The Story Behind My Pseudonym

NAKANGITI KONG pinindot ang enter sa laptop ko. Sa wakas, nailathala ko narin sa w*****d ang ikapitong kabanata ng istoryang isinusulat ko ngayon. Ilang minuto palang pagkatapos kong i-publish iyon, marami na kaagad ang reads. I smiled. Marami na rin ang nagcomment. “Gosh ate @secret_belle! Kinikilig na ako kay Nash! Parang gusto ko nalang din magpakidnap! Haha.” “Sana all umiigting yung panga.” “Love story mo ba 'to ate?” I shooked my head as I read my Bella's comments. I call my readers Bella and they were talking about my character Nash and Talia. Where Nash kidn*pped Talia and brought her to a forest. Yes. A forest. Hindi ko rin alam kung bakit sa forest ang naisip kong settings ng story. It just feel so unrealistic. Exciting. Nasa kalagitnaan ako ng pagbabasa ng mga comments nang nagbago na naman kaagad iyong timpla ko. I stopped reading the comments and looked at my room. Isa na namang malungkot na gabi para sa akin. Ako si Aaliyah Cray Delos Reyes, o mas kilala sa tawag na secret_belle. Isang sikat na author sa plataporma ng w*****d. Everyone idolizes me. Everyone praises me for my works. I am a good writer, they said. Ngunit ni isa sa kanila, walang alam sa tunay kong buhay. Wala silang alam sa buhay ng iniidolo nila. I roamed my eyes in my room once again. It's so empty. Masyadong tahimik. Punong puno ng kalungkutan ang buong kwarto ngayong siya lang mag-isa rito. My roommate still haven't came back from school. Umabsent kasi ako kaya nandito lang ako sa dorm. Everyone believed me when I said I was not feeling well. No one asked for the truth. No one asked me if I was really telling the truth. No one cared for me. No one cared for Aaliyah. Except for only one person. Si Aurora. Ang bestfriend ko. Sa tahimik na kwartong ito, unti-unti ko na namang narinig ang mga hikbing nakakasakit sa puso. Walang ibang makikinig sa mga iyak ko maliban sa apat na sulok ng kwarto. Saksi ang mga pader sa tahimik kong pag-iyak gabi-gabi. I'm so tired of being alone. Gusto ko lang naman maging masaya, pero hinahadlangan ako ng kahapon. Yes I was happy. Especially when I am writing my stories and publish it afterwards. Maraming babati, pupuri, at makikipag-usap sa akin. Atleast sa panahong iyon, nararamdaman ko ang saya. Pero talagang kulang e. Hindi ako yung pinupuri nila. Si secret_belle. Siya iyon. Ang perpektong manunulat nila. Hindi ako. Hindi si Aaliyah. Dali-dali kong pinunasan ang mga luha ko nang marinig ang pagbukas ng pinto. An excited angel entered the room while running towards me. But Aurora's smiling face vanished as she saw me wiping and trying not to show my tears to her. “You're crying again?” She asked. “Nah, sinisipon kasi ako kaya medyo naluluha yung mga mata ko.” She gave me a questioning look, “Seriously, Aali? Ako pa ba ang lolokohin mo? I know you more than anyone else. So don't lie. Ever.” She said while putting her things down. She went to me and sat beside me. “Did you publish a chapter already?” Siya lang. Siya lang at ako ang nakakaalam ng lahat. Siya lang ang nakakaalam ng nakaraan ko. I nodded, “Yes. Chapter 7.” “Woah! I'm excited to read it. But not now. Mamaya nalang.” She said. Ilang sandali pa ay humikab na ito at sumandal sa balikat ko. “Why don't you sleep for now, Auri? I'm sure napagod ka sa klase kanina. Did Sir Claveria called you again?” Awtomatikong napalayo si Auri sa akin nang sinambit ko ang apilyedo ng Professor naming kung hindi ako, ay siya ang tinatawag. “Sinabi mo pa! Naku kapag talaga napuno na ako sa professor na yan! Puputulin ko talaga yung junior niya!” Parang gigil pa nitong turan. “Bakit naman napunta sa junior? As if naman mahahawakan mo yun, ano?” She glared at me, “Sa ganda ko ba namang ito, Aali? Hindi makakahawak? Baka nga manghinayang pa siya e.” She proudly said and I just shooked my head while laughing. Natigil ako sa pagtawa nang naramdaman kong nakatitig na sa akin ang kaibigan ko. “W-why?” She slowly smiled at me, “I wish I can always see that smile of yours, Aaliyah.” “Nakangiti naman ako lagi a?” “Yeah, but that fake smile. Nakakairita kayang tingnan yung pinipilit mong ngumiti.” Sabi niya sabay irap sa akin. "I have less reasons to smile, Auri... Hindi ko mapipilit ang sarili ko." Tumango lang siya sa sinabi ko. "Someday, you'll find your happiness, Aali. Itaga mo iyan sa bato. You can be happy, it's just that you're sticking in the past. You have to accept and forget everything. Iyon lang ang natatanging paraan para maging masaya ka. Iyon lang, Aali." I slowly went to her and hugged her. I didn't say anything. I just let my tears flow. Inilabas ko lahat ng sakit na nararamdaman ko sa gabing ito. Thank you for being here for me, Auri…