เทมส์ Talks
“มีเรื่องไรกันวะ นั่นเด็กเอกไรวิ่งในสนาม” ไอ้กัสถามอย่างแปลกใจทำให้พวกผมทั้งหมดที่รับบทเป็นพี่ว้ากหันไปทางสนาม
“โดนลงโทษเหรอวะ?” ไอ้เจมส์ย่นคิ้ว หน้ามันบ่งบอกถึงความสงสัย อย่าว่าแต่มันเลยที่สงสัย พวกผมสิบกว่าคนก็สงสัยเหมือนกัน จันทร์หน้าก็เริ่มสอบละ แทนที่จะปล่อยน้องไปอ่านหนังสือ ดันบ้าพลังสั่งให้วิ่ง... ใครเป็นคนต้นคิดวะ!
“เชี่ย! นั่นมันน้องฝันหวานนี่หว่า” เสียงตกใจของไอ้เดย์ทำเอาผมที่กำลังล้วงมือถือจะส่งไลน์หันไปเพ่งในสนาม ฝันหวานคือเพื่อนสนิทของลูกพีช หวังว่าเด็กผู้หญิงหน้าตาคล้ายตุ๊กตาที่ผมจะขับรถไปส่งหอเย็นนี้คงไม่อยู่ในนั้นนะ
“เอกญี่ปุ่นจริงด้วยว่ะ ขวัญใจมึงไปทำอยู่ในนั้นวะ” ไอ้บิ๊กกระโดดเกาะไหล่ถามไอ้เดย์อย่างหยอกเย้า
เชี่ย! ใจผมร้อนรนขึ้นมาทันทีเมื่อเห็นลูกพีชที่ดูท่าทางจะไม่ไหววิ่งอยู่ในนั้นด้วย ใครเป็นคนสั่งวะ! ไม่มีสมองรึไง! คนป่วยอยู่ดันสั่งวิ่ง! พวกมึงเอาไรคิด
