BAHAR
Kendimi dünyanın en şanslı insanı gibi hissettiğim dakikalara çok kısa sürede gelmiştim. Büyük bir enkazın altından şans eseri çıkmışım gibi hissediyordum ve bu sefer gökyüzü maviydi. Otoparka doğru indiğimizde kolunu omzuma attı Fırat.
“Bu kadar güzel olman hoşuma gitmedi.”
“Neden?”
“Çok fazla dikkat çekiyorsun, bunu sevmedim.”
“Önceden çekmiyordum yani öyle mi?”
“Önceden Urfa’daydık ve orada böyle giyinmiyordun. Buraya ilk geldiğimizde de kafam oldukça rahattı, yine böyle giyineceğini düşünmediğim için sana bana saklı bir hazine olduğunu biliyordum ama şimdi ışıltını herkes görüyor gibi geliyor. Bunu sevmedim. Hem Özdemir Asaf’ın çok güzel bir şiirinden bu konuya muazzam oturacak bir satır hatırlıyorum. Bunu seni her gördüğümde içimden geçiriyordum. Sanırım artık dışımdan da
