The Heart That Belongs To Both (SSPG)

MHIARA CASTANIEDA'S POV "The Heart That Belongs To Both" Hindi ko alam kung paano nila nalaman kung saan ako nakatira. At wala akong matandaan na ibinigay ko sa kanila ang aking address. Dahil ng iniiwasan ko ang bagay na ito. Kaya nang bigla akong may marinig ko na malalakas na sigawan sa labas ng bahay ko, ay agad akong napabalikwas mula sa aking kama at halos liparin ko na ang distansya mula sa kwarto ko at sa pintuan ng bahay. Mabilis akong lumapit sa pinto, nanginginig ang mga kamay ko habang hinahawakan ang doorknob. At nang buksan ko ito at both bumungad sa harapan ko si Lucien at Caelum. Magkaharap silang dalawa at galit na galit ang ekspresyon ng kanilang mukha. Pareho nilang hawak ang kwelyo ng isa’t isa, ang mga kamao nila ay nakataas at handa ng manuntok. “Stop it!” sigaw ko, ngunit hindi nila ako pinansin. Lucien’s jaw was clenched, his eyes burning. “You think you deserve her?” Lucien said coldly. “You don’t even know what she needs.” Caelum didn’t back down. “I know enough,” he replied sharply. “I know how to respect her. Something you clearly can't do..." Nanigas ako sa kinatatayuan ko. Naninibago ako dahil ito ang kauna-unahang beses na makita ko silang umakto nang ganito. Lucien was always calm. Controlled and dangerously quiet. While Caelum has always been gentle and soft with me. Pero ngayon... Ibang-iba ang makikita ko, at pareho silang handang saktan ang isa't isa. “Bitiwan niyo ang isa't isa!” sigaw ko ulit, nanginginig ang boses ko. Pero huli na ang lahat. When, Lucien’s fist suddenly moved. And it went straight into Caelum's face. And the sound of it echoed. “LUCIEN!” napasigaw ako. Parang natutop ko ang aking paghinga, parang sinasaks*k ang puso ko habang nakatingin sa kanilang dalawa. Napaatras si Caelum ng isang hakbang, ngunit hindi siya gumanti. Sa halip, ay dahan-dahan niyang pinunasan ang dugo sa gilid ng labi niya, ang mga mata niya ay hindi umaalis kay Lucien. “I’m not afraid of you,” Caelum said quietly. Lucien stepped closer. “You should be," usal niya at muling umangat sa ere ang kamao. At bago pa man ito muling dumampi kay Caelum ay humakbang ako nang isang beses papalapit sa kanila at sumigaw. “Stop it!" sigaw ko. At pareho silang natigilan, sabay-sabay silang lumingon sa aking direksyon.. at napalunok ako nang makita ko ang pagdaan ng sakit sa kanilang mga mata. Doon ko napagtanto na hindi lang galit ang nararamdaman nila. It was something deeper. Lucien spoke first. “Choose.” His voice was calmer now, but it was heavier. Nanlamig ang buong katawan ko. “I need to know,” he continued, his eyes locking into mine. “Who do you really want, Mhiara?” I couldn’t breathe. “I’m not asking for your permission anymore,” he said. “I’m asking for your answer," he added. My chest tightened painfully. “If you won't choose me…” he paused, his jaw tightening, “…I will still never give up on you...And I will never stop wanting you.” Mas lalo akong naging tahimik at hindi alam ang sasabihin, at maya-maya pa ay nagsalita na rin sa Caelum. His voice was softer, compared to Lucien. But it hurt just as much. “I know this is confusing,” he said gently. “And I know this isn’t fair to you.” His eyes searched mine. “But no matter who you choose…”he said and paused, for a bit. “I won’t leave your side.” My vision blurred as the tears filled my eyes. Hindi ko alam kung ano ang sasabihin ko. Hindi ko alam kung paano ipapaliwanag ang bagay na kahit ako mismo ay hindi maintindihan. Kaya hindi ko sila pinayagang ligawan ako. Dahil alam ko na masasaktan ang isa sa kanila kapag pumili ako, at mas lalo naman ako kasi pareho ko silang mahal. My lips trembled. “I… I don’t want to choose…” halos pabulong kong wika, ngunit sapat na ang lakas niyon upang marinig nila. I saw the pain in their eyes. The acceptance. They thought that was my answer. They thought… I was letting them go. Lucien’s hand slowly loosened and Caelum looked away. Hanggang sa unti-unti silang gumalaw upang talikuran ako, at doon ay bigla kong naramdaman ang takot.. bigla akong nag-panic kaya agad kong binuksan ang aking bibig at ipinagpatuloy ang sinasabi ko. “No…” paghabol ko sa kanila. “I can’t choose…” Huminto silang dalawa, at pareho ibinalik ang tingin sa akin. I can feel my heart pounded violently. My hands trembled. My entire world stood on the edge of something irreversible. “Hindi ako makapili…” mahina kong sabi. Huminga ako nang malalim. At sinabi ko ang katotohanang matagal ko nang inililihim sa kahit na sino man. “Because…” I muttered, and my voice broke. “My heart beats…” Nag-angat ako ng tingin... At itinuon iyon sa kanilang dalawa. "For both of you..." I whispered beneath my breath. At doon ko naramdaman ang malaking ginhawa sa dibdib ko, na sa wakas ay nasabi ko na sa kanilang dalawa ang mga salitang iyon. Natahimik sila pareho. At parang tumigil ang oras sa paligid ko. “What do you mean… your heart beats for both of us?” boses iyon ni Caelum. Humigpit pang lalo ang pagkakakuyom ng aking kamao, pinagdikit ang aking labi.. habang naghahanap ng tamang salita para sa tanong niyang iyon. “I love you," tugon ko.. mababa at malambot ang pagkakasabi. Tumingin ako kay Lucien at ngumiti. “I love you, Lucien.." Pagkatapos ay kay Caelum. “And I love you too, Caelum.." Pareho silang nanigas sa kanilang kinatatayuan. Mas lalo akong nanghina, ngunit pinilit kong ipagpatuloy. “Masasaktan ako kung pipili ako,” mahina kong sabi. “Masasaktan ako… dahil mawawala ang isa sa inyo.” My voice trembled. “Kaya hindi ko kayo pinayagang manligaw.” Lumunok ako, pilit pinipigilan ang luha. “Because I wanted both of you.” The words hung heavily between us. Huminga ako nang malalim. At damang-dama ko ang bilis ng t***k ng puso ko. “May isang bagay…” mahina kong sabi. “Na gusto akong itanong sa inyo..." Nang sabihin ko iyon ay mas lalo nilang itinuon sa akin ang buong atensyon nila. “What if…” panimula ko. Nanginig pa din ang boses. “What if we don’t have to choose?” I said, and they were still looking at me. “I mean…” napabuntong-hininga ako, nanginginig ang buong katawan ko. “What if… the three of us… “What if we can be in a relationship?” Shock filled their eyes. At maging ako ay natakot sa sarili ko dahil hindi ko alam kung saan ko nakuha ang lakas ng loob ba meron ako ngayon. Hindi nagtagal ay natanaw ko silang dalawa, at ngayon ay unti-unti silang humakbang papalapit sa akin. Napaatras ako ng isang hakbang, ngunit huminto ako nang nakarating na sila sa aking harapan. At sa tangkad nila ay kailangan ko mag-angat ng tingin upang makita ang kanilang mga mata. Lucien stood in front of me. So close. Too close. Then, his hand slowly lifted. And gently... he caressed my cheek. His touch was warm. And his eyes softened. “I would love everything you choose, Mhiara.." kalmado niyang sambit, at lalong bumilis ang t***k ng puso ko ng ngumiti ito. Not the cold, dangerous smile he shows the world. But something real. Something that belonged only to me. Beside him, Caelum stepped closer. His hand brushed mine. Sending warmth through my entire body. “I don’t care what kind of set-up it is,” he said quietly. “As long as I get to be with you.” My heart felt like it would explode. I couldn’t breathe. I couldn’t think properly... And all I could feel... was them. Their presence. Their warmth. And their love for me. And this was the beginning of something the world would never understand. My lips parted. My voice barely whispers. “Then…" Huminga ako nang malalim. At sa unang pagkakataon ay hindi ako nakaramdam ng takot. “If loving both of you is wrong…then I don’t want to be right.” My life would never belong to just one man. Because it already belonged...to both of them. TO BE CONTINUED.....