İstanbul’un eski liman bölgesi, paslanmış konteynerlerin ve çürüyen gemi leşlerinin arasında, şehrin tüm ışıltısından uzakta bir mezarlık sessizliğine bürünmüştü. Gece yarısını çoktan geçmişti ve gökyüzü, dökülecek kanın habercisi gibi kurşuni bir karanlıkla kaplanmıştı. Limuzinden inip zırhlı cipe geçtiklerinde Baran, Lara’nın titreyen ellerini fark etti. Ancak bu titreme bir korku belirtisi değil, bir avcının son hamlesinden önceki o adrenalin patlamasıydı. Baran, kadının elini tutup avucunun içine bir mermi bıraktı; soğuk, sert ve gerçek bir mermi. "Bu gece sadece bir kurtarma operasyonu değil Lara," dedi Baran, sesi motorun gürültüsünü bastıran bir derinlikteydi. "Bu gece, senin geçmişindeki o son bağı koparıp geleceğini kendi ellerinle inşa etme gecen. Babanı oradan çıkaracağız, ama K
