ng taong naging bahagi ng lihim na iyon. Muling tumunog ang cellphone niya. Akala niya ang unknown caller ulit. Pero ibang number ang lumabas. Landline. Sinagot niya nang nanginginig ang kamay. "Hello?" "Good morning. May I speak to Miss Serena Valdez?" "Sino ito?" "This is Attorney Vincent Salazar, legal counsel of the Monteverde family." Napatigil siya. "May kailangan po kaming ipaalam sa inyo," pagpapatuloy ng lalaki. Hindi nagsalita si Serena. "Mamayang alas-tres ng hapon gaganapin ang official reading ng last will and testament ni Mr. Eduardo Monteverde." Pumikit siya. "At bakit n'yo ako tinatawagan?" Sandaling tumahimik ang abogado. Pagkatapos ay sinabi nito ang linyang tuluyang bumura sa tahimik na buhay na pinilit niyang buuin. "Dahil ayon sa huling habilin ni Mr. Monteverde..." Parang huminto ang t***k ng puso niya. Akala niya, kasama nang nailibing si Eduardo ang lihim nilang kasal. Hindi niya inakalang may araw pa palang tatawag sa kanya gamit ang titulong matagal na niyang itinanggi. "...kailangan dumalo ang kanyang legal wife." Nanghina ang mga daliri ni Serena. Unti-unting kumawala sa kanyang pagkakahawak ang marriage certificate hanggang sa tuluyan itong bumagsak sa malamig na sahig. At habang nakatitig siya sa dokumentong matagal niyang itinago sa mundo... Napagtanto niya ang isang bagay. Hindi na siya makakatakas. Sa araw na iyon... Ang babaeng pinilit burahin ng pamilyang Monteverde ay muling babalik sa Monteverde Mansion. Hindi bilang panauhin. Kundi bilang kaisa-isang legal na biyuda ni Eduardo Monteverde. END OF CHAPTER 1