KOFFIE
Wrapped in his arms, I felt utterly safe. It seemed I could stay there forever, never wanting to let go.
“Sabihin mo lang kung ihahatid na kita,” untag ni Kuya Kaio. Parang hindi na siya gumalaw simula kanina nang ikulong niya ako sa kanyang bisig.
“I don’t want to go home yet, kuya. I don’t want my Yaya to worry if she finds out I have a fever,” I said in a quiet, weak tone.
“Hindi pwedeng dito lang tayo, sweetcake. Hindi ka makakapag-pahinga dito ng maayos.”
“Pwede bang sa place mo muna, kuya?” Minulat ko ang aking mga mata at bahagyang inangat ang aking mukha para makita siya. Napatingin ako sa addams apple niya ng gumalaw ito. Parang nahihirapan siyang lumunok. “Kuya, please…” pakiusap ko.
“But I promised your sister that I’ll take you home,” sagot niya nang hindi tumiti
