บทนำ

913 Words

บทนำ นี่แหละ... ฉัน! จะทำยังไงดีน้า ให้เธอวิ่งหนีฉันไป!? คำถามในใจนี้มาจากเจ้าแม่ตะโก้แห้วที่นั่งนึกแล้วนึกอีก ถึงทางหนีทีไล่ที่ควรต้องมีไว้ น้ำหนึ่งคือชื่อของเธอ เพื่อน ๆ ต่างเรียกกันสั้น ๆ ว่าน้ำ เป็นลูกของพ่อแม่ที่อภิมหาโคตะระจะมีกินมีใช้ พ่อมีเชื้อมีสายมาจากเศรษฐีเก่า ส่วนแม่มีเชื้อเจ้าเชื้อนาย ดังนั้นเธอจึงดูดี มีมาดคุณหนูผู้ดีติดตัวมาตั้งแต่เกิด ฟังดูไฮโซแถมยังปังปุริเย่มากใช่ไหม? แน่นอนส่วนใหญ่คงคิดแบบนั้น ซึ่งไม่ใช่ในกรณีของเธอ ในความหมายของผู้ดีมีเชื้อสายของพ่อแม่นั้น ไม่ได้หมายความว่าทำอะไรไม่เป็น แต่ต้องทำ ‘ให้เป็น’ ตั้งแต่ทำความสะอาดบ้าน ซักผ้า ล้างจาน ทำกับข้าวไปจ่ายตลาด และแน่นอน เธอเชี่ยวชาญมากพอที่จะแยกโหระพากับกระเพราและใบแมงลักออกจากกันได้แค่ปรายตามอง เพราะคุณแม่ซึ่งเป็นเหลนของคุณข้าหลวงสมัยก่อนโน้น-น-น-น สอนว่าเผื่อมีโอกาสได้เข้าไปรับใช้เจ้านายท่าน น้ำหนึ่งไม่อยากขัดแต่ก็อดนึกไม่ได้ สมัยนี้แล้วคุณข้าหลวง หรือข้าราชการที่รับใช้สนองเบื้องยุคลบาทนั้น ไม่มีทางเป็นเธอแน่นอน! อ๊ะ... ไม่ถึงขนาดนั้นก็เอาง่าย ๆ แค่ชั้นหม่อมหลวงนี่ก็แทบจะเป็นแรร์ไอเท็มอยู่แล้วไหม! “น้องน้ำคะ อาหารไม่อร่อยหรือคะ พี่ชายเห็นน้องน้ำดูใจลอยพิกล” หญิงสาวกระพริบตาและยิ้มหวานส่งให้คนถาม ก็ขนาดว่าแรร์ไอเท็มขนาดไหน เธอก็ยังมีคู่ดูตัวเป็นชั้นหม่อมหลวง ‘คุณชายใหญ่’ เฮ้อ... รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นพจมานต้องเข้าไปฟาดฟันในบ้านทรายทอง! จริง ๆ คุณชายใหญ่มีชื่อเล่นว่า ชาย คำว่า คุณ มาจากคำลำลองของหม่อมหลวง ส่วน ใหญ่... ว่าที่แม่ผัวของเธอเติมให้เอง นัยว่าคงอยากให้ดูไฮโปรไฟล์มากขึ้นไปอีก เขานี่แหละคู่ดูตัวของเธอที่แม่ควานหามาให้เนื่องจากสามสิบแล้ว และเพื่อนสนิทก็เพิ่งแต่งงานไปหมาด ๆ สองเหตุผลนี้เหมาะสมมากพอที่แม่ของเธอจะยิ่งกังวลเรื่องการขึ้นคาน “เปล่าหรอกค่ะพี่ชาย” และในเมื่อถูกสร้างลุคให้ดูเป็นผู้ดี๊ผู้ดี เรียบร้อยนุ่มนิ่ม น้ำหนึ่งจึง ‘ต้อง’ คีพลุค “แค่ชื่นชมบรรยากาศนะ-ค่ะ” หญิงสาวจงใจพูดผิด แต่ยังทำหน้าเฉยแม้ว่าจะเห็นคุณชายใหญ่คิ้วขมวดนิด ๆ “โรแมนติกม้าก-มากเลยค่ะ น้ำชอบคะ” พูดแล้วก็ยิ้มหวานเอียงคอทำตาปริบ ๆ ใส่ เอาซี้! หญิงสาวตั้งธงในใจ รบร้อยครั้งชนะร้อยครั้งถ้าเรารู้จักศัตรูก่อน เรื่องนี้พ่อสอนไว้!! “แล้วพี่ชายคะ ชอบไหมค่ะ” “เอ่อ อะแฮ่ม” คุณชายใหญ่เป็นลูกของหม่อมราชวงศ์ท่านหนึ่งที่เป็นอาจารย์สอนภาษาไทย และเคร่งมากกับการใช้คำสื่อสารในปัจจุบันนี้ เคยมีเรื่องราวให้ดราม่าในโลกโซเซียลเรื่องการใช้ภาษาไทยให้ถูกต้อง ไม่ใช่แค่ใช้คำไทยแท้ ๆ เท่านั้น แต่ยังหมายรวมถึงคำทับศัพท์ในภาษาอังกฤษที่แปลงเป็นคำไทย ๆ อย่าง... “ขอโทษนะคะน้องน้ำ พี่ชายว่าน้องน้ำใช้คำลงท้ายผิดค่ะ อย่าง คะ เราจะใช้ลงท้ายประโยคคำถาม ส่วนค่ะ เราใช้ในการตอบรับ” “โอ๊ว!” น้ำหนึ่งยกมือขึ้นปิดปากทั้งสองข้าง “ซอรี่คะพี่ชาย น้ำติดมาจากอินเตอร์เน็ตน่ะคะ แบบว่าใช้งานคอมพิวเตอร์บ่อย เข้าเฟสบุ๊ก อินสตา-แกรมก็เห็นจนชินตา ขอโทษด้วยจริง ๆ นะค้า” คุณชายใหญ่ถอนหายใจ สีหน้ามีแววว่ายุ่งยากใจเล็กน้อย “ไม่เป็นอะไรหรอกค่ะ แต่น้องน้ำคะ เราเป็นคนไทย มีภาษาเป็นของตัวเองควรใช้ให้แตกฉานนะคะ รู้ไหมคำทับศัพท์บางคำก็มีคำไทยนะคะ อย่างคอมพิวเตอร์เราเรียกกันตอนที่เข้ามาในไทยใหม่ ๆ ว่าสมองกล แล้วก็บัญญัติศัพท์เรียกใหม่ว่า คณิตกรณ์ ส่วนซอรี่ก็ควรพูดว่าขอโทษ แล้วก็อินเตอร์เน็ตควรเรียกว่า เครือข่ายคณิตกรณ์ที่มีขนาดใหญ่ หรือเครือข่ายคณิตกรณ์ก็ได้ค่ะ” คำอธิบายอย่างใจเย็นจากฝ่ายชายทำให้หญิงสาวหน้าเจื่อนไปเล็กน้อย มุขนี้... ใช้ไม่ได้ผล น้ำหนึ่งยิ้มค้าง ตาใส หน้าซื่อ แต่ใจชักไม่นิ่งแล้ว “เอ่อ...” “ไม่เป็นไรค่ะ ข้อผิดพลาดแค่นี้เราจะช่วยกันแก้ไขนะคะ น้องน้ำไม่ต้องกังวล” พี่ชายใหญ่พูดไปก็แก้มแดงไป “คนที่จะเป็นครอบครัวเดียวกันก็ต้องช่วยเหลือกันแบบนี้แหละค่ะ ทุกคนก็ต้องมีข้อเสีย และพี่ก็รับข้อเสียเล็กน้อยที่ผิดพลาดไปเพราะสังคมรอบข้างและการอบรมของน้องน้ำได้” หญิงสาวเกือบตาลุกวาบ ยิ้มที่ค้างเริ่มจะกลายเป็นแสยะ ได้แต่ท่องพุทธและโธในใจ เหมือนไม่ได้ตั้งใจด่า แต่ก็เหมือนตั้งใจจะด่า!! น้ำหนึ่งสูดลมหายใจเข้าลึก ตามองจับ ‘คู่ดูตัว’ เบื้องหน้า แข็งแกร่งยิ่งนัก วิชามารเบื้องต้นที่ถูกสอนสั่งมาท่าจะไม่ได้ผล ถ้างั้นเธอก็คงต้องปล่อย ‘เลย’ ตามเลย รักษาหน้าพ่อแม่ไปก่อน... สำหรับวันนี้น่ะนะ!

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more