“พวกพี่ๆ กลับหมดแล้ว งั้นพี่เทต้องไปส่งหนูแล้วล่ะค่ะ” พริมาหันมาพูดกับเทวินทร์ขึ้นตามสถานการณ์ที่เกิดขึ้น พอคนน้อยก็ไม่สนุกแล้ว
“หนูไม่อยากอยู่กับพี่เหรอ” แล้วเทวินทร์ก็ถามขึ้นเสียงแตกพร่าพร้อมกับฝ่ามือใหญ่ข้างหนึ่งที่ยกขึ้นไปสัมผัสกับแก้มของเธอโดยนิ้วโป้งทำหน้าที่ไล้เกลี่ยแก้มนวลแดงปลั่งของเธอ
“อยากสิคะ” คนที่เสียสติไปกว่าครึ่งมองสบตากับเขาพร้อมกับรับสัมผัสอบอุ่นที่นิ้วของเขาก่อนจะตอบออกมาตามความรู้สึกจริงของตัวเอง
“แล้วทำไมถึงจะให้พี่ไปส่ง” เทวินทร์ถามขึ้นด้วยน้ำเสียงเดิม มองสำรวจใบหน้าของเธออย่างรู้สึกหลงใหลไม่น้อย ดวงตาปรือฉ่ำจากความมึนเมา จมูกโด่งรั้นพอดีกับรูปหน้า ปากอิ่มเอิบรับแสงระเรื่อดึงดูดอย่างมาก
“ก็พวกพี่กลับหมดแล้ว อยู่สองคนจะสนุกได้ยังไงคะ” สนุกของคนไร้เดียงสาที่หมายถึงดื่มและพูดคุย แต่น่าเสียดายที่สนุกของเธอมันไม่เหมือนกับสนุกของเทวินทร์ที่ต้องอยู่กันสองคนนี่แหละถึงจะสน
