และวันเดินทางก็มาถึงวันที่พริมาได้แต่ชะเง้อคอมองหาเทวินทร์ว่าเขาจะไปด้วยหรือเปล่า และที่เธอไม่รู้ไม่ใช่ว่าเธอไม่ถามเขาหรอกนะ เธอถามเขาแล้วแต่คำตอบที่ได้จากเขาคือไม่แน่ใจ ยังคิดไม่ออก สุดท้ายเธอก็ทำได้เพียงรออย่างมีหวังเพราะตอนนี้กำลังเช็กชื่อจะขึ้นรถแล้วนั่นเอง
“ฉันว่ากลับมาจากออกค่ายแกต้องไปหาพี่เขาถึงห้องด้วยตัวเองแล้วล่ะ” นิสาที่ได้รู้เรื่องของเพื่อนแล้วก็พูดขึ้นอย่างเห็นใจทั้งสองฝ่าย เห็นใจเพื่อนเธอที่ย่อมต้องกลัวกับครั้งแรกอยู่แล้วแต่ดันพลาดที่ปล่อยให้เขาพาเดินไปเกือบครึ่งทางก่อนจะบอกให้หยุด เห็นใจคนที่กำลังมีหวังแต่กลับถูกผลักออกอย่างหมดหวัง
“ฉันก็คิดไว้แบบนั้น” เธอบอกตัวเองไว้แล้วว่าหากเขาไม่ได้ไปขากลับเธอจะไปหาเขาที่คอนโดและคุยกับเขาให้รู้เรื่องให้ได้ เธอปล่อยไว้แบบนี้มันทั้งไม่มีความสุขและเศร้าใจไปหมด
“ขึ้นรถได้แล้วค่ะ” แล้วเสียงพี่ปีสองดังขึ้นบอกน้องปีหนึ่งหลังจากจัดการเช็กชื่
