“จะเป็นยังไงนะ ถ้ายัยนั่นรู้ว่าเรื่องคืนนั้นเมื่อปีก่อนมีคนเล่นสกปรก” ผมแสยะยิ้มอย่างผู้ชนะ คนที่ถือไพ่เหนือกว่าก็คือผม คนที่ชนะก็คือผม คิดจะแข่งกับผมมันยังเร็วไปสิบชาติ
“มึง… ไอ้เสือพยัคฆ์!” ความเย็นชาของมันถูกทำลายภายในเสี้ยววินาที มันเกือบจะพุ่งใส่ผมอยู่แล้วถ้าไม่ติดสองมือของผู้มาใหม่ดึงไหล่มันเอาไว้ เป็นไอ้กวินกับไอ้เร็นที่โผล่หัวมาได้จังหวะพอดี
“อย่ายุ่งกับสายขิม กูเตือนมึงครั้งสุดท้าย” ผมกดเสียงต่ำ สีหน้าไร้แววล้อเล่น
ไม่เสียแรงที่ลดตัวลงไปยุ่งกับยัยผู้หญิงที่ชื่อมะปรางอะไรนั่น เพราะไพ่ที่ได้มาถือว่าคุ้มใช้ได้
“เสืออย่างกูไม่เคยขู่ อยู่ให้ห่างจากยัยนั่นซะ”
.
.
.
ก๊อก ๆ ๆ
ผมเคาะประตูหน้าห้องสายขิม นาฬิกาข้อมือบอกเวลาเที่ยงคืนกว่า เธอน่าจะกลับมาสักพักแล้ว เมื่อกี้มองขึ้นไปบนระเบียงห้องของเธอยังเปิดไฟอยู่ ผมมีเรื่องข้องใจบางอย่างในหัว ก่อนหน้านี้ผมได้ยินเรื่องที่สายขิมคุยกับไอ้
