Love me Harder

Chapter 15

ANG MGA sumunod na araw ay tila kuryente na naputol ang komunikasyon nina Dark at Allyson. Hindi man lamang nagpakita si Dark sa ancestral house, at tuwing susubukan ni Allyson na pumunta sa Kubo, palagi na lamang siyang sinasabihan nila manong Bert at Aya na wala roon ang binata.

Nakaupo si Allyson sa balkonahe ng kaniyang kwarto, ang kaniyang tingin ay nakatuon sa malayong bulubundukin na saklaw ng Hacienda nang pamilya Aragon. Hawak niya ang kaniyang cellphone, ang screen ay nakabukas sa thread ng kanilang mga mensahe—lahat ay naka-seen ngunit walang kahit isang reply mula kay Dark.

"Señorita, may tawag po kayo," untag ni Manang Mirna habang hawak ang wireless phone ng bahay.

Kinuha ni Allyson ang telepono, umaasang si Dark ang tumatawag. Ngunit ang boses na sumalubong sa kaniya ay pamilyar ngunit hindi niya inaasahan.

"Allyson, kailangan mong bumalik sa Manila. Ngayon na." Ang boses ni Von—ang pinsan niyang namamahala sa kumpanya niya ang Morgan Hotels and Resorts.

"Von, may nangyari ba?" tanong ni Allyson, ang kaniyang dibdib ay biglang bumigat.

"The Ortega Corporation is pulling out from the Boracay project. Kailangan natin ng emergency board meeting bukas ng umaga. I’m in Singapore right now for another deal, at ikaw ang kailangan nila doon sa opisina to represent the family interests. This is a 500-million-peso project, Allyson. We can't afford to lose this."

Napapikit si Allyson. Alam niyang ito ang kanyang responsibilidad—ang dahilan kung bakit siya nag-aral ng Business Management, ang dahilan kung bakit sa kaniya iniwan ng magulang niya ang pagiging CEO ng kumpanya. Ngunit sa ngayon, sa sandaling ito, ang huling gusto niya ay umalis sa San Vicente nang hindi pa nila naaaayos ni Dark ang kanilang gulo.

"Von, pwede bang next week na lang? May kailangan lang akong ayusin dito—"

"Allyson Morgan, this is not a request," putol ni Von, ang kaniyang boses ay naging mas matigas.

"Pamilya natin ang nakasalalay dito. Your personal matters will have to wait. I’ll inform them that you’ll be there."

Nabitawan ni Allyson ang kaniyang hininga. Alam niyang wala siyang pagpipilian. "Sige, Von. I'll be there.”

Matapos ang tawag, dali-dali siyang bumaba ng hagdan at tinawag si Manang Mirna. "Manang, paki-samahan naman ako sa Hacienda Aragon. Kailangan kong makausap si Dark."

Ngumiti nang may awa ang matanda. "Señorita, wala raw po si Señorito Dark. Ayon kay Diego, ang driver nila, buong araw daw pong nasa malalayong sakahan si Señorito. Baka po gabi na bago bumalik."

"Pero kailangan kong makausap siya ngayong gabi, Manang. Aalis ako bukas ng madaling araw papuntang Manila."

ANG ORAS ay dumapo na sa alas-diyes ng gabi nang magdesisyon si Allyson na maghintay kay Dark sa labas ng Hacienda Aragon. Napilit niya si Manang Mirna na ibigay ang detalye papunta doon. Sumakay siya sa kaniyang sasakyan at pinaharurot ito patungo sa mansyon ng mga Aragon. Ang buwan ay bilog at maliwanag, ngunit ang kaniyang puso ay puno ng pangamba.

Nang makarating siya sa harap ng mataas na gate ng hacienda, nakita niyang bumukas ito at lumabas ang pamilyar na pick-up truck ni Dark. Mabilis niyang pinaandar ang kaniyang sasakyan at hinarang sa daan para hindi ito makaalis palayo.

Huminto ang truck ni Dark nang biglaan. Bumaba ang binata, ang kaniyang mukha ay mababakas ang pagod—ang kaniyang kamisa ay puno ng alikabok at ang kaniyang buhok ay magulo. Ngunit kahit ganoon ang hitsura nito, hindi pa rin nawawala ang kagwapuhan ng kaniyang mukha.

"Allyson, ano bang ginagawa mo? It's late," malamig na bungad ni Dark. Ang kaniyang mga mata ay hindi man lamang direktang tumingin sa kaniya.

"Dark, kailangan nating mag-usap." Lumapit si Allyson, ngunit nanatiling nakatayo sa distansya ang binata. "Umalis ka nang hindi tayo tapos mag-usap. Iniwan mo akong walang explanation. Ano bang ibig sabihin ng mga sinabi mo? Anong desisyon ang tinutukoy mo?"

Napabuntong-hininga si Dark at sa wakas ay tumingin sa kaniya. Ang mga matang dating puno ng init para sa kaniya ay ngayon ay parang yelo. "It doesn't matter anymore, Allyson. Go back to the ancestral house. It's not safe for you to be out here alone at this hour."

"I'm not going anywhere until you tell me what's going on!" Tumaas ang boses ni Allyson, ang desperasyon ay umaagos na sa kaniyang mga ugat. "May problema ba sa negosyo ng inyong pamilya? May problema ba sa Hacienda? Sabihin mo sa akin, Dark. Tutulungan kita."

"This isn't something you can fix with your family's money, Allyson." Mapait ang ngiti ni Dark. "This is about responsibility. About duty. Tungkol ito sa mga bagay na hindi mo maiintindihan dahil ikaw... ikaw ay may pagpipilian. Ako wala."

"Ano bang pinagsasabi mo?" Lumapit pa ng lumapit si Allyson hanggang sa halos wala nang distansya sa pagitan nila. Nakita niya ang pagod sa mga mata ng binata, ang bigat ng mundo na tila nakapatong sa kaniyang mga balikat.

Sumandal si Dark sa hood ng kaniyang truck, tila nawalan ng lakas. "My father wants me to marry Isabella. Her family owns the supply chain we need to save this year's harvest. Kung hindi ko papayagan ang arranged marriage, mawawala ang Hacienda. Mawawalan ng trabaho ang mahigit tatlong daang pamilya na umaasa sa amin."

Napaatras si Allyson, ang mga salitang narinig niya ay tila malamig na tubig na ibinuhos sa kaniyang mukha. "Kailan... kailan mo nalaman ito?"

"The night after we slept in the Glass House," sagot ni Dark, at para sa unang pagkakataon, nakita ni Allyson ang pighati sa kaniyang mga mata.

"Kinabukasan ng umaga, tinawag ako ng ama ko sa opisina. Sinabi niya ang lahat. Ang engagement party... plano na niyang ianunsyo sa pagtatapos ng pista."

"At bakit hindi mo sinabi sa akin?" Nanginginig na ang boses ni Allyson, ang mga luha ay nagbabadya nang tumulo.

"Dahil alam kong ganito ang reaksyon mo," bulong ni Dark. "At alam ko ring hindi mo deserve na madamay sa gulo ng buhay ko. Ikaw ay may kinang na buhay sa Maynila, Allyson. May kumpanya kang dadamputin. May kinabukasan ka na hindi nakakulong sa tradisyon at obligasyon. Bakit kita hahatak pababa sa dilim na kinalalagyan ko?"

"Dahil mahal kita, Dark Aragon!" sigaw ni Allyson, ang mga luha ay unti-unti nang bumabagsak sa kaniyang mga pisngi. "At kung mahal mo rin ako, lalabanan mo ito. Hindi mo hahayaang isang arranged marriage ang siyang magiging hadlang sa atin."

Yumuko si Dark at mahinang tumawa, isang tawang puno ng sakit. "Alam mo ba kung gaano kadaling sabihin 'yan para sa'yo? You can fight anything, Allyson, because you have the resources. Your family's empire won't crumble if you choose love. But mine will. Ang Hacienda Aragon, ang buhay ng mga magsasaka, ang legacy ng aming pamilya—lahat 'yan ay nakasalalay sa desisyon kong ito."

Humakbang si Allyson palapit at hinawakan ang mukha ni Dark, pinilit nitong tumingin sa kaniya. "Then let me help you. May connections ang pamilya ko, makakahanap tayo ng ibang supplier, ng ibang solusyon. Huwag mo akong itulak palayo, Dark. Hindi mo ako matataboy ng ganyan-ganyan lang."

Para sa isang sandali, nakita ni Allyson ang pagkukumunot ng mukha ni Dark, ang pakikibaka sa loob nito kung papayag ba o hindi. Ngunit sa huli, mahinang tinanggal nito ang mga kamay niya.

"I'm sorry, Allyson. But this is my battle, not yours." Bumalik siya sa loob ng kaniyang truck at pinaandar ito. "Go home. It's late."

Pinanood ni Allyson ang paglayo ng truck ni Dark hanggang sa maging ilaw na lamang ito sa kadiliman ng gabi. Doon siya napaluha nang husto, ang kaniyang mga tuhod ay nanghina at napaupo siya sa malamig na kalsada.

Kinabukasan, nakahanda na si Allyson para sa biyahe niya pauwi nang Maynila. Si Manang Mirna at ang ilang katulong ay nakatayo sa may pintuan, ang kanilang mga mukha ay puno ng lungkot.

"Señorita, sigurado po ba kayong okay lang kayo?" tanong ni Manang Mirna habang tinutulungan si Allyson na ilagay ang kaniyang mga maleta sa sasakyan.

Ngumiti si Allyson nang mapait, ang kaniyang mga mata ay namamaga pa dahil sa kakaiyak. "Kailangan kong umuwi, Manang. May emergency sa kumpanya."

"Pero, Señorita... wala pa kayong napag-uusapan ni Señorito Dark—"

"Manang, please," putol ni Allyson. Hindi niya kayang marinig ang pangalan ni Dark sa mga oras na ito. "I'll be back. Pahinga lang muna ako ng konti sa Manila, pero babalik ako. I promise." Ngunit kahit siya ay hindi sigurado kung kailan, o kung babalik pa ba talaga siya.

Habang papalayo ang sasakyan mula sa San Vicente, tiningnan ni Allyson sa side mirror ang unti-unting pagkaliit ng ancestral house. Ang bawat kilometro na lumalalayo siya ay para bang dinudurog ang kaniyang puso nang paunti-unti.

Hindi niya alam na sa loob ng Hacienda Aragon, si Dark ay nakatayo sa balkonahe ng kaniyang kwarto, ang kaniyang mga mata ay nakatuon sa kalsadang dinaanan ng sasakyan ni Allyson. Ang kaniyang mga kamao ay nakuyom, ang kaniyang panga ay nag-iinit sa galit—galit sa kaniyang ama, sa sitwasyon, at lalo na sa kaniyang sarili.

"I'm sorry, Allyson," bulong niya sa hangin. "But I can't let you sacrifice your future for me."