ก็อกๆ!
เสียงเคาะประตูพร้อมกับเปิดเข้ามาทำให้พวกผมหันไปมอง ไอ้เดย์กับฝันหวานกลับมาแล้ว
“มึงสองคนมาแล้วเหรอวะ ทางนั้นจัดการถึงไหนละ” ไอ้เดย์ที่เดินตามฝันหวานต้อยๆ ตั้งแต่ตอนเย็นถามไอ้สองคนนี้
“พวกกูกดดันเด็กคณะมนุษย์ไปหลายดอก ยิ่งกูบอกว่าน้องยังไม่ฟื้น พวกแม่งดูร้อนใจมาก”
“เหอะ! นี่ขนาดร้อนใจนะ ไม่โผล่หัวมาสักราย” ผมแสยะยิ้มในความรับผิดชอบของคนทำ
“อือ!” เสียงเล็กๆ ที่ดังมาจากเตียงทำให้พวกผมรวมถึงฝันหวานหันไปมอง แล้วก็เห็นน้องเริ่มรู้สึกตัว ดวงตาและมือเริ่มขยับ ก่อนที่ดวงตากลมโตหวานระยับจะลืมขึ้นมาช้าๆ
“แกฟื้นละเหรอพีช” ฝันหวานวิ่งเข้าไปจับมือน้องด้วยสีหน้าโล่งใจปนตื่นเต้น
น้องกวาดสายตามองรอบตัวแล้วถามว่า “ที่นี่โรงพยาบาลใช่มั้ยคะ”
“ใช่ เราเป็นลมจนพวกพี่ต้องพามาส่งโรงพยาบาล” ผมตอบเสียงนิ่ง น้องหันมาสบตาผมแล้วยิ้มให้ แม้จะเป็นรอยยิ้มที่ดูอ่อนแรงแต่น้องก็ยังยิ้ม
“ขอบคุณนะคะที่ช่วยหนูไว
