Yatağıma uzanmış, tavanı izlerken hissizdim. Böyle olmasını istememiştim. Yavuz’un bakışları gözümün önünden gitmiyordu. O bakışlar çok şey anlatıyordu. Odada kısık sesle Firuze şarkısı çalıyordu. Adımın geçtiği o şarkı…
Ağla, ağla Firuze ağla…
Şarkının bu kısmına geldiğinde içim titrerdi. Gözlerimden yaşlar akarken neden ağladığımı da bilmiyordum. Şarkı her zamanki gibi içime işlerken gözlerimi sıkıca yumdum. Bazen yaşadığımız her olayın bir sebebi vardır. Dedikoduyu çıkartan kişi kimdi bilmiyordum ama sebep olduğu şey çok korkunçtu. Yavuz benden nefret edecekti. Bakışlarından bile anlamıştım.
Odamın kapısı yavaşça açıldı. Gelen kişi babamdı. Gözlerinde pişmanlık vardı. Doğruldum. Gözyaşlarımı hemen sildim. “Geleyim mi?”
“Gel…” derken sesim titremişti.
Babamın bana inanmaması ve
