How Many Wrongs To Make It Right?

CHAPTER 1 REVELATION "Kristina. Goodluck." salubong saakin ng kakadating na si Kael. I smiled at him mabilis akong naglakad at hinalikan siya sa labi. That was sweet as before. "Why did you kiss me?" gulat ngunit may halong kagustuhan niyang saad. Humigpit ang pagkakahawak niya sa aking kamay. "Lucky charm," bulong ko sa kanya. "May sasabihin ako sa'yo after ng performance." "Ano yun??" Nangunot ang noo niya. Nasulyapan nang mga kaibigan ko ang kissing scene na iyon kaya hindi na napigilan nang isang mapahiyaw. Nag-ingay ang stage nang magsalita ang MC. Competition ito sa dance and singing. "After nga 'di ba?" Pamimilosopo ko. "Kristina... Sabihin mo n,a" pagmamakaawa niya. Napangiti naman ako nang makita ang kakyutan niya. Para siyang bata. His facial expressions are begging at me. He's not holding his patience anymore- napasimangot na lang siya! I really love him for that. "Later on. Babe," aniya ko at binigyan muli siya nang matamis na halik. "I love that," he whispered bago ako hinila ng organizer. Mga trentang contestants ang kasali... Pangsampu ako, hindi ko nga lang gusto ang pwesto ko ngayon sa backstage dahil kay Adahlia na matalim ang tingin sa akin. Noon pa niya sinabi saakin na gusto niyang sumali sa singing contest. Hindi ko lang maintindihan kung dahil ba sa pagsali ko dito at ganito siya makatingin sa akin o dahil sa issue ko sa kapatid niya. Pero pwede rin namang dalawa. Adahlia always mad at me. I know. Nang magsampu na ang kakanta ay napatikhim ako. Uminom ako ng tubig dahil sa nanunuyo kong lalamunan. At mas lalo akong nabalot ng kaba ng makita ko kung gaanong karaming tao ang nakatingin saakin mula sa baba. Pero agad na nawala ang kaba ko nang masulyapan sina naize at iba pang naghihiyawan para sa akin, may banner pa nga eh!. At tiyaka si Kael!, Nakangiti siya ngayon habang deretsong nakatingin sa aking mga mata. Pumapalakpak pa sila. I was singing my favorite song right now, entitled "Rise Up". I was holding the mic and made everything invisible on the stage, except Kael, I was looking at him as if we were just the two of us in this crowd of people. I closed my eyes when the Chorus was played. Napapikit ako nang madama ang harmonya ng musika. I opened my eyes then looked straight on Kael. I dedicate this to him, but the most is for me. I hope I can raise this darkness of mine. I want to be with him, from the rest of my life. Natapos ang kanta nang may kagalakan sa aking isipan. I'm taking a low note dahil hindi ko kaya ang mala-charice pempengong boses... Bumaba na ako at sinalubong ako ni Kael. He opened my arms kaya hindi ko mapigilang mapangiti. "Kael," i said. Lalapitan ko pa sana lalo siya pero may biglang sumabat sa harapan namin. "Kael. Hi!" tiningnan ako ni Zedee, at muli ay bumaling sa kaibigan niya. "Zeldee." aniya ni Kael. He looked at me. "It's been a long time. Musta?" Aniya niya. "Ayos lang," inipit ni zeldee ang buhok niya sa tenga at ako naman ay hindi na maibalik sa dating kurba ang aking labi. I'm just staring at them. Feeling jealous. "Kristina... Ang galing ng performance mo... But I assure you that my sister will be the one on top," may panunuya sa boses niya. Yes Zeldee's sister was one of the performers but I don't see this event as a competition. "Ayos lang naman. She's good at performing. Hindi na ako magtataka," aniya ko kahit na hindi ko gusto ang magsalita. "Oh!" humalakhak ito. "Speaking of pagtataka," napatikhim pa ito. "Kael, may napapansin ka bang kakaiba sa girlfriend mo?" Nanikip ang dibdib ko nang marinig ko iyon sa kanya. Nanginig ang labi kong nakaawang, my heart was dancing in loud rock songs, it was beaten so fast. What the-Oh my ghod. "She's cold, changes, Her deeds, her normality... Wala ka bang nakikita na kahina-hinala?" Tiningnan niya ako. She even raised her eyebrows. Ako naman ay napanganga, nagtataka, ngunit may kakaibang kaba sa aking dibdib. "Zeldee, stop that," pagpipigil ko na may nanginginig na boses. Dali dali akong pumunta kay Kael at hinawakan ito sa balikat habang nakaharap kaming dalawa kay Zeldee. Kahit na malakas ang tugtugin ay malinaw pa rin ang naririnig ko mula kay Zeldee. Kasing linaw nang nasa isip ko ngayon. I know, it will happen. She downed me now. "Chill, girl." humalakhak pa ito ng peke. "Let his face refresh for a quiet time." I'm so damn speechless!. Anong gagawin ko? "So, kael. Wala ka bang nararamdaman??" "Wala. At kung nandito ka lang para asarin siya at siraan sa akin. Hindi na 'yon magiging epektibo." Matigas na saad ni kael. Tinago niya ako sa likod niya at ako naman ay nakahawak lang sa kamay niya. I feel a little bit relieved for my boyfriend being on my side. But my eyes are still teary right now. Napapaluha na ako ngayon dahil sa lahat ng taong pwedeng makaalam ay bakit siya pa? I know, Zeldee knows what my secret is! "Ouch naman!" napahawak kunwari ito sa dibdib. "Sa lahat ng pinagsamahan natin? Ito lang ang igaganti mo?! Makinig ka naman sana sa sasabihin ko!" "Go on," aniyang seryoso ni Kael, hinahayaan ang kaibigan niyang magsalita. Naikuyom ko ang kamao ko na nasa damit niya upang pigilan sana siya. Pero parang hindi na ako napapansin ni Kael, at curious na talaga sa kung ano ang sasabihin ni Zeldee. Doon na tumulo ang unang patak ng luha ko. Nangatal ang tuhod ko dahil sa kabang nararamdaman ko. Bulta bultaheng takot ang bumalot sa akin. I hold Kael's hand. "Okay. Alam mo ba na 'yang girlfriend mo ay nagtataksil sa 'yo?" "What?" Si Kael. Hinawakan ko pa lalo ang kamay niya, hindi man lang siya makalingon saakin ng maayos. "Zeldee! Ano b-bang sinasabi mo!?" Sigaw ko, I don't want her to tell him! I acted clueless even though I know her agenda. Ang gusto ko ay ako! Ayaw kong mag-isip siya na sa iba pa niya nalaman ang pagkakamali ko. Ako dapat! Ako dapat ang magsabi! Dahil ako rin dapat ang mage-explain ng lahat! Ayaw kong malaman niya sa iba lalo na sa hindi pinagkakatiwalaang tao. "Wow!! Mamaang maangan pa! Ay wait, may ipapakita ako sa inyong dalawa," aniya at may kinuha sa bulsa niya. Cellphone 'yon. "Kael. Huwag kang maniwala," aniya ko't umiling. Humarap ako sa kanya na may luha sa mga mata. Pero huli na nang hinarap ako ni Kael kay Zeldee. She smirked at me, mas lumakas ang dagundong ng tugtugin. May inilabas itong cellphone, may tinipa siya at pinakita niya sa amin ang laman no'n. My eyes widen. Even though the crowd was noisy, her phone is still audible. "Apo. What are they talking about? Sabihin mo nga?! Totoo ba ang mga sinasabi nila?!" Rinig kong saad ni lola sa cellphone. Sinubukan kong agawin ang cellphone sa kaniya, pero hinawi niya iyon at iniwas, at mas lalong nagmukha akong may tinatago nga! Alam ko 'to ah! Sa sementeryo ito. Pero bakit meron siya nito? Ano bang nangyari dito? Tiningnan kong muli ang video at gano'n nalang ang kaba ko nang malaman ko na agad kung ano ba ang mangyayari dito. "Lola," aniya ko't hinawakan ang kanyang dalawang kamay sa video. Napaawang ang bibig ko at nagsimulang tumulo ang mga luha ko sa mata. Kael remained silent. Habang ako ay nanginginig na ang mga kamay na nakahawak sa kamay ni Kael. Pero agad iyong bumagsak sa baywang ko nang manghina ako. I am. Doomed as hell. "Ano Kristina? Sabihan mo siya... Diba di ka natatakot." "Lola. It's true" nabasag ang boses ko sa video. Dahil do'n ay napatakip ako ng bibig. Umiling ako at pumikit pero pagmulat ko ay gano'n pa din ang lahat! Kael is still watching that d*mn video! "Oh my God." umiling si lola at lumangitngit ang hikaw na suot nito. Mas hinigpitan ko ang pagkakahawak sa mga kamay ni Kael. "I was trying to say to you but-" hindi ko na natapos ang sasabihin ko sa vide nang may bumalatay na malakas na sampal sa aking mukha. Parang nanumbalik ang sakit na ginawa niya saakin. Nakatuon ang buo kong atensyon sa cellphone na hawak ni Zeldee. Like it was the important show up for Kael to know how I was doing in my entire life without he even knowing. People like me are gone forever when someone we love must say goodbye. Gusto kong umatras pero ang matipunong dibdib ang natamaan nun, I can't escape! F*ck!. Napamura ako sa isip ko at hiniling nalang na sana ay maintindihan ni Kael ang nangyayari ngayon... I want him to stay, I want him to understand me. Dahil sa dulo nito ay wala akong kasalanan, hindi ko rin naman ito ginusto. Hindi ko na alam kung saan nagsimula ang lahat ng ito. Marami ang nagbago at sigurado akong marami pang magbabago. Natatakot ako dahil baka hindi ko kayanin ang sarili ko kapag hindi ako napatawad ni kael. Hindi ko kayang mabuhay nang wala siya. "How dare you!" napaluha ako sa sinabi ni lola at maging sa sampal niya. "Nagmahal ka?! Sa isang mahirap pa?!" Mas dumoble ang pagpintig ng puso ko sa mga oras na ito. "Lola!" "You're going home in Manila. Next!. Week! Doon kayo magpapakasal ni Naiel! Layuan niyo ang lugar na ito!" "Lola!, Ilang beses ko na po bang sinabi sa inyo? I don't like your plan!" "That's not my point! Ang pinupunto ko ay 'yang pagpasok mo sa ilegal na relasyon na 'yan!" "Hindi ilegal si Kael lola!" pagtatanggol ko sa kaniya sa video. "So, pinatunayan mo na ngang merong namamagitan sa inyong dalawa. Huh?" "Lola." "Alam mo ba kung bakit ipinagkatiwala ko saiyo ang kompanya natin?" "Because i don't like your tita to hold onto it. Like you, Ay nagmahal rin siya. Nagmahal rin siya nang mababang uri. Ngayon, anong napala niya?" "Lola!, Let me free with this!. I don't like it!" Napasinghap ako nang mamatay ang video. Nakatakip pa rin ang bibig ko sa mga oras na ito. Like it wasn't true but it is. "See?!" Sigaw ni zeldee. Unti-unti akong Humarap kay Kael na may luha sa mga mata. It happened. It really really happened. I don't know what to do. Ang sikip na ng dibdib ko!. Paano ako magpapaliwanag? Gayung inunahan na ako ni Zeldee na ipakita ang lahat lahat na dapat ay sasabihin ko sana kay Kael?! "Kristina?? T-totoo ba 'to?" he looked at me, nabitawan ko ang kamay ko na nakahawak sa kaniya nang makaramdam ako ng panghihina. "Kael. I will explain everything," I said, with a cracking voice, tearful eyes, and a broken heart. I tried to hold his hand pero umiling lang ulo niya sa akin at hinawi ng mahina ang kamay ko. Nanginig ang kamay ko't at di na nagawa pang kuhanin ang kanya. Mas lalo akong napaluha nang may galit na nanalatay sa mukha niya. "Sabihin mo!" Sigaw niya. "Kristina, I trust you. Totoo ba 'to?" Napaatras siya. Kasabay nang pagdating ng mga kaibigan ko. Napapikit ako at napaduko. Hinayaan ko ang mga masasagana kong luha na tumulo sa lupa bago ko ibuka ang aking bibig para sagutin ang tanong niya. "O-oo." How many lies do I need to commit, to make everything right? Naging kami ni Kael. Naging kami. Kahit na ikakasal na ako sa iba.