Aslan
Berdel işini hallettikten sonra eve döndüğümde Leyla çoktan uyumuştu. Yorgun bedenimi onun yanına bıraktım ve gözlerimi kapatır kapatmaz uykuya daldım. Zamanın nasıl geçtiğini anlamamıştım bile. Ta ki keskin bir telefon sesi beni yerimden sıçratana kadar...
Eli refleksle uzanıp telefonu kaptım, Leyla’yı uyandırmak istemiyordum. Ama karşıdan gelen panik dolu ses, içime anında korkuyu serpmişti.
- Aslan! Koş gel! Ayşe hasta! diye bağırıyordu Melike.
Kalbim göğüs kafesimden çıkacakmış gibi atıyordu. Yanımda uyuyan Leyla, Melike’nin çığlığıyla anında gözlerini açtı. Karmakarışık saçları, şaşkın bakışlarıyla bana döndü. Gözlerini ovuşturup hâlâ uyku sersemiyken dudaklarından belli belirsiz bir dua döküldü:
- Euzu... Besmele...
Ama kelimeleri nasıl tamamlayacağını bile unutmuş g
