คนดีที่1

@ริมหาดปราณบุรี “จะไปไหน เรียกแล้วทำไมไม่หยุด” “ปล่อย...” เธอหลุบตามองข้อมือที่โดนรั้ง “ขอคุยด้วยหน่อย” “แต่ฉันไม่อยากคุย ปล่อย!” มือคนหรือปลาหมึกเหนียวแน่นชะมัด “บอกให้ปล่อยไงมันเจ็บ โอ๊ย!” “ก็อย่าดิ้นดิ อยู่เฉยๆ มันจะตายหรือไง” “คนอย่างนายเนี่ยนะอยากคุยกับฉัน เหอะ! แค่หน้าฉันนายยังไม่อยากมองเลย แล้วจะคุยเพื่อ?” หญิงสาวยังคงดิ้นให้พ้นการจับกุม ทว่าแรงชายก็มีมากเกินกำลังต้าน แค่เขาดึงแขนเพียงนิดร่างเล็กก็เซซบไม่ทันตั้งตัว “เลิกทำตัวอวดดีได้แล้ว คนที่ไม่อยากมองหน้าคือพี่ หรือผมกันแน่เอาดีๆ” วงหน้าหล่อเขยื้อนลงมาใกล้จนเธอต้องเบนหนี “เห็นไหม พี่ต่างหากที่ไม่อยากมองหน้าผม ทำไม กลัวใจตัวเองจะเต้นแรงเพราะผมหรือไงครับ คุณพี่รหัส” “ประสาท หัวใจฉันไม่มีวันเต้นแรงเพราะนายอีก จำไว้” ใช่ หัวใจของเธอจะไม่มีวันระรัวแรงให้คนใจร้ายอย่างเขาอีกเป็นครั้งที่สอง สาม หรือสี่ หญิงสาวรู้แก่ใจดีว่าชายตรงหน้าไม่เคยคิดมองเธอเป็นอื่นนอกจากพี่รหัสน่ารำคาญ ทำไมน่ะเหรอ เพราะในใจเขามีแต่เพื่อนสนิทของเธออยู่เต็มหัวใจน่ะสิ ต่อให้เพื่อนเธอ คบกับ เพื่อนเขา... โง่สิ้นดีที่ไม่รู้จักปล่อยวาง เธอเองก็โง่เช่นกันที่เฝ้าทำดี หวังลมๆ แล้งๆ ว่าสักวันจะเข้าไปอยู่ในลานสายตาเขาบ้าง สุดท้ายเป็นไง ทำดี = น่ารำคาญ “งั้นเหรอ? วัดกันปะล่ะ ว่าผมสามารถทำให้หัวใจพี่เต้นแรงได้แค่ไหน” พูดกำกวมจบก็ฉุดกระชากลากเธอไปที่ไหนสักแห่ง สติแตกหรือไงฮะ “ปะ ปล่อยนะฉันเจ็บ โอ๊ยใบไผ่พี่เจ็บ!” “ขอโทษนะครับ” “...!!” ดั่งเสียงเทวดาหนุ่มลงมาโปรด เธอสบโอกาสรีบผลักเขาออก ก่อนหันมายิ้มให้ชายปริศนา “คะ... อ้าวคุณ!” “ดีใจจังที่คุณยังจำผมได้ ว่าแต่... มีอะไรให้ผมช่วยไหมครับ?” หนุ่มกล้ามโตเลื่อนสายตาไปยังตัวการน่าสงสัย “มะ ไม่มีอะไรค่ะ คือผู้ชายคนนี้เขาเป็นน้องรหัสน่ะค่ะ ดื่มเยอะก็เลยเมา นี่กำลังจะกลับห้องแต่หลงทาง ฉันก็เลยจะไปส่ง” แถไม่ดูหน้าน้องรหัสเลยสาว เล่นเอาอีกฝ่ายกัดกรามจ้องตะครุบเหยื่อเต็มเขี้ยว “แล้วคุณมีธุระอะไรเหรอคะ?” “อ๋อ ผมอยากขอบคุณที่คุณช่วยไว้เมื่อเย็นน่ะครับ ถ้าไม่ได้คุณป่านนี้ผมคงนอนปิดตาอยู่โรงพยาบาลแน่เลย แหะๆ” “นึกว่าเรื่องอะไร เล็กน้อยเองค่ะ แต่ถ้าไม่อยากเป็นอีก แนะนำให้ใส่แว่นนะคะ ช่วงนี้ลมแรงเดี๋ยวเศษทรายเข้าตาอีกจะแย่ ทีนี้ได้ปิดตาเป็นตั๊กแตนสมใจแน่ค่ะ ฮ่าๆๆๆ” “ฮ่าๆๆๆ” “ง่วง! จะไปได้ยัง” ไอ้คนไร้มารยาท ไม่เห็นเหรอไงคนเขากำลังคุยกัน ตะโกนแทรกมาได้ เธอปรายตามองในความปัญญาอ่อน ก่อนกลับมาสนใจหนุ่มหล่อมาดแฮนซัมตรงหน้า “งั้น... ผมขอเบอร์หรือไลน์คุณไว้ได้ไหมครับ ผมอยากเลี้ยงข้าวขอบคุณน่ะ สักมื้อก็ยังดี” “ได้ค่ะ” ตอบไวกว่าจรวดอีกแม่ นานๆ จะมีชายแปลกหน้าหลงกลเข้ามาก็ขอวางหลุมดักไว้ก่อน เผื่อเขาเป็นคนดีเธอจะได้หนีจากความรู้สึกบ้าบอพวกนี้ ไร้ค่า ไม่รัก รักคนผิด... เจ็บจนตัวตาย นิ้วเรียวพิมพ์ไอดีได้เพียงครึ่งก็ถูกใครบางคนฉกโทรศัพท์ไปหน้าตาเฉย ใบหน้าขาวตี๋ตวัดมองชายอีกคนอย่างเหลืออดพร้อมดันโทรศัพท์ใส่หน้าอกอีกฝ่ายจนเซ “นี่ ฉันพิ...!” “เอาคืนไป อย่ามายุ่งกับเธออีก” “เป็นแค่น้องรหัสไม่ใช่เหรอ แล้วยุ่งอะไร?” เอาแล้วพ่อหนุ่ม สวนหมัดยอมกันที่ไหน “หึ น้องแล้วไง จะน้องหรือผัว มึงก็อย่ายุ่ง” “ใบไผ่!” ไอ้เด็กนี่ไม่เมาเหล้าก็เมาแดดเมื่อบ่ายชัวร์ พูดจาน่าตบกะโหลกมาก “ไป!” ทิ้งตามองราวหมาบ้าแล้วฉุดแขนคนตัวเล็กให้เดินตาม “กล้ามากนะที่อ่อยผู้ชายคนอื่นต่อหน้าผม แล้วยังมีหน้าแจกเบอร์มันอีก บ้าเปล่า!” “นายนั่นแหละบ้า แล้วจะพาฉันไปไหนเนี่ยย” ข้อมือเล็กแดงปื้นเพราะต่างฝ่ายต่างดึงไม่คิดยอม เป็นคนบอกเองกับปากไม่อยากให้เธอเข้าใกล้ แต่เขากำลังกลืนน้ำลายเอาตัวเข้าใกล้เธอเอง “ไปดึงสติไง ทีหลังจะได้ไม่เห็นใครสำคัญมากกว่าผม” “ไอ้ตี๋ ไอ้บ้า ปล่อยนะเว้ยย!” ในเมื่อเดินดีๆ มันยากดิ้นเก่งก็แบกขึ้นบ่าซะเลย ส่วนสูงที่เกินมาตรฐานหญิงไทยไม่ได้เป็นอุปสรรคในการอุ้มของไอ้ตี๋ไผ่ เขาแบกเธอลอยประหนึ่งยกหมอนข้างพาดบ่า ผมเผ้าลู่ตกพร้อมเลือดในกายที่ไหลลงหัว เธอเพิ่งเรียนจบยังไม่ได้รับปริญญา บุญคุณใครก็ยังไม่ได้ตอบแทน จะมาตายเพราะฝีมือไอ้หน้าตี๋ไม่ได้นะ ฉันต้องบ้าไปแล้ว ที่หลงรักผู้ชายบ้าห่ามคนนี้... ไอ้น้องตี๋ ที่ 1 เคยเป็นผมอย่างไง มันต้องเป็นผมตลอดไป จำไว้... เมวิกา 3 เดือนหลังกลับจากทะเล “เป็นไงบ้าง อาการดีขึ้นไหม? อยากไปหาหมอไหมเดี๋ยวพี่พาไป” “ไม่ต้องหรอกค่ะ ตอนนี้ดีขึ้นนิดนึงแล้ว สงสัยเมื่อเช้าลุกเร็วไปหน่อย บ้านก็เลยหมุนอะ หนูขอโทษนะพี่แพรที่อยู่ๆ ก็เบี้ยวนัด” “ไม่เป็นไรๆ เอาสุขภาพไว้ก่อนดีแล้ว ว่าแต่ดีขึ้นจริงนะ?” คนพี่ถามย้ำเพื่อความชัวร์ ปกติแม่คนนี้แข็งแรงปานวัวอึด โหมรับงานทุกอย่างราวคนเป็นหนี้พันล้านจนหลายครั้งก็อยากจ้างน้องสาวนอนพักโง่ๆ อยู่บ้านบ้าง แต่เด็กดื้ออย่างไงก็เป็นเด็กดื้อวันยังค่ำ มันน่าตีตูดสักเพียะ “ดีแล้วค่าา งั้นแค่นี้ก่อนนะคะ คุณยายเรียกแล้ว” “จ้าๆ ถ้าไม่ไหวรีบโทรหาพี่เลยนะ” “เจ้าค่ะคุณพี่แพร” กำชับเก่งประหนึ่งแม่คนที่สอง ถึงอย่างงั้นเธอก็เข้าใจความปรารถนาดีของพี่สาว เพราะนอกจากคุณแม่ คุณยาย ก็มีพี่แพรเนี่ยแหละ ที่เป็นอีกหนึ่งผู้มีพระคุณมอบชีวิตดีๆ ให้เธอ หญิงสาวสบมองตัวเองในกระจกเงาบานใหญ่ภายในห้องน้ำ ก่อนหลุบมองอุปกรณ์บางอย่างที่ไปเหมามาจากร้านขายยา ในร้านมีกี่แบบ ราคาเท่าไรไม่เกี่ยง ขอแม่นยำเท่านั้นพอ “เฮ้ออ... อย่ากลัว อย่ากลัวจำไว้” ก้อนเนื้อในอกข้างซ้ายบีบแรงด้วยความหวาดหวั่น เจ้าของนัยน์ตาสีคาราเมลคว้าถ้วยตวงขนาดเล็กหายไปเพียงครู่ แล้วออกมาพร้อมน้ำบางอย่างที่บรรจุเกือบเต็ม อุปกรณ์นับสิบถูกเรียงเป็นตับทั้งแบบหยด แบบจุ่ม แบบตลับ เดี๋ยวก็รู้หมู่หรือจ่า เป็นห้านาทีที่ลุ้นเยี่ยวแทบแตก เธอสาวกระดาษทิชชูมาปิดแท่งตรวจทั้งหมดด้วยเหตุผลเดียว กลัวทำใจไม่ได้ ครั้นนาฬิกาดังบอกเวลา มือที่สั่นเทิ้มไม่ต่างจากหัวใจก็ค่อยๆ เลื่อนกระดาษทิชชูออกจากชุดตรวจทีละแท่ง “ขอให้รอด...” หากอุปกรณ์พวกนี้ทันสมัยก้าวทันเทคโนโลยีอย่างสมาร์ทโฟนที่มีระบบพูดโต้ตอบกับคน ไอ้ชุดตรวจครรภ์นับสิบคงตะโกนบอกเป็นเสียงเดียวกันว่า... ‘ยินดีด้วยค่าา... คุณกำลังตั้งครรภ์’ “ทะ ท้อง! ฮึก ฮืออ” จบกัน ชีวิตที่กำลังรุ่ง สิ่งที่กำลังเติบโตอยู่ในท้อง... จะทำอย่างไงดี