Bir şeyler atıştırdıktan sonra uzanmak istedim. Koltuğa ayaklarımı uzatınca bir anda Furkan bacağıma asıldı. Can havliyle çığlık attım. Canım çok fazla yanmıştı ve bir hayli yanmaya devam ediyordu.
"Ne yapıyorsun sen?"
"Aa canım ya yaranın olduğunu unutmuşum. Üzgünüm."
İmalı şekilde konuşması ve çok üzülüyormuş gibi davranması sinirlerimi bozuyordu. Bu adamla baş başa kalınmaz. Keşke şişko adam geri gelse en azından ufacıkta olsa onda vicdan vardı. Barış ne yapıyordu şu an acaba? Keşke bu imkan onunla olsaydı. Onu ilk gördüğüm yerde kocaman sarılıp 'seni seviyorum' diyeceğim. Sadece görsem yeterdi. Böyle konuşuyorum ama o beni sevseydi şu ana kadar beni bulamaz mıydı? Gerçi dağın başında olacağım kimsenin aklına gelmemiştir. Bacağım çok sızlıyordu. Zalim, nasıl da çekti öyle ya.
"Fur
