ตึงตึงตึ๊งตึงตึงตึ๊ง! ตึงตึงตึ๊งตึงตึงตึ๊ง!
เสียงคอลไลน์ดังขึ้นอีกครั้งทั้งที่ฉันกับพี่เทมส์ยังสบตากันอยู่ พี่เทมส์พยักหน้าเหมือนบอกให้สายรับ ฉันเม้มปากแน่น ยื่นมืออันสั่นเทาของตัวเองไปรับไอโฟนมาถือ ก่อนจะสไลด์รับสายในสภาวะจิตใจที่ไม่มั่นคง แต่พอหน้าจอปรากฏให้เห็นเป็นใบหน้าของปะป๊ากับคุณแม่ แถมน้ำเสียงรวมถึงสีหน้าของท่านทั้งสองเต็มไปด้วยความห่วงใยและความร้อนรน วินาทีนี้ฉันล่ะอยากจะเขกหัวตัวเองแรงๆ สักหนึ่งโป๊ก ข้อหาที่ทำให้คนที่รักฉันอย่างสุดหัวใจเป็นกังวลได้ซะนี่
“อาการของลูกเป็นยังไงบ้างลูกพีช ปวดหัวมากมั้ย อาเจียนรึเปล่า มีเรี่ยวแรงพอจะทำอะไรมั้ย”
“ไข้ของลูกขึ้นสูงมั้ย แล้วตอนนี้ลูกอยู่กับใคร มีคนดูแลรึเปล่า”
ดูสิ! ทั้งปะป๊าและคุณแม่ระรัวถามด้วยความรักไม่หยุด แต่ฉันดันปัญญาอ่อนกลัวไปหมด กลัวจน ถึงขั้นลืมไปว่าท่านทั้งสองต้องเป็นห่วงฉันมาก เมื่อรู้ว่าลูกสาวเพียงคนเดียวกำลังไม่สบายแถมอ
