“เป็นไร ทำไมหน้าเราดูเศร้าๆ” พี่เทมส์ย่นคิ้วถาม
“เปล่าค่ะ” ฉันส่ายหน้าน้อยๆ พลางเฉไฉหยิบปาท่องโก๋ใส่ปากแล้วซดน้ำเต้าหู้ตาม
“ทานไข่ด้วย” พี่เทมส์ใช้ช้อนชี้มายังกล่องไข่กระทะตรงหน้าซึ่งทางร้านแพ็คมาให้อย่างดี แค่ดูก็รู้เลยว่าราคาต้องไม่ธรรมดาแน่นอน
“ค่ะ” ฉันพยักหน้าพร้อมกับตักเข้าปาก สั่งตัวเองให้ทำตัวปกติที่สุด ห้ามเผลอหลุดความเศร้าออกมาเป็นอันขาด!
เก้าโมงกว่าอาจารย์เปรมสินีมาเยี่ยมและได้เจอคุณหมอเจ้าของไข้ อาจารย์เลยทำหน้าที่เป็นผู้ปก ครองของฉันไปโดยปริยาย สรุปคุณหมออยากให้ฉันนอนดูอาการที่โรงพยาบาลอีกหนึ่งคืน ถ้าไข้ไม่กลับมา.. พรุ่งนี้ก็ได้ออกละ อันที่จริงฉันอยากนอนโรงพยาบาลต่อไปเรื่อยๆ อยากยืดเวลาออกไปอีก ถึงมันจะเป็นความคิดที่บ้าบอ แต่อาการป่วยเป็นทางเดียวที่ทำให้ฉันยังไม่ต้องลาออกและไปอเมริกาเร็วขึ้น
พออาจารย์กลับ พี่เทมส์ก็ขอตัวไปติวกับเพื่อนที่คณะบ้าง สักพักแก้มยุ้ยกับเอมก็มาเยี่
