ก๊อกๆ!
เสียงเคาะประตูจากหน้าห้องทำให้พวกผมหันไปมอง แล้วผู้หญิงที่ผมเห็นในไอจีน้องบ่อยมากก็โผล่หน้าเข้ามา
“สวัสดีค่ะ” เธอยกมือไหว้พวกผม ก่อนจะเดินตรงเข้ามาหาน้องด้วยสีหน้าเป็นห่วง
“เชี่ย! สวยชิบ ใครวะ” ไอ้เจมส์ถามอย่างตะลึงจนผมหันไปมองมันอย่างเคืองๆ ... มันใช่เวลามั้ยวะ
“เป็นไงบ้างพีช พี่เป็นห่วงพีชแทบแย่แน่ะ” เธอระรัวถามทำให้น้องที่กอดฝันหวานอยู่เบิกตาโพลง ก่อนจะหันมาทางคนถามอย่างรวดเร็ว
“พี่เค้ก” น้องเรียกเธอเสียงสั่น โผเข้ากอดเธอไว้แน่น พี่เค้กเหรอวะ? ท่าทางสนิทกันมากขนาดนี้ หรือจะเป็นลูกพี่ลูกน้องที่น้องเคยเล่าให้ฟัง
“ไหนบอกจะเข้มแข็งไง ทำไมถึงร้องไห้ล่ะ” เธอถามพลางลูบผมของน้องเบาๆ
“พี่เค้กรู้ได้ไงว่าพีชอยู่ที่นี่ ก็ไหนบอกว่าวันนี้ต้องเดินทางไปเข้าค่ายไง” น้องผละออกจากอ้อมกอดของอีกฝ่าย ระรัวถามทั้งน้ำตา
“ฉันโทรไปบอกเค้กเองว่าแกเข้าโรงบาล” ฝันหวานบอก
“พอพี่รู้จากฝันว่าพีชเข้าโรง
