EP. 19 ไม่จำเป็นต้องขอโทษ
1726 Words
ห้องนอนรับแขก
"อือออ~~โอ๊ยยยย!"
"มาม๊าตื่นแล้วหรอฮะมาม๊าเป็นยังไงบ้างเจ็บตรงไหนบอกผมได้เลยนะฮะ?!"
อิษยารู้สึกตัวตื่นหลังจากที่เธอสลบไปเป็นเวลาหลายชั่วโมงแล้ว แล้วเสียงแรกที่เธอได้ยินนั่นก็คือเสียงของอชิระที่ถามเธอด้วยน้ำเสียงเป็นห่วงและแววตาร้อนรน เธอเอามือจับที่หน้าผากของตัวเองนิดหน่อยก่อนพบว่ามันรู้สึกเจ็บน่าจะเกิดจากการที่เธอขับรถชนน้ำพุและหัวกระแทกกับพวงมาลัยรถ
"มะไม่เป็นอะไรแล้วจ้ะขอบคุณนะที่เป็นห่วง..." อิษยาพูดพร้อมกับยื่นมือไปลูบหัวของอชิระ
"แน่ใจนะฮะ...ผมตกใจมากเลยตอนเห็นว่ารถของมาม๊าชนแบบนั้น...มันน่ากลัวมากเลย.." อชิระพูดพร้อมทำสีหน้าเศร้าน้ำตาซึม ในขณะที่เกิดเหตุนั้นเขากำลังยืนรอรถของอิษยาขับเข้ามาเนื่องจากเขาได้รู้ว่าอิษยากำลังขับรถเข้ามาในบริเวณบ้านอชิระที่ตื่นเต้นมากๆก็เลยออกไปยืนรอหน้าบ้านเพื่อให้เธอเจอเขาเป็นคนแรก แต่ว่าสุนัขของที่บ้านที่กำลังเดินเล่นอยู่เกิดอาการตกใจและวิ่งตัดหน้ารถยนต์ของอิษยาซะก่อนทำให้รถของเธอเกิดอุบัติเหตุและทำให้อชิระนั้นตกใจมากๆ
"ไม่มีอะไรต้องกลัวทั้งนั้น...เป็นลูกผู้ชายห้ามกลัว...ไม่สิความจริงแล้วกลัวได้แต่ต้องเข้มแข็งด้วย ครูไม่เป็นอะไรแล้วครูก็แค่ตกใจเท่านั้นเอง" เธอพูดปลอบใจอชิระเพราะว่าไม่อยากให้เขาต้องเสียใจหรือว่าเศร้าใจ
"ผมจะให้หมอมาตรวจอาการของคุณอีกครั้งแล้วกัน" ทั้งสองมัวแต่คุยกันจนไม่ได้สนใจว่าภายในห้องนอนนั้นมีใครอีกคนยืนรออยู่ด้วย
"คุณอินทัช...อยู่ด้วยหรอคะ?" อิษยาหันไปถาม
"ปาป๊าคือคนที่ไปอุ้มหม่าม้าออกมาจากรถฮะ! พวกเราตกใจมากเลยที่เห็นว่ามาม๊าสลบไปแบบนั้น" อชิระพูดให้ฟังซึ่งก็ทำให้เธอรู้สึกปราบปลื้มใจมากๆ ที่เขาแสดงความเป็นห่วงเธอ
หรือว่าสิ่งที่เธอกำลังคิดวางแผนอยู่มันจะสำเร็จและเป็นจริงกันนะ?
"ขอบคุณมากนะคะ...และก็ต้องขอโทษด้วยที่น่าจะทำของในส่วนเสียหาย" แต่เรื่องนี้เธอเองก็รู้สึกผิดจริงๆเพราะว่าสมองของเธอเอาแต่คิดเรื่องอะไรก็ไม่รู้จนทำให้ไม่ทันระวังจนหักหลบไปพุ่งชนจนของเสียหาย
"ของแค่นั้นไม่เป็นอะไรหรอกครับแค่คุณไม่ตายในบ้านผมก็พอแล้ว"
"เอ่อ นั่นสินะคะเพราะว่าที่ฉันเป็นแบบนี้ก็เพราะว่าหมายักษ์ตัวนั้นนั่นแหละ" จากตอนแรกที่เธอก็กำลังรู้สึกผิดอยู่หรอกแต่เจอคำพูดคำจาของอินทัชไปแล้วก็ทำให้เธออดที่จะหงุดหงิดไม่ได้ ทำไมเขาต้องพูดจาแย่ๆใส่เธอทุกครั้งด้วยก็ไม่รู้ หรือว่าเขาจะไม่ชอบที่ลูกชายของเขาแสดงออกว่าชื่นชอบเธอมากๆกันแน่นะ?
"ทิกเกอร์ไม่ได้ตั้งใจหรอกฮะมาม๊า...ผมขอโทษแทนทิกเกอร์ด้วยนะฮะ T T" เป็นอีกครั้งที่อชิระแสดงสีหน้าเสียใจจนทำให้เธอไม่กล้าที่จะต่อว่าอะไรอีก
"เอ่อ ครูไม่ได้ว่าอะไรนะคะครูเข้าใจได้ค่ะว่าบ้านหลังใหญ่แบบนี้อาจจะมีสุนัขเข้ามาวิ่งเล่นบ้างไม่ใช่ความผิดของชิระเลยเพราะฉะนั้นไม่ต้องเสียใจนะจ๊ะ"
"ถึงอย่างนั้นก็..."
"ถ้าหากว่ามาม๊าบอกว่าไม่เป็นอะไรก็คือไม่เป็นอะไร ทิกเกอร์เองมันก็ไม่ได้ตั้งใจไม่มีใครอยากให้เรื่องนี้เกิดขึ้นหรอกนะชิระ" เมื่อเห็นท่าทางของอชิระแล้วอินทัชก็เลยเข้ามาปลอบใจด้วยการลูบหัวและพูดจาด้วยท่าทางอ่อนน้อมและอ่อนโยนซึ่งทำให้อิษยาที่กำลังมองอยู่รู้สึกแปลกใจเป็นอย่างมาก กับลูกชายนั้นอินทัชพูดดีใจอ่อนและใจดีเสมอแต่กับเธอนั้นเหมือนกับว่าจะกินหัวของเธอเข้าไปทั้งหัว แต่เธอเองก็เข้าใจส่วนหนึ่งก็นั่นลูกชายเขาส่วนเธอเป็นเพียงลูกจ้างในโรงเรียนที่เขาเป็นเจ้าของเท่านั้น เธอคงไม่มีทางได้รับการปรนนิบัติอะไรแบบนั้นหรอก แค่ไม่โดนเรียกค่าเสียหายที่ไปชนน้ำพุพังก็ถือว่าเป็นบุญมากแล้ว
"ใช่จ้ะ เพราะฉะนั้นไม่ต้องคิดมากนะเอาไว้เราไปเล่นกับทิกเกอร์ด้วยกันเนาะ^^" เมื่อเห็นท่าทางอ่อนโยนของอินทัชแล้วเธอก็เลยพูดกับอชิระด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนกลับไปบ้าง
"คุณยังต้องการหมอให้มาตรวจอาการอีกรอบไหมเพราะเหมือนว่าหน้าผากคุณจะแดง?" อินทัชถามเธอ
"ไม่เป็นอะไรค่ะ แค่ไม่หัวแตกเลือดออกก็น่าจะไม่เป็นอะไรแล้ว...ขอบคุณมากนะคะที่อุตส่าห์อุ้มฉันออกมาจากในรถ"
"ครับ ก็อย่างที่บอกไปกลัวคุณมาตายในบ้านก็เลยรีบพาออกมาถ้าหากว่ารถระเบิดคงจะเรื่องใหญ่"
"-0-"
"ปาป๊าพูดจากับมาม๊าให้เพราะๆหน่อยได้ไหมฮะ ถ้าหากว่าพูดแบบนี้แล้วมาม๊าไม่มาหาชิระอีกจะทำยังไง ปาป๊าพูดจาไม่น่ารักแบบนี้เดี๋ยวมาม๊าก็ไม่แต่งงานด้วยหรอก!!" เมื่ออชิระได้ยินสิ่งที่อินทัชพูดกับอิษยาแล้วเขาก็อดที่จะดุผู้เป็นพ่อไม่ได้ เพราะว่าอินทัชพูดจาไม่ดีกับเธอจริงๆเขากลัวว่าอิษยาจะไม่มาหาเขาที่บ้านอีก
"ไม่ต้องกลัวหรอกลูกเพราะยังไงมาม๊าของลูกก็ต้องมาอยู่แล้ว เพราะว่าไม่ได้มาฟรีๆ" ประโยคหลังอินทัชผู้ย้ำและหันไปมองหน้าของเธอ
"จ้าาาา! ไม่ว่าปาป๊าของชิระจะพูดจายอดแย่ยังไงมาม๊าก็จะมาที่นี่เพื่อหาชิระอยู่แล้วลูกกกกกก~~" เมื่อเจอคำพูดของเขาเธอก็อดไม่ได้จริงๆที่จะตอบกลับไป
จากที่เธอวางแผนเอาไว้ว่าจะจับเขาทำสามีหรือว่ารักแท้ที่เธอกำลังตามหาอยู่ บางทีอาจจะต้องล้มเลิกความคิดนั้นไปก่อนเพราะเหมือนว่าอินทัชจะมีท่าทางรังเกียจเธอซะเต็มประดา ไม่ว่าเธอจะพูดอะไรก็ไม่เข้าหูเขาสักอย่าง แถมเขายังพูดจากัดถือไม่เลิกอีกด้วย เธอเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าไปทำอะไรให้เขาไม่พอใจตั้งแต่เมื่อไหร่
"จริงนะฮะ!! มาม๊าต้องมาหาผมบ่อยๆนะ" เมื่อได้ยินอย่างนั้นอชิระก็ยิ้มร่าเริงดีใจ
"จริงจ้าาา! งั้นเราออกไปจากห้องนี้ไปเดินเล่นกันไหมมาม๊าเพิ่งเคยมาที่นี่ครั้งแรก ชิระพอจะเป็นไกด์นำทางให้มาม๊าหน่อยได้ไหม?"
"ได้สิฮะ!!"
และหลังจากนั้นอชิระก็ได้เดินพาเธอเที่ยวชมคฤหาสน์หลังใหญ่ซึ่งแค่เดินเล่นก็กินเวลาไปเกือบ 2 ชั่วโมงแล้วแต่เธอก็ปวดขาเอาซะมากๆด้วย
แล้วเธอก็กำลังคิดว่าการที่เธอมาเป็นแม่หลอกๆของเด็กน้อยมันเป็นเรื่องที่ดีหรือเปล่านะ? แต่อีกใจนึงเธอก็คิดว่าอชิระเองก็รู้อยู่แล้วว่าเธอไม่ใช่แม่แท้ๆของเขาเมื่อโตขึ้นบางทีอชิระอาจจะไม่ต้องการเธอแล้วก็ได้เพราะฉะนั้นที่เธอมารับบทเป็นมาม๊าของเขาในตอนนี้ก็ทำเพื่อเงินเท่านั้น แต่ถึงอย่างนั้นอชิระก็น่ารักมากๆจนเธอไม่รู้สึกเบื่อเลยที่จะต้องอยู่กับเขา แล้วเธอก็คิดว่าสักวันเธอคงรักเด็กคนนี้มากขึ้นกว่านี้อย่างแน่นอน
เวลาต่อมา
"ทำไมสภาพรถของฉันมันเป็นแบบนี้เนี่ยยยยย?!" หลังจากที่เที่ยวชมคฤหาสน์เรียบร้อยแล้วเธอก็เดินออกมาดูรถที่เกิดอุบัติเหตุของเธอก็พบว่ากระโปรงหน้ารถเธอนั้นยับยู่ยี่ไปหมด ทั้งที่เพิ่งจะซ่อมมาแท้ๆ
"มันชนเข้ากับน้ำพุอันใหญ่อย่างจัง สภาพรถจะเป็นแบบนั้นก็ไม่แปลก" อินทัชเดินตามมาก็พูดขึ้น
"แล้วฉันจะใช้รถอะไรล่ะคะแบบนี้? แล้วถ้าไปซ่อมจะใช้เวลานานขนาดไหนกันมันต้องแพงกว่าครั้งที่แล้วแน่นอน"
"ในฐานะที่คุณเกิดอุบัติเหตุภายในบ้านของผม ผมจะรับผิดชอบด้วยการให้รถคุณไปใช้ก่อนระหว่างที่คุณเอารถไปซ่อม ส่วนค่าใช้จ่ายทั้งหมดผมเองก็จะรับผิดชอบเช่นกัน เพราะว่าสุนัขในบ้านผมวิ่งตัดหน้ารถคุณจริงๆ"
"มันก็ต้องเป็นแบบนั้นไหมคะ? สุนัขบ้านคุณวิ่งตัดหน้ารถชั้นภายในรั้วบ้านของคุณคุณจะต้องเป็นคนรับผิดชอบ แล้วไม่มีคำขอโทษสักหน่อยหรอคะ?"
"ทำไมผมต้องขอโทษด้วยในเมื่อผมชดใช้ในสิ่งที่ควรจะทำไปหมดแล้ว ทั้งให้รถไปใช้ชั่วคราวอีกทั้งยังเอารถไปซ่อมให้แถมยังจ่ายค่าซ่อมทุกอย่างให้อีก แค่นี้ก็น่าจะเพียงพอแล้วนะครับ ไอ้คำขอโทษอะไรนั่นไม่จำเป็นที่จะต้องพูด"
"คนรวยเนี่ยเอาแต่ใจแบบนี้ทุกคนเลยไหมคะ?"
"ไม่รู้สิครับ...คุณไม่เคยรวยก็อาจจะไม่ค่อยเข้าใจ"
"วะว่ายังไงนะคะ?!"
"ถ้าเรื่องไหนผมผิดจริงผมก็จะขอโทษแต่เรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้มันเป็นอุบัติเหตุและผมก็ได้รับผิดชอบตามเห็นสมควรแล้วเพราะฉะนั้นจึงไม่จำเป็นที่จะต้องพูดอะไรแบบนั้นออกมา"
"ค่าาาๆ เข้าใจแล้วค่ะนายท่านอินทัช...งั้นฉันจะได้รถคันไหนไปใช้หรอคะ?" อย่างน้อยก็ต้องเป็นรถดีๆหรูๆสักคันนั่นแหละ
"เจอาร์ไปดูรถที่เราไม่ค่อยได้ใช้เอามาให้คุณครูเขาหน่อยคันไหนก็ได้" อินทัชเรียกให้บอดี้การ์ดไปเตรียมรถให้กับเธอ
"ครับนายท่าน"
- Writer
