Yol bizi, benim evimin önüne getirmişti. Gecenin geç saatlerinde Antalya’da bulunan evimin önündeydik. Arabada otururken Afran kafasını uzatıp oturduğum kata ve daireme baktı.
“Seni buradan almaya geldiğim gece inanılmaz eğlenmiştim. Senin o paniklediğin halin ve beni tanıdığındaki yüz ifaden ama itiraf etmeliyim ki benlerine dokunarak sana selam verdiğimi unutmamış olman beni bir kez daha sana yakınlaştırmıştı. Ben çoktan unuttuğunu düşünerek sana o hareketi yapmıştım. Sınavdan geçmiştin.”
“Ben bornozla buradan Urfa’ya gitmemden dolayı oldukça sinirli ve öfkeliydim ama…”
“Bornozun çok yakışmıştı, üzerine bir şeyler giydirmek istemedim.”
“Yol boyunca beni izlediğini biliyordum.”
“Bu kötü bir şey değil, sen benim her zaman karımdın.”
“Hayır, o zamanlar resmi olarak karın değildim.”
