Love me Harder

Chapter 16

ANG Manila ay parang ibang mundo para kay Allyson—mabilis, maingay, at puno ng mga taong nagmamadali na para bang hinahabol ang oras. Dalawang araw ang nakalipas mula nang umalis siya sa San Vicente, at sa loob ng dalawang araw na iyon, ay puro sa trabaho lang ang atensyon niya. Tapos na ngayong araw ang meeting niya at sa awa ng Diyos ay napanatili niya ang Boracay Project from the Ortega Corporation.

Nakatayo siya sa harap ng floor-to-ceiling window ng conference room sa ika-35 palapag ng Morgan Holdings, nakatingin sa mga gusaling nakatayo sa lungsod. Ang emergency board meeting ay natapos na, ngunit parang hindi pa rin siya makahinga nang maayos. Ang mga saklaw ng kompanya, ang mga numero, ang mga projection—lahat ay dumaan lang sa kanyang isipan na parang hangin. Ang totoo, simula nang umalis siya sa San Vicente, iisa lang ang laging sumasagi sa kanyang isipan.

Si Dark Aragon.

"Allyson, okay ka lang ba?"

Napalingon siya kay Tita Cassandra, ang financial advisor ng kanilang pamilya at isa sa mga taong pinagkakatiwalaan ng kanyang Mamita. Nakatingin ito sa kanya na may bahid ng pag-aalala sa mga mata.

"Opo, Tita. Pagod lang siguro," tugon niya habang pinipilit na ngumiti.

"Alam mo, hija, napapansin ko simula pa kanina. Para kang lumulutang. May problema ba sa San Vicente?" tanong nito habang iniaayos ang mga dokumento sa mesa.

Kumunot ang noo ni Allyson. "Bakit po naman sa San Vicente?"

Ngumiti si Tita Cassandra—ang uri ng ngiting nagpapahiwatig na alam nito ang hindi sinasabi. "Dahil kilala kita simula nang bata ka pa. At alam ko ang hitsura ng babaeng may iniisip na lalaki."

Namula ang pisngi ni Allyson. Hindi siya marunong magsinungaling, lalo na sa mga taong matagal na siyang kilala. Ngunit bago pa siya makasagot, tumunog ang kanyang cellphone.

Isang text mula kay Manang Mirna: *"Señorita, bumalik ka na dito sa San Vicente. May kailangan kang malaman tungkol kay Señorito Dark."*

Nanlamig ang buong katawan ni Allyson. Hindi na niya hinintay na magpaalam pa. Kinuha niya ang kanyang bag at nagmadaling lumabas ng conference room, iniwan si Tita Cassandra na napatayo sa gulat.

"Allyson! Saan ka pupunta?" sigaw nito.

"Sa San Vicente, Tita! May emergency!" sigaw niya pabalik habang tumatakbo papunta sa elevator.

Limang oras ang byahe niya mula Manila papuntang San Vicente, ngunit para kay Allyson ay parang limang taon. Bawat minuto ay tortyur. Bawat kilometro ay paghihirap. Ang mensahe ni Manang Mirna ay umiikot lang sa kanyang isipan, at kahit anong pilit niyang huwag mag-isip ng masama, hindi niya mapigilan ang kaba na bumabalot sa kanyang dibdib.

Nang makarating siya sa ancestral house, agad siyang sinalubong ni Manang Mirna sa may pintuan. Matanda na ito, ngunit mabilis pa rin itong kumilos. Ang mukha nito ay puno ng alalahanin.

"Señorita, mabuti at nakauwi ka na," sabi nito habang hinihila siya papasok ng bahay.

"Manang, ano ba ang nangyari? Bakit hindi mo sinabi nang deretso sa text?" tanong ni Allyson, halos hindi na makahinga.

Naupo si Manang Mirna sa sala at hinila si Allyson upang maupo rin sa tabi niya. Humugot ito ng malalim na hininga bago nagsalita.

"Señorita... si Señorito Dark... ikakasal na."

Para bang binuhusan ng malamig na tubig si Allyson. Napatigil siya, hindi makagalaw, hindi makaimik. "A-ano?" tanging nasabi niya. Ang akala niya ay engaged pa lamang sila at wala pang nakatakdang petsa ang kasalan, pero bakit parang ang bilis naman. Dalawang araw lang siyang nawala sa San Vicente, pero mukhang tuluyan nang mawawala ang lalaking mahal niya.

"Arranged marriage, Señorita. Kay Isabella, anak ng business partner ng ama niya. Nalaman ko lang kahapon mula kay Aling Rosa sa palengke. Ang sabi, kailangan daw iyon para mailigtas ang negosyo ng pamilya Aragon. Banta raw kasi ng pagbagsak ang kompanya nila kung hindi matuloy ang kasunduan."

Naramdaman ni Allyson ang panginginig ng kanyang mga kamay. Hindi siya makapaniwala. Akala niya ay may pagkakaintindihan na sila ni Dark. Akala niya ay may espesyal sa kanila. Ngunit sa sandaling ito, parang ginigipit siya ng katotohanang hindi niya kayang tanggapin.

"Kailan... kailan ang kasal?" tanong niya, ang boses ay halos pabulong.

"Sa susunod na linggo, sabi nila. Pero Señorita..." Huminto si Manang Mirna, tila nag-aalinlangan. "May narinig din akong ibang balita. Sabi raw, pumunta si Señorito Dark kay Don Ricardo, ang ama ni Isabella, para makiusap na kanselahin ang kasunduan. Pero tinanggihan daw siya. Ang sabi ni Don Ricardo, walang ibang paraan para makaligtas ang Aragon Corporation kundi ang kasal na ito."

Tumayo si Allyson, hindi alam kung saan pupunta o ano ang gagawin. Ang isip niya ay gulo. Ang puso niya ay durog. Gusto niyang pumunta kay Dark, hilahin ito palayo sa lahat ng ito, sabihing huwag nang magpakasal. Ngunit alam din niyang hindi ganoon kasimple ang lahat.

"Manang, kailangan ko siyang makita," sabi niya, ang tinig ay determinado kahit nanginginig.

"Señorita, alam kong mahal mo siya. Pero isipin mo rin—"

"Wala na akong ibang iniisip, Manang. Mahal ko siya. At kung totoo na ayaw niya rin sa kasalang ito, dapat ay lalaban kami nang sabay. Hindi puwedeng ako lang ang lumalaban para sa amin."

Hindi na nagsalita si Manang Mirna. Tumango na lamang ito, alam na walang makakapigil pa sa dalaga.

---

Nang gabiting iyon, pumunta si Allyson sa bahay ng mga Aragon. Ang malaking mansyon ay nakasilakbo ng mga ilaw, ngunit sa kabila ng liwanag, parang nakaramdam siya ng dilim na bumabalot sa lugar. Naghintay siya sa labas, sa ilalim ng isang puno ng akasya.

Maya-maya, lumabas si Dark mula sa bahay. Nakita siya nito agad—parang alam na nito na nandoon siya. Naglakad ito palapit, ang mga mata ay puno ng emosyon na hindi niya mabasa.

"Allyson," bulong nito nang makalapit na. "Bakit ka nandito, akala ko nasa Manila ka?"

Tiningnan siya ni Allyson nang diretso sa mata. "Totoo ba? Ikakasal ka na?"

Bumaba ang tingin ni Dark. Ang katahimikan ay sapat nang sagot.

"Sinubukan kong pigilan, Allyson. Pumunta ako kay Don Ricardo. Nakiusap ako. Sinabi ko sa tatay ko na may ibang paraan para mailigtas ang kompanya. Pero walang nakinig. Walang gustong makinig." Ang boses nito ay puno ng desperasyon.

"Kaya ba susuko ka na lang?" tanong ni Allyson, ang luha ay naniningkit na sa kanyang mga mata.

"Hindi ako sumusuko. Pero ano ba ang magagawa ko, Allyson? Kung hindi ko ito gagawin, mawawala ang lahat ng pinaghirapan ng pamilya ko. Mawawalan ng trabaho ang mga tao na umaasa sa amin. Paano ko sila talikuran?"

"Paano naman ako?" Sumikip ang lalamunan ni Allyson. "Paano ang nararamdaman ko, Dark? Wala na bang halaga iyon?"

Lumapit si Dark at hinawakan ang mga kamay niya. "Mahalaga ka sa akin, Allyson. Ikaw ang pinakamahalaga. Pero hindi ko alam kung paano—"

Binawi ni Allyson ang kanyang mga kamay. Ang sakit ay sobra na. Hindi niya kayang marinig ang mga salitang ito habang alam niyang sa huli ay iiwan pa rin siya nito.

"Kung mahal mo talaga ako, Dark, dapat ay lalabanan mo ito. Kahit ano pa ang haharapin mo. Dahil iyon ang ginagawa ng taong tunay na umiibig—lumalaban, hindi sumusuko."

Tumulo ang luha ni Allyson. Hindi na niya napigilan. Tumalikod siya at nagsimulang maglakad palayo.

"Allyson, sandali!" sigaw ni Dark.

Ngunit hindi siya lumingon. Hindi siya tumigil. Dahil alam niyang kung titingnan niya ito, lalo lang siyang babagsak.

Habang naglalakad siya palayo sa mansyon ng mga Aragon, naramdaman niya ang bigat ng mundo sa kanyang mga balikat. Alam niyang mayroon pa siyang isang linggo bago ang araw ng kasunduan nila ng kanyang Mamita. Isang linggong dapat ay nagsisikap siyang makahanap ng mapapangasawa.

Ngunit paano siya maghahanap kung ang puso niya ay nakabitin pa rin kay Dark Aragon?

Paano siya magmamahal ng iba kung ang taong mahal niya ay nakatakdang ikasal na sa iba?

At sa gabi na iyon, sa ilalim ng bituin ng San Vicente, napagtanto ni Allyson na minsan, ang pag-ibig ay hindi sapat para manalo.

Minsan, kahit gaano mo kamahal ang isang tao, kailangan mo pa ring magpaalam at tanggapin ang katotohanan na hindi kayo ang itinadhana para sa isa’t isa.