AFRAN AZİZAN
Efser ile olan tartışmamızdan sonra içime bir kurt düşmüştü ama yine de Tavşan Ali’nin herhangi bir şey yapmaya cesaret etmeyeceğinden emin gibiydim. Sevkiyat konusunda öyle çok güven kaybetmişti ki benimle bir savaşa cesaret bile demezdi. Karıma ve çocuğuma dokunmaya cesaret bile edemeyeceğini bildiğim için içim biraz da olsa rahattı.
Kahvaltıdan sonra dedem ve ailenin diğer erkeklerini bir araya topladım ve terasta birer kahve içmeye başladık.
“Bizi buraya topladığına göre önemli bir şey vardır. Diyesin bakalım, nedir?”
Dedem, konuyu hemen söylemem için sabırsız davranıyordu. Dün yaşananlardan sonra tüm olayları sindirmiş olacaklar ki bir yenisine yer açmışlardı.
“Afran, oğlum. Söylesene ulan ne olduğunu? Çatlayacağım merakıma.”
Selim Amca da hafif panik içgüdüsüyle
