Aslan
Gözlerimi açar açmaz, üstümdeki battaniyeyi hızlıca kenara ittim ve...
- Ayyyyy, soymuşlar beni! Irzıma geçmişler! diye avazım çıktığı kadar bağırdım. Panikle sağa sola bakarken, yanı başımda duran o dağınık saçlar ve hala uykuda olan yüzü görünce çığlık attım.
- LEYLAAAA! diye bağırarak yataktan fırladım.
Leyla, o esnada homurdanarak yüzünü yastığa gömdü.
- Ne var ya, daha sabah olmadı mı? dedi, sesi boğuk ve uykulu. Ama ben tabii panikten yerimde duramıyorum.
- Leyla kalk diyorum sana! IRZIMIZA GEÇMİŞLER! Hem de bizim konakta! Kalk, kalk diyorum, yeminle korumaya verdik herhalde!
Leyla bu sefer başını yastıktan kaldırdı, saçları her zamankinden de dağınık. Bir bana, bir de yatağın haline baktı ve anında suratında anlamsız bir ifadeyle dikleşti.
- Ne diyorsun sen be?!
