อ่านนิยายจบแล้ว รบกวนอ่านชี้แจ้งด้านหลังด้วยนะคะ สำคัญมากค่ะ
“เอ่อ...” ฉันหันหน้าไปทางฝัน พยายามบอกใบ้ว่าให้ช่วยพูดอีกแรง
“แกไปกับพี่เทมส์เหอะ เดี๋ยวบ่ายเจอกันที่ห้อง” เอ้า! ไหงไม่รับมุกฉันเล่า แล้วเค้กช็อกโกแลตที่ฉันอยากลิ้มรสล่ะ นอนโรงพยาบาลได้ทานแต่อาหารจืดๆ นี่ก็อยากได้ของหวานบ้างไรบ้างนะ
“ไปยัง” ในเมื่อปฏิเสธไม่ได้ก็ต้องเลยตามเลย
“ค่ะ” ฉันพยักหน้าให้พี่เทมส์ก่อนจะยกมือไหว้พี่เดย์ แอบยื่นปากใส่ฝันอย่างงอนๆ ทำเอาพี่เดย์หัวเราะออกมา จากนั้นก็เดินตามร่างสูงใหญ่ไปที่ประตู พอออกมาบริเวณทางเดินเราสองคนก็เดินข้างกัน
“เราอยากกินไร” พี่เทมส์เลิกคิ้วถามเมื่ออยู่ในลิฟท์กันสองคน
“หนูเหรอคะ...หนูอยากกินเค้กช็อกโกแลตค่ะ แฮ่!” ฉันยิ้มเขิน หายปุ๊บก็อยากได้ของหวานปั๊บ... ร่างสูงใหญ่ที่ยืนเคียงข้างคงไม่คิดว่าฉันเป็นพวกคลั่งหวานหรอกเนอะ
“งั้นไปกินเค้กกัน”
หา! ฉันมองหน้าพี่เทมส์แบบเหวอๆ ... ไหงงั้
