At Sixteen

Chapter 19

When we enter her room I see lots of shimmering little pieces scattered at her ceiling and on the wall the different pictures of scenery of sunsets and celestial pictures, her room is painted with dark blue and in the center of her room there is a chandelier made of broken mirrors; but what captures my attention id a cabinet that full of booklets.

“What are those?” I ask her while looking at

“It what a piano sheets.” She sadly said to me, I turn my attention to her; she seems to be sad saying that but why?

“Hey come look at this.” She said as she pulls over me, she closes the windows and block any way of light, the whole room turns dark kaya dali dali kong hinanap ang kamay nya dahil hindi ako makakita sa dilim nang mahanap ko na ay naramdaman ko siyang tumigil sa pag galaw.

“Don’t worry I will be your eye, I will not let you go of my hand.” She said as she holds my hand.

Kahit hindi ko siya nakikita I know that I am safe, I know she’s smiling at me to give me relief.

Sumasabay lang ako kung saan siya papunta hangang sa pinaupo nya ako sa sahig at may naririnig akong ingay pero hindi ko naman nakikita.

“Are you ready?” she asks and I nod.

Mamaya maya pa ay biglang may umilaw na flashlight kaya nakita ko na siya, and just I knew she was smiling on me. I felt relief when I saw her, kung magiging makasarili lang siguro ako para sa aking sarili at hindi iisipin kung anong magiging reaksyon ng pamilya ko at ng lolo at lola ko I will choose Dalaney pero before me is them; I should think of the result of my decisions.

“Hihiramin natin ang ilaw ng flashlight, tingnan mo gagawin ko.” Saad nya sa akin at tiningan ko ano ang gagawin nya.

Itinapat nya ang ilaw ng flashlight sa isang salamin na nasaharapan namin at tumama nag repleka ng ilaw sa salamin at tumama naman iyon sa chandelier sa gitna ng kwarto nya at tumama sa maliliit na mga salaaming nakapalibot sa buong kwarto nyo at lumiwanag ang kanyang kwarto na tila ba’y napapalibutan siya ng mga bituin. Napatingala lang ako sa kagandahan ng nakita ko, how does she do it?

“I made this when I was eleven, dati nga hindi pa eksaktong gumagana eh. Mahirap imeasure yung moonlight na tatama sa salamin at tatama sa chandelier para magreflect ang moonlight sa mga small mirrors na ikinalat ko sa buong kwarto.” Pagkwekwento nya sa akin, patuloy lang akong nakatingin sa tila mga bituin sa buong kwarto nya.

Naramdaman kong umalis siya sa tabi ko at nagulat n alang akong biglang nagplay ang music ni Nina na ‘I can’t tell you why’ at saka bumalik siya sa tabi ko.

“You have the cd of Nina?” I ask her and she nod.

“I didn’t expect that you also like the songs of Nina, maalala mo yung huling araw na magkasama tayo sa rooftop nung sinabi kong liligawan kita at inagaw ko yung isang earphones mo and we share the same music of Nina that time.” Saad nya sa akin at napaiwas tingin lang ako sa kanya.

I need to change the topic, it’s so awkward to talk about that stuffs pero bago ko pa machange ang topic ay nagulat ako nang hawakan nya ang aking kamay kung kaya’t napatingin ako sa kanya.

“Alam mo that day I felt regret that I confess my feelings for you and said that I’ll court you kasi iniwasan mo ako nun, hindi mo pinapansin ang mga tawag at text ko sa iyo at nakikita kong umiiwas ka rin ng tingin tuwing magkakasalubungan tayong dalawa pero sabi ko sa sarili ko kahit iwasan mo pa ako at pagtabuyan ako I will still court you, I can’t promise you anything kasi ayaw kong nangangako tapos hindi ko rin tutuparin but one thing is for sure hindi kita sasaktan dahil alam kong takot kang masaktan at maloko, I love you Xian and I’m not asking you to love me in return pero wag mo lang sana akong lalayuan.” Saad nya sa akin and she hug me, I stop myself on crying. I know it’s hard for the both of us but if I can pretend I will stop myself.

After naming magpromise sa isa’t isa ay nanatili lang kaming magkatabi at nakasandal ang aking ulo sa kanyang balikat, I was wondering who is playing the piano and who is her sister.

“Dalaney, are you playing piano?” I ask her at naramdaman kong tumigil siya sa paglalaro ng aking kamay kaya napaangat ako ng tingin sa kanya and she was so serious.

“Did I ask the wrong question?” I ask her at napailing lang siya sa akin.

“Oo dati pero tumigil na ako sa pagtugtog nun.” Seryoso nyang saad sa akin, magtatanong pa sana ako nang naunahan nya akong magsalita.

“Hey nagugutom ka na? Kain tayo, tara baba tayo sa kusina para man lang makilala mo ang little sister ko.” Saad nya sa akin kasabay ang paghila nya sa akin papatayo.

Nauna siyang naglakad papuntang pinto and I’m just looking at her and wondering why she stopped on playing piano, is that her biggest secret of her life? Napaingon siya sa akin kaya  naglakad ako papalapit sa kanya, sabay kaming bumaba ng hagdan papunta ng kusina nila pero napadaan kami sa kanilang sala at napatingin ako sa piano and curiosity strikes me again, I distract myself from the piano and go ahead to their dining room and there we saw a young beautiful girl sitting on the table while reading a book.

“Hey Dlaire.” Tawag sa kanya ni Dalaney sa kanya and she didn’t stop on reading.

“Oh just sit there ate and eat.” Iritadong saad nya sa ate nya kaya napangiti naman ako, she really is a bookworm though.

“What a bookworm.” I commented at nagulat naman ako nang isinarado nya ang libro nya at napatingin sa amin, did I say something wrong?

Deretso siyang napatingin sa amin pero nang mapansin nyang hindi ang ate nya ang nagsabi nun ay agad ring nagiba ang kanya mood at ngumiti sa amin.

“Ate you brought a friend, hello po I’m Dlaire Mairis Guillaume.” Bati nya sa akin kaya napangiti naman ako sa kanya.

“Hi cutie, I’m ate Xiana; nice to meet you.” Saad ko sa kanya at naglaki naman ang kanyang mga mata na tila nagulat sa sinabi ko, magsasalita na sana siya nang maunahan siya ng ate nya.

“Tara Xian maupo ka na, kain tayo.” Saad nya sa akin at umupo naman kami sa kanya kanya naming mga upuan.

Binigyan ako ni Dalaney ng kanin at ulam, nang magsimula na kaming kumain ay maya’t mayang tumatanong sa akin si Dlaire na halatang nahihiya pa sa akin, she ask on my personal info like my full name, grade, if magkaklase ba raw kami ng ate nya and kung anong kurso raw kukunin ko sa college and saan ako magaaral. Well all I can say to her she’s cute on asking things about me despite she’s shy to ask for. Habang kumakain ay nagbabangayan lang sila ng ate nya sa isang maliit lang na bagay.

Pagkatapos naming kumain ay dumeretso kami sa sala ni Dlaire habang si Dalaney ay may ginagawa sa kusina, umupo naman kami ni Dlaire sa sofa nila kasabay na kinuha ang isang album at tumabi sa akin.

“Ate gusto mo bang makita si ate nung bata pa siya?” masiglang saad sa akin ni Dlaire kaya napatango naman ako sa kanya.

She opened the album and I saw a cute Dalaney playing piano in her young age, so simula pa lang pagkabata nya ay naglalaro na siya ng piano. Dlaire move the page of the album on another page and I saw a young Dalaney playing a piano in the auditorium.

“Wait Dlaire, is that a contest?” I ask Dlaire while pointing on the picture of her sitting on the piano while playing a piano.

“Yep, ate was around six or five by that time. Mama said that it was the first contest of ate despite she didn’t won by that time but she continue on playing until the age of eight ate won.” Saad nya kasabay ang pagpapakita sa akin ng picture ni Dalaney na nakangiti habang hawak hawak ang isang certificate and her big smile.

I still wonder why did she stop, while looking at her pictures she was so happy on playing piano but now what happened? Napatingin naman ako sa piano nila, I want to play piano even if hindi naman ako ganon kagaling.

“Dlaire can I play the piano?” I ask her at nagulat naman siya sa sinabi ko at napatango naman siya.

Naglakad ako papalapit sa piano and I open it, while looking at it it’s seems it haven’t used for a long time. I sit on it and start playing the kiss the rain that I don’t even know if I’m doing it right, I always love to listen to the musicians playing piano and once I plan on taking a lesson but we don’t have enough money for it that is why I’m only listening and adoring those pianist playing it.

While playing nagulat ako nang may umupo sa gilid ko at inayos ang pag piapiano ko, napatigil ako sa pagpindot ng mga piyesa at naramdaman ko ang mabilis na pagkabog ng puso ko nang tumabi siya sa akin.

“Don’t stop, just press this key with the whole note count.” Saad nya sa akin kasabay ang paghawak nya sa kabila kong kamay at ipinatong sa piyesa ng piano at pinindot ko ang mga iyon.

“That’s right, follow my lead ok.” Saad nya sa akin at napatingin naman ako sa kanya, I saw her eyes full of happiness, napabalik ang mga tingin namin sa piano keys and the same we play a melody at the same time and following his lead, I don’t know this piece but it seems to be peaceful and beautiful.

I wish I can stay in this situation following my heart where I can be but I can’t, I can’t be; I have to take care of the reputation of my mother and my family.