Chapter-17
1228 Words
Jade's POV
Pagkauwi namin sa mansion ni Seth, mahimbing nang natutulog si Sera. Dahil ayaw niya itong magising, si Seth na mismo ang nagbuhat sa kanya paakyat sa kuwarto nito.
Maingat at banayad ang bawat hakbang niya, tila ayaw niyang mabasag ang katahimikan ng gabi. Pagdating sa silid ni Sera, dahan-dahan niya itong inihiga sa kama.
Ako naman ang nag-asikaso sa kanya. Pinunasan ko muna ang kanyang mukha at mga kamay bago siya pinalitan ng damit na pantulog upang mas maging komportable ang kanyang pahinga.
Kahit tulog na tulog siya, bakas pa rin sa mukha niya ang inosenteng katahimikan na lalo lang nagpalambot sa aking puso.
Samantala, si Seth ay nagpaalam na sa akin na papasok siya sa kanyang private office dahil may online meeting siya after 1 hour.
Mula nang malaman ni Sera ang tungkol sa amin, doon na niya ako pinatulog sa kanyang silid. Sa totoo lang, hindi pa rin ako tuluyang nasasanay sa setup naming iyon.
May mga pagkakataong parang naninibago pa rin ako, ngunit sa kaibuturan ng puso ko, may kakaibang saya at kapanatagan din akong nararamdaman.
Bagaman may mga gabing dito rin natutulog si Sera sa kuwarto naming dalawa, lalo lamang iyong nagiging dahilan upang mas maramdaman kong unti-unti na kaming bumubuo ng isang mas malalim na koneksyon bilang pamilya.
Matapos kong mabihisan si Sera at masigurong maayos na ang kanyang pagkakahiga, saka lamang ako lumabas ng silid nito at nagtungo sa kuwarto namin ni Seth.
Pagkapasok ko roon, agad kong naramdaman ang pamilyar na katahimikan ng silid. Tahimik ang buong paligid, at tanging ang malamlam na ilaw mula sa lampshade ang nagbibigay-liwanag sa maluwang na kuwarto.
Nagpasya akong maglinis muna ng katawan. Pumasok ako sa banyo at hinayaan ang malamig-init na tubig na dumaloy sa aking balat, na para bang tinatanggal nito ang lahat ng pagod ko sa buong araw.
Nang matapos akong maligo, nagsuot ako ng malinis at komportableng pantulog. Paglabas ko ng banyo, bahagya kong pinunasan ang aking basang buhok bago ako dahan-dahang humiga sa kama.
Wala pa si Seth, nasa private office pa siya dahil may online meeting siya kasama ang isa niyang business partner sa USA. Alam kong importante ang usaping iyon kaya hindi ko na siya inabala.
Sanay na rin naman ako sa mga gabing kailangang unahin niya ang trabaho, ngunit hindi ko pa rin maiwasang hintayin siya. May kakaiba kasing pakiramdam kapag hindi pa siya katabi sa kama, parang may kulang sa gabi ko.
Habang hinihintay ko siya, nagbukas muna ako ng isang series sa telebisyon. Naisip kong manood para kahit paano ay hindi ako antukin agad.
Tahimik akong nakahiga habang nakatutok sa screen, ngunit habang tumatagal ay unti-unting bumibigat ang aking mga talukap. Pilit ko mang nilalabanan ang antok, hindi na kinaya ng katawan ko ang pagod.
Hindi ko namalayang dahan-dahan na pala akong hinihila ng antok hanggang sa tuluyan akong makatulog habang nanonood ng series, hinihintay ang pagdating ni Seth.
Ilang oras ang lumipas, hindi ko namalayang mahimbing na pala ang naging tulog ko. Nagising lamang ako nang maramdaman ko ang marahang paglubog ng kama sa aking tabi.
Bahagya akong napapikit at dahan-dahang iminulat ang aking mga mata. Sa malabong paningin ko, si Seth ang bumungad sa akin.
Katatapos lang marahil ng meeting niya.
Nakaluwag na ang ilang butones ng kanyang polo, at bahagyang magulo ang kanyang buhok, na tila ilang beses niya iyong nasuklay ng kanyang mga daliri habang abala sa pakikipag-usap sa ka-meeting niya.
Ngunit kahit halatang pagod, hindi pa rin nawala ang natural na tikas at lamig ng kanyang anyo.
“Sorry, napatagal and meeting love,” mahina niyang saad habang inilalapag sa bedside table ang kanyang cellphone.
Hindi agad ako nakasagot. Bahagya pa akong inaantok kaya tinitigan ko lang siya habang pilit inaayos ang sarili ko sa pagkakahiga. Napangiti siya nang makita ang reaksiyon ko. Marahil ay naaliw siya sa antok na antok kong mukha.
“Nakatulog ka na pala,” dugtong niya, sabay dampot ng remote at pinatay ang TV na mahina pa ring tumutugtog sa dulo ng kama.
Umayos ako ng upo at marahang kinuskos ang aking mga mata.
“Hinintay kita kaso nakatulog pala ako,” mahina kong tugon, bahagya pang paos ang boses dahil sa bagong gising.
May kung anong kislap na dumaan sa kanyang mga mata nang marinig niya ang sinabi ko.
Lumapit siya nang kaunti at marahang hinaplos ang aking buhok, inaayos ang ilang hiblang dumikit sa aking pisngi.
“You should’ve slept earlier,” sabi niya sa malumanay ngunit mababang tinig.
Bahagya akong napanguso. “Eh gusto kitang hintayin.”
Ilang segundo siyang natahimik, tila ba may gustong sabihin ngunit pinili na lamang niyang itikom ang kanyang mga labi.
Sa halip, marahan siyang yumuko at hinalikan ang noo ko. Isang magaan ngunit punong-puno ng lambing na halik na agad nagpabilis sa t***k ng puso ko.
“Thank you,” bulong niya.
Napayuko ako at pilit itinago ang pamumula ng aking mukha.
Hanggang ngayon ay hindi pa rin ako lubos na nasasanay sa mga simpleng kilos niya. Si Seth kasi iyong tipo ng lalaking hindi mo kailangang makarinig ng maraming matatamis na salita upang maramdaman mo ang halaga mo.
Sa paraan pa lang ng kanyang pagtingin, sa lambing ng bawat hawak niya, at sa pag-aalaga niyang hindi man tahasan ay dama mo, sapat na iyon para tunawin ang puso ng kahit sino.
“Kamusta ang meeting?” tanong ko upang maibaling ang usapan at maibsan ang hiya na unti-unting gumagapang sa dibdib ko.
Umupo siya sa gilid ng kama at saka huminga nang malalim.
“Okay naman. May ilang bagay lang na kailangang ayusin sa project sa US. Nagkaroon ng konting delay sa proposal, pero manageable naman.”
“Pagod ka na siguro.”
Bahagya siyang ngumiti.
“A little. Pero mas gusto kong matapos muna lahat bago ako magpahinga.”
Tinitigan ko siya nang ilang sandali. Totoo nga, pagod ang kanyang mga mata, ngunit naroon pa rin ang matatag na anyo niya.
“Gusto mo ba ipaghanda kita ng warm milk o coffee?” tanong ko.
Napalingon siya sa akin at bahagyang tumaas ang isang kilay.
“This late? Gusto mo pa akong gisingin lalo?”
Napatawa ako nang mahina.
“Eh di warm milk.”
Umiling siya at marahang hinawakan ang kamay ko.
“No need. Ikaw ang kailangan nang matulog nang maayos.”
Ngunit bago pa ako makapagsalita, dahan-dahan niyang iniangat ang kamay ko at inilapit iyon sa kanyang mga labi.
Magaan niyang hinalikan ang likod ng palad ko na siyang muling nagpahinto sa hininga ko.
“Seth...” mahina kong sambit, hindi ko alam kung bakit biglang naging mahirap huminga nang maayos.
Hindi siya agad nagsalita. Sa halip, tahimik lang niya akong tinitigan, at sa mga matang iyon ay para akong unti-unting nilulunod ng damdaming hindi ko maipaliwanag.
Hindi man siya maraming salita, sa bawat tingin niya ay tila napakarami niyang ipinaparamdam.
Marahan niyang hinaplos ang pisngi ko, saka inilagay ang isang hibla ng buhok ko sa likod ng aking tenga.
Natahimik ako. Hindi ko alam kung bakit, ngunit sa simpleng linyang iyon ay para bang may kung anong marahang humaplos sa puso ko.
“Thank you,” bulong ko.
“Para saan?”
“Sa lahat.”
Bahagya siyang huminga nang malalim.
“You don’t have to thank me for that.”
“Pero gusto ko.”
Marahan niyang hinaplos ang braso ko.
“Then I’ll accept it.”
- Writer
