Ateş
Gece sıradan başlamıştı. Sessizdi. Tehlikeli. Fırtına öncesi gibi…
Ama içimde bir huzursuzluk vardı.
Bir şeylerin ters gittiğini hissediyordum.
Ve haklıydım.
Aşiret toplantısının yapıldığı konaktaydık. Kalın taş duvarların arasında, loş ışıkta, köklü geleneklerin ve kanla yazılmış kuralların gölgesinde oturuyorduk. Odanın içinde ağır bir hava vardı. Ağırlığını yalnızca geçmişten gelen düşmanlıklar değil, yaklaşan tehlikenin ayak sesleri de taşıyordu.
Kapının önünde dikilen adamın yüzü solgundu. Başını hafifçe eğerek bana doğru adım attı. Sesini alçaltmıştı ama taşıdığı haberin ağırlığı her şeyden belliydi.
- Ateş Bey, Babanız buralarda görünmüş, dedi.
Bir an için nefes almayı unuttum.
Bütün vücudum dondu.
Babam mı?
İmkânsız.
O yurt dışındaydı. Aylardır aşiretten
