เพราะน้องนั่งนิ่งไม่ยอมรับสาย แถมดวงตากลมโตคู่สวยยังฉายแววกังวลออกมาให้เห็น รู้ตัวอีกที...ผมมายืนข้างเตียงคนไข้ เห็นน้องกำมือถือไว้แน่นจนสายตัดไป ใครโทรมาวะ? ดูวิตกหนักมาก พวกขมขู่? พวกตามตื๊อหรือแฟนเก่า!
เชี่ย! มาถึงตอนนี้ใจผมร้อนรุ่มจนเผลอพลั้งปากถามออกไป
“มีไรรึเปล่า ทำไมเราไม่รับสาย”
ขวับ! น้องเงยหน้ามองผมเหมือนงง ใจลอยถึงขั้นไม่รู้ว่าผมมายืนข้างเตียง ใครวะ! มันเป็นใคร! ทำน้องเสียอาการได้มากขนาดนี้!!
“คุณพ่อของหนูโทรมาค่ะ” อ้าว! พ่อหรอกเหรอ เกือบด่าในใจไปแล้วมั้ยล่ะกู!
ตึงตึงตึ๊งตึงตึงตึ๊ง! ตึงตึงตึ๊งตึงตึงตึ๊ง!
หมับ! เสียงไลน์ที่เพิ่งดับไปดังขึ้นอีกรอบ น้องสะดุ้งถึงขั้นทำมือถือร่วงจนผมต้องรีบคว้าเอาไว้ หน้าจอขึ้นว่าเป็นสายจากคุณแม่ พอผมส่งโทรศัพท์ให้น้องก็ส่ายหน้า
“หนูไม่กล้ารับค่ะ” น้องบอกเสียงสั่นจนผมรู้สึกเป็นห่วง
นี่ไม่ปกติละ จากที่ส่องไอจีน้องมาตลอด น้องดูมีความสุขมากเวลา
