KABANATA 28
ROSALINDA Sinubukan kong makawala sa pagkakatali sa aking kamay, pero nasasaktan lamang ako lalo. Napaluha na lamang ako habang pinagmamasdan si Eduard na kinakaladkad papunta sa isa pang silid. Dahil sa akin ay nadamay si Eduard at dahil din sa akin kaya nandito kaming dalawa ni Eduard ngayon. Nang tuluyan ng mawala sa paningin ko si Eduard ay napayuko na lamang ako. Lumuluha kong pinagmasdan ang namamaga kong talampakan habang paulit-ulit na binabalikan ang mga tagpong nangyari kanina. Muntikan pa kong mapasigaw ng makarinig ng putok ng baril. Mas binilisan ko pa ang takbo at gano'n din si Eduard na hindi alintana ang panganib na nasa likuran na namin. "Binibini, sabihin mo lang sa akin kung hindi mo na kayang tumakbo." "Huwag kang mag-alala sa akin, Eduard. Kailangan na 'ting m
- Writer
