EP. 18 รู้แล้ว
1595 Words
ห้องพยาบาล
"แค่ทายาก็พอแล้วค่ะครูบาส ฉันคิดว่ามันคงแค่ซ้นเฉยๆ..." เมื่อมาถึงห้องพยาบาลแล้วอิษยาก็ได้ทำการพูดกับครูบาส เพราะเนื่องจากความจริงแล้วเธอไม่ได้บาดเจ็บในส่วนไหนเลย ไม่ได้ข้อเท้าพลิกไม่ได้ข้อเท้าแพงใดๆทั้งสิ้นเธอแค่ต้องการประชดภาคภูมิเท่านั้น
"ให้ผมดูสักหน่อยน่าจะดีกว่านะครับเผื่อว่ามันแดงบวมจะได้รักษาทัน" แต่ครูบาสก็ยังไม่ยอมปล่อยเธอไปง่ายๆเขาต้องการที่จะดูข้อเท้าของเธอก่อน
"ฉันไม่เป็นไรจริงๆค่ะครูบาส ฉันมีสอนเด็กๆและตอนนี้ก็สายแล้วด้วยขอตัวก่อนนะคะ แล้วก็ขอบคุณมากจริงๆที่พามาห้องพยาบาลเดี๋ยวฉันเอายาไปทาเองค่ะ" อิษยาพยายามพูดตัดบทและเอาเรื่องการสอนมาอ้างเธอไม่อยากให้เขาจับได้ว่าความจริงแล้วเธอโกหกเดี๋ยวถ้าเขาเอาเรื่องนี้ไปเล่าให้คนอื่นฟังเดี๋ยวจะเป็นประเด็นสังคมเอาอีก
"ถ้าหากว่าครูอิษยาว่าอย่างนั้นก็ได้ครับ แต่จะว่าไปแล้วผมว่าครูอิษยาไม่ค่อยเหมาะกับผอ.เท่าไหร่เลยนะครับคนดีๆไม่น่าที่จะต้องเจอคนแบบนั้น" อยู่ๆครูบาสก็พูดเหมือนรู้อะไรบางอย่างขึ้นมา
"หมายความว่ายังไงหรอคะ?" อิษยามองหน้าและถามเขา
"ผมไม่แน่ใจว่าถ้าผมพูดออกไปแล้วครูอิษยาจะเชื่อผมหรือเปล่าน่ะสิ พอได้ข่าวมาว่าคุณกำลังจะแต่งงานกับผอ.ภาคภูมิ" ครูบาสพูดไปและมือก็เก็บของไปด้วย
"ลองพูดมาก่อนสิคะแล้วฉันจะตัดสินใจอีกถือว่าจะเชื่อหรือว่าไม่เชื่อดี?"
"ถ้าผมพูดออกไปแล้วคุณไม่เชื่อผมก็กลายเป็นหมาสิครับ"
"งั้นก็ตามใจครูบาสแล้วกันค่ะ แต่ถ้าเปลี่ยนใจอยากจะบอกหรือว่าเล่าอะไรให้ฉันฟังก็สามารถพูดมาได้เลยนะคะ^^" อิษยาส่งยิ้มหวานก่อนที่จะเดินออกมา
หมับ! แต่ว่าครูบาสก็เดินตามมาและคว้าแขนของเธอเอาไว้ ซึ่งเป็นขณะเดียวกันกับที่มีครูคนอื่นเดินผ่านมาพอดี ครูบาสจึงรีบปล่อยมือของอิษยาเพราะกลัวว่าจะมีการเข้าใจผิดเกิดขึ้น แต่มันก็คงจะไม่ทันแล้วเพราะว่าสายตาคุณครูพวกนั้นที่มองมาได้ตัดสินพวกเขาไปเรียบร้อยแล้ว
"ตอนเย็นถ้าหากว่างเจอกันที่สนามบาสนะครับ" ครูบาสพูดแค่นั้นก่อนจะแยกตัวออกมาส่วนเธอเองก็รับฟังแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกไป
เวลาต่อมา
สนามบาส
ปึก! ปึก! ปึก! สวบบบบ!!
"ที่ได้ยินมาว่าครูบาสเคยเป็นนักกีฬาทีมชาติน่าจะเป็นเรื่องจริงสินะคะ" อิษยามาที่สนามบาสตามที่ครูบาสได้บอกเอาไว้ และเธอก็เห็นว่าเขากำลังเล่นบาสอยู่ เธอเลยพูดขึ้นเกี่ยวกับข้อมูลที่เธอรู้มาว่าเขานั้นครั้งหนึ่งเคยเป็นนักกีฬาทีมชาติไทยในกีฬาบาสเกตบอลมาก่อน เพราะฉะนั้นการที่เขาชู๊ตลูกบอลลงห่วงเมื่อสักครู่นี้ก็ไม่ใช่เรื่องที่น่าตกใจอะไร
"ผมขอเล่นบาสไปเล่าไปแล้วกันนะครับ จะได้ลดความตื่นเต้นลงบ้าง..." สวยบบ!! ครูบาสพูดพร้อมกับชู๊ตลูกบอลลงไปในห่วงอีกครั้ง
"ตามสบายเลยค่ะเอาที่ครูบาสสบายใจ" อิษยาพูดแค่นั้นก่อนจะเดินไปนั่งที่เก้าอี้ตัวยาวข้างสนามและมองครูบาสวิ่งเล่นบาสอยู่คนเดียว
"ครูเรวดีกับผอ.ภาคภูมิเป็นกิ๊กกันครับ..." สวบบ! ครูบาสพูดพร้อมกับชู้ตบาสลงห่วง
"...!" อิษยาแสดงสีหน้าตกใจเล็กน้อย ซึ่งเขาเองก็หันมามองพอดี เขาเลยคิดว่าอิษยาคงจะตกใจเกี่ยวกับเรื่องที่เขาได้พูดไป
แต่ความจริงแล้วเธอตกใจที่เขารู้เรื่องนี้เหมือนกันต่างหาก ไม่สิ...บางทีเรื่องนี้อาจจะรู้กันไปทั่วโรงเรียนแล้วก็ได้แต่ไม่มีใครพูดอะไรออกมาอาจจะเพราะว่าเกรงใจหรือว่าไม่กล้าเนื่องจากว่าภาคภูมินั้นเป็นถึงผู้อำนวยการโรงเรียน ครูระดับล่างก็คงไม่กล้าที่จะมีปากมีเสียงสักเท่าไหร่
"สิ่งที่ผมพูดมันคงน่าตกใจมากสินะครับ...ก็นะอีกคนนึงเพื่อนสนิทอีกคนนึงแฟนที่กำลังจะแต่งงานด้วยรู้แบบนี้แล้วคงจะยืนไม่อยู่..."
"มีใครรู้เรื่องนี้บ้างหรอคะ?" อิษยาเลือกที่จะถามออกไป
"ผมคิดว่าคุณครูบางท่านน่าจะรู้และบางท่านก็อาจจะแค่ระแคะระคาย แต่ก็คงไม่มีใครกล้าพูดอะไรส่วนเหตุผลเพราะอะไรที่ไม่กล้าพูดคุณครูอิษยาก็น่าจะพอทราบ"
"ขอบคุณนะคะที่บอกเรื่องนี้กับฉัน...แต่ฉันรู้เรื่องนี้มานานแล้วล่ะค่ะ^^" ปึก!!! หลังจากที่อิษยาบอกออกไปครูบาสก็ได้ทำการชู๊ตลูกบาสไม่ลงห่วงเป็นครั้งแรกเพราะไม่คิดว่าเธอจะรู้สินะ
"รู้แล้ว...แต่ทำไมถึงยัง...ยิ้มแบบนั้นอยู่ล่ะครับ?"
ตึก...ตึก...ตึก...
อิษยาเดินมายืนตรงหน้าของครูบาสและยิ้มบางเบาอีกครั้ง ซึ่งเขาก็ได้แต่ทำหน้าแปลกใจเกี่ยวกับเธอว่าทำไมทั้งที่โดนนอกใจแต่ก็ยังยิ้มออกมาแบบนั้นอีก
หมับ!! พรึ่บบบ!!
"....!" แต่สิ่งที่อิษยาทำกับทำให้เขาตกใจเป็นอย่างมากนั่นก็เพราะว่าเธอกระชากคอเสื้อของเขาลงมาทำให้ใบหน้าของเขาอยู่ใกล้กับเธอมาก
"ยิ้ม...พอรู้สึกตลกค่ะ...คนพวกนั้นคิดว่าฉันโง่แต่ความจริงแล้วพวกนั้นต่างหากที่โง่..."
"...คุณกำลังทำอะไรอยู่หรือเปล่าครับ?"
"^^" อิษยาไม่ตอบเพียงแค่ยิ้มเท่านั้น
"ผมพึ่งรู้ว่าครูอิษยา...น่ากลัวขนาดนี้นะครับ"
"เรื่องวันนี้ขอบคุณมากนะคะตั้งแต่เรื่องที่พาฉันไปห้องพยาบาลและก็เรื่องเมื่อกี้นี้ด้วย ขอบคุณที่บอกความจริง"
"ผมแค่ไม่อยากให้คนดีๆจะต้องโดนสวมเขาเท่านั้นเองครับ ครูคนอื่นสามารถเอาหูไปนาเอาตาไปไร่ได้แต่ผมไม่สามารถทำได้จริงๆ"
"ฉันไม่ใช่คนดีเด่นอะไรหรอกค่ะฉันเองก็คนเหมือนกันมีความรู้สึก...ฉันไม่ยอมโดนกระทำอยู่ฝ่ายเดียวอยู่แล้วค่ะ" อิษยาพูดจบแล้วก็เดินออกมาจากสนามบาสปล่อยทิ้งให้ครูบาสอยู่กับความรู้สึกที่ทึ่งในตัวของเธอ เขาไม่คิดมาก่อนเลยว่าเธอจะเข้มแข็งได้ถึงขนาดนั้น ที่ผ่านมาเขาไม่กล้าบอกเรื่องที่เขารู้นั่นก็เพราะกลัวว่าเธอจะเสียใจและไม่สามารถยอมรับความจริงได้ว่าเพื่อนตัวเองกับคนรักกำลังหักหลังอยู่เขากลัวว่าเธอจะเสียใจ แต่เมื่อเห็นเธอวันนี้แล้วเขาก็รู้ได้ว่าเธอเข้มแข็งมากขนาดไหน...
"ไม่มีอะไรให้ต้องเป็นห่วงสินะ..."
วันต่อมา
คฤหาสน์ปิติธนเมธานนท์
"โอ้แม่เจ้าโว้ยยยย! ฉันจะมีปัญญาได้อยู่บ้านหลังใหญ่หลังโตแบบนี้บ้างไหมเนี่ย?!" หลังจากวันนั้นที่อิษยาได้ทำข้อตกลงกับอินทัชเรื่องมาเจออชิระนอกเวลางานครั้งละ 10,000 บาทนั้น วันนี้ก็เป็นครั้งแรกเลยที่เธอจะต้องมาทำหน้าที่มาม๊าถึงที่บ้านของเด็กนักเรียน แต่เมื่อมาถึงหน้าคฤหาสน์ปิติธนเมธานนท์แล้วเธอก็ต้องตาโตด้วยความตกใจเพราะความใหญ่โตของบ้านเด็กนักเรียนเธอ ซึ่งถ้าเทียบกับบ้านของเธอแล้วเพียงแค่ 1% เท่านั้น
"เผลอๆอาจจะแค่ 0.001% เหอะๆ แต่ว่าถ้าหากฉันจะมีผัวใหม่...ก็ต้องหาที่มันรวยๆดีๆแบบนี้สิ ถึงแม้ว่าจะมีลูกติดแต่ลูกชายเขาก็ชอบฉัน คิคิ สมองอัจฉริยะจริงๆเลยฉันเนี่ย"
"ถ้าหากว่าฉันจะต้องหาเนื้อคู่แท้พรหมลิขิตแล้วก็...ก็ขอให้เป็นพรหมลิขิตที่ร่ำรวยและหล่อเหลาก็แล้วกัน"
ก๊อก ๆ
"ว้ายยยย!!" ในขณะที่เธอกำลังนั่งคิดเกี่ยวกับแผนการจัดว่าที่สามีคนใหม่อยู่นั้นก็มีเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยมาเคาะที่กระจกรถของเธอ
"มาหาใครครับ?"
"เอ่อ ฉันเป็นครูของอชิระค่ะชื่อว่าอิษยา คุณอินทัชได้จ้างฉันมาดูแลอชิระค่ะ"
"อ่อครับ งั้นเชิญขับรถไปหน้าคฤหาสน์ได้เลยครับนายท่านอินทัชได้สั่งผมเอาไว้แล้วว่าจะมีคนมาหาคุณหนูครับ" และหลังจากนั้นเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยหน้าประตูบ้านก็ได้ทำการเปิดประตูรั้วบานใหญ่เพื่อให้เธอได้ขับเข้ามา ที่เธออยู่เป็นแค่รั้วหน้าบ้านเท่านั้นเอง
"นายท่านอินทัชกับคุณหนูอชิระ...ดูยิ่งใหญ่โคตร" เธอบ่นกับตัวเองนิดหน่อยก็รีบขับรถเข้าไปในบริเวณคฤหาสน์ทันที
"ถ้าฉันได้เป็นแฟนเขาก็คงจะเป็นนายหญิง หรือคุณหญิง หรือคุณนายกันนะ?"
โฮ่ง!! โฮ่ง!!
"กรี๊ดดดด!!" และในขณะที่เธอกำลังขับรถและคิดอะไรเพลินๆอยู่ดีๆก็มีสุนัขตัวใหญ่เห่าดังและวิ่งตัดหน้ารถของเธอทำให้เธอเสียหลักหักพวงมาลัยพุ่งชนกับน้ำพุตกแต่งในสวนทันที
โครมมมมมม!!!!
- Writer
