Hayat birden bambaşka bir hâl aldı. Kokular değişti, yaşam değişti, yaşamanın asıl amacı birden daha farklı ve daha detaylı görünmeye başladı. Yüzüme yavaşça yerleşen gülümseme içimdeki endişeyi bir anlığına eliyle çekti ve aldı ardından da sanki çok uzak diyarlara savurup attı. Afran’ın beni kollarının arasında sıkıyor olmasına aldırış etmeden dolan gözlerimle ve gülümseyen yüzümle test çubuğunda beliren iki çizgiye bakıyordum.
“Baba olacağım… Ben… Baba olacağım…”
Afran, bana sarılmış bir şekilce nefesini dengelemeye çalışırken sayıklıyordu. Ben de sadece sessizce hâlâ teste bakıyordum. Anne olacaktım… Benim bir evladım olacaktı. Bunu düşününce içimde bir dünya taşımaya başladığımı hayal etmek beni biraz olsun tüm gerçeklikten ve geçmişten kopartıp aldı. Bugünden bile sökülerek arındım
