BORAN
Öfke göğsümde kabarıp boğazıma dayandı. Nefesim düzensizleşti. Elim istemsizce duvara gitti, sert bir darbeyle yumruğumu geçirdim. Kemiklerim sızladı ama hissetmedim bile.
“Doruk!” diye kükrerken sesim taş duvarlardan sekip geri döndü. Kontrol elimden kayıyordu. İçimde biriken her şey, yıllardır bastırdığım ne varsa bir anda yüzeye çıkıyordu.
Arkamdan vurmuştu. Kan bağı dediğim, aynı sofraya oturduğum adam… Sırtımı döndüğüm an arkamdan hançeri saplamıştı.
Güvendiğimden değil ama böyle bir alçaklığı yakıştırmadığım adam bunu yapmıştı. Karımla yatmıştı. O kadını kirletmişti. O pisliğin içinde benim adım geçmişti.
“Boran...”
İlkyaz’ın sesi uzaktan gelir gibi çarptı kulağıma. Nefesimi toparlamaya çalıştım. Göğsüm inip kalkıyordu. Ama içimdeki yangın sönmüyordu. Kanım damarlarımda
