Zelal
Kapının eşiğinde durdum, içimde yankılanan kararıma kelimeler ararken, Leyla'nın gözleri üzerimdeydi. O, ne anlatacağımı bilmeden bile sabırsızdı. Parmaklarını kollarına doladı, kaşlarını hafifçe çattı. Beni tanıyordu. Bir şey söyleyeceğimi hissediyordu. Derin bir nefes aldım, sesim güçlü ama içinde binbir duygu saklıydı.
- İstanbul'a taşınıyoruz.
Leyla'nın gözleri büyüdü. Önce anlamaya çalıştı, sonra bir adım yaklaştı.
- Niye?. dedi, sesi endişeli, biraz da şaşkındı.
Bakışlarımı ona çevirdim. Kararımı çoktan vermiştim ama şimdi açıklarken içimde tarifsiz bir şeyler dolaşıyordu. Karnıma döndü bakışlarım. Onun annesi olacaktım. Ve onu koruyacaktım. Doğunun kaderini yaşamasını istemiyordum. Başka bir hayatı hak ediyordu. Benim yaşamak istediğim güzel bir hayatı...
- Bir kızı
