Aslan
Can acısıyla inlerken, Leyla'nın bana attığı bakışlar yetmiyormuş gibi, arabada son ses açtığı müzik de başımı ağrıtıyordu. Sanırsın düğüne gidiyoruz! Kendi yarama acımama bile fırsat vermiyordu.
- Şu müziği biraz kısar mısın? Kulak zarım patladı, dedim homurdanarak.
Leyla direksiyonda bir eliyle saçını düzeltti, bir yandan da gözlerini devirdi.
- Kulağın patlamış zaten, birkaç desibel daha ne fark eder?
- Ben seni insan sanmıştım, meğer şeytanın ta kendisiymişsin! diye bağırdım.
Leyla gözlerini yoldan ayırmadan bir kahkaha patlattı.
- Şeytan olmasam seni kimse o konağa taşıyamazdı, paşam!
Konağın önüne geldiğimizde Leyla arabayı öyle bir hızla park etti ki neredeyse çarpacaktık.
- Kıvırcık! Ben zaten dayak yemişim, bir de kazaya mı kurban gideyim? dedim panikle.
L
