The coldest star is actually warm

Chapter 4

Fast forward…

Mainit ang sikat ng araw nang mag-shoot sila outdoors. Naka-costume na si Amara bilang Araya, simple pero eleganteng white dress, samantalang si Lia bilang Isara ay nakasuot ng pastel-colored blouse na bumagay sa pagiging florist ng karakter. Habang inaayos ng crew ang camera, lumapit si Lia kay Amara na nakaupo sa lilim, nakapikit at nakahawak sa bote ng tubig.

“คุณดูเหนื่อยนะ” (You look tired.) tanong ni Lia, na may halong pag aalala.

Dumilat si Amara, diretso ang tingin. “ก็แค่รอ” (Just waiting.)

Hindi nadala si Lia. Kumuha siya ng dahon mula sa props basket, nilagay sa tuktok ng ulo ni Amara, parang koronang biro lang. “เจ้าหญิงน้ำแข็ง” (Ice Princess.)

Binaba ni Amara ang dahon gamit dalawang daliri, malamig pa rin ang ekspresyon.

“คุณเล่นเหมือนเด็ก” (You play like a child.)

Napahalakhak si Lia, tinitigan siya nang matagal.

“At least I made you talk again.”

Tahimik si Amara, bumalik sa bottled water niya, parang walang narinig. Pero sa ilalim ng araw, hindi maitago na kahit sa pagiging Ice Queen niya, unti-unting nagiging subject ng curiosity si Lia—at hindi niya magawang iwasan ang presensya nito.

Habang abala ang lahat sa simpleng script reading warm-up, hindi mapigilan ni Lia ang pagiging playful niya. Paulit-ulit siyang lumalapit kay Amara, nagjo-joke ng maliit na bagay, at minsan pasimpleng ginagaya ang malamig na ekspresyon ng Ice Queen. “คุณทำหน้าแบบนี้ตลอดเลย” (You always make this face.)

Ginaya ni Lia ang walang-emosyong titig ni Amara, sabay tawa ng malakas. Natawa rin ang iba, aliw na aliw sa kakulitan niya. Ngunit biglang natahimik ang paligid nang magsalita si Amara. Mababa ang tono, malamig, at walang bakas ng biro.

“พอได้แล้วลิอา… มันไม่ตลก” (Stop it, Lia… it’s not funny.) Tahimik ang buong studio. Tumingin si Amara nang diretso sa kanya—hindi mabasa kung may galit ba o simpleng sagot lang. “คุณพยายามมากเกินไป มันน่ารำคาญ” (You’re trying too hard. It’s annoying.)

Natigilan si Lia. Hindi niya alam kung dapat ba siyang masaktan o tumawa pa rin. Hindi kasi nagbago ang mukha ni Amara—parehong malamig, walang bahid emosyon. Hindi rin malinaw kung pinagsabihan ba siya out of irritation, o simpleng fact lang na sinabi ng Ice Queen.

Nagkatinginan ang ibang cast. Walang nagsalita. Ang bigat ng presensya ni Amara kahit wala siyang ibang ginawa kundi magsalita sa malamig na boses. Si Lia naman, kahit bahagyang nasaktan, ay ngumiti pa rin. Mahina, pero totoo. “โอเคค่ะ… ฉันจะหยุด” (Alright… I’ll stop.)

Saglit na katahimikan, kasunod ang awkward na pagitan sa kanilang dalawa. Si Lia, na laging masayahin, ay napayuko saglit, kinagat ang labi at pilit na tinago ang pagkailang. Pero nang tawagin sila muli sa set para sa *final scene sa apartment*, agad silang bumalik sa pagiging propesyonal. Walang nagtanong, walang nag-usisa—dahil alam ng lahat, on cam, hindi mo mararamdaman ang awkwardness.

Tahimik ang kwarto. Umuulan sa labas, dumadagundong sa bubong ang bawat patak na parang echo ng mga luhang hindi na mailabas. Nakaupo sa gilid ng kama sina Araya at Isara—malapit, magkahawak ang kamay. Kung may tensyon man kanina, ngayon ay naglaho ito sa harap ng camera. Kahit malamig ang tingin ni Amara bilang Araya, may lambing ang hawak ng kanyang kamay sa kay Lia. At si Lia, kahit may kurot pa rin sa dibdib mula sa sinabi nito, sinuklian iyon ng tingin na puno ng init.

“เราเจออะไรกันมามากมาย” bulong ni Isara habang nakatanaw sa bintana. (We’ve been through so much.)

“ใช่… แต่สุดท้ายเราก็ต้องบอกลา.” sagot ni Araya, malamig pero may bakas ng lungkot sa tinig. (Yes… but in the end, we still have to say goodbye.)

Kahit alam nilang scripted iyon, may bigat sa pagitan nila. Parang mas lumalalim ang linya dahil sa hindi pagkakaintindihan nila off-cam. “ฉันจะรักเธอเสมอ.” Mahina ngunit malinaw ang boses ni Isara. (I will always love you.)

Isang saglit ng katahimikan bago dumikit ang kanilang noo, at huling binitawan ni Araya ang linya—mabigat, pero may ngiti sa mga labi. “บางการบอกลา… ไม่เคยสิ้นสุด.” (Some goodbyes never end.)

“Cut!” sigaw ni Direk Soraya.

Napatigil ang lahat. Ang crew, nangingilid ang luha, ramdam ang lungkot. Si Lia, kahit nagkaroon ng kurot sa ego mula sa malamig na salita ni Amara kanina, ay hindi mapigilang mamangha. Ganoon ba talaga siya kagaling? Paano niya kayang i-switch ang emosyon na parang ilaw lang na binubuksan at pinapatay?

Si Amara naman, gaya ng dati, agad bumalik sa pagiging Ice Queen. Tumayo, iniabot ang kamay kay Lia upang tulungan siyang bumangon mula sa kama—isang simpleng galaw na walang emosyon, walang ngiti. Puro propesyonalismo. Ngunit para kay Lia, sapat na iyon para tuluyang humanga.

***

Orchids Dream 90-second teaser

Opening (0–10 sec)

Quick fade-in sa café. Limang taon silang hindi nagkita. Slow-motion shot ni Araya habang papalapit si Isara. Camera pans sa mata nila, subtle tension at curiosity. Background: soft piano chords.

“อิสรา...” (Isara…)

Napalingon si Lia, may gulat sa mukha. “อรญา… จริงๆ เหรอ?” (Araya… is it really you?)

Tahimik ang paligid, ang mga extras na gumanap bilang café customers ay nagkunwaring nagbubulungan pero binigyang espasyo ang dalawang character.

“ไม่อยากเชื่อว่า… หลังจากห้าปี เรายังจะได้เจอกันอีก” (I can’t believe that… after five years, we’d meet again.)

Quick cut sa hawak na bulaklak ni Isara.

Office Hire (10–20 sec)

Fast montage: Isara arranging flowers sa lobby ng office ni Araya. Mama ni Araya nagbigay ng instruction. Camera cuts: close-up sa smiling Isara, medium shot kay Araya observing.

“ฉันจะทำให้ดีที่สุดค่ะ,” (I’ll do my best) sambit ni Isara (Lia) sa ina ni Araya (Amara).

Quick cut sa reaction ng Araya, maliit na ngiti sa tabi ng desk.

Pursuit & First Tension (20–30 sec)

Montage ng fleeting eye contact, soft touches sa office hallway, smile exchanges. Quick cut sa Araya turning away but smiling subtly. Background: upbeat but soft instrumental.

Flashback ng Pag-iwan (30–40 sec)

Heavy rain, slow motion, Isara walking away sa kalye. Wet hair, tears on cheeks. Araya reaching out pero late na.

Araya (Amara): “อิสรา! หยุดเดี๋ยวนี้! ได้โปรด!” (Isara! Stop right now! Please!) sigaw niya.

Huminto si Isara, ngunit hindi siya agad lumingon. Parang nahihirapan siya sa bigat ng desisyon. Nang magharap sila, agad na kumapit si Araya sa kanyang braso, desperado.

Araya: “ทำไมคุณถึงทำแบบนี้กับฉัน… ฉันทำอะไรผิดไปเหรอ?” (Why are you doing this to me… Did I do something wrong?) pagmamakaawa nito.

Quick cut sa reaction ni Araya, sobbing under the rain, lips trembling. Dramatic violin sting.

Closure & Understanding (40–50 sec)

Indoor dialogue, soft lighting. Isara explains the reason for leaving, Araya listens, subtle nod, eyes glistening. Close-ups on faces, lingering shots sa kamay, small comforting touch.

First Subtle Love Scene (50–60 sec)

Rain at park, holding hands under the rain, slow motion, laugh exchanges, soft eye contact. Quick cut sa lips approaching, hint of first kiss. Heartbeat-like music.

Relationship Challenge (60–65 sec)

Tension sa office, misunderstanding, arguments, then soft reconciliation glance. Fast cuts, expressive eyes, subtle hand touch under desk.

Second Intimate Scene (Episode 6, 65–75 sec)

Private apartment, Araya leaning on Isara, soft kisses on neck and forehead. Slow zoom on hands intertwined. Dim lighting, soft romantic instrumental. Subtle, tasteful intimacy.

Near Conflict & Resolution (75–85 sec)

Terrace scene, city lights, eye contact, pauses, sighs. Soft music swells, rain on windows. Unresolved feelings yet peaceful energy.

Ending (85–90 sec)

Condo scene, rain outside. Araya and Isara smile at each other, hug lightly, positive farewell. Final shot: window with raindrops, slow zoom out.

“Some goodbyes never end.” Sambit ni Araya, nang nakangiti kay Lia.

***

Sa conference room ng studio, nakaupo ang marketing team, executives, at production staff sa paligid ng malaking table. Ang teaser at poster ng Orchids Dream ay naka-play sa malaking screen, at ramdam ang excitement sa bawat isa. Si Amara, bilang Araya, ay nakapwesto sa harap—Ice Queen posture, composed, naka crossarm nang elegante at controlled, walang binigkas na salita.

Isa sa marketing executives, medyo excited. “คิดว่าเราควรจะปล่อยทีเซอร์พร้อมโปสเตอร์เลยดีไหม?”

(Do you think we should release the teaser with the poster together?)

Ang isa pang executive ay sumagot, “ใช่ค่ะ มันจะสร้างความสนใจทันที และทำให้คนจับตามอง.”

(Yes, it will immediately generate attention and make people watch closely.)

Isa pang marketing staff, tumango, “เราอาจจะทำให้พร้อมสำหรับวันพรุ่งนี้เลยก็ได้”

(We could make it ready for release by tomorrow.) dagdag pa nito.

Si Amara ay tahimik lang, bahagyang nag-tilt ng ulo sa bawat dialogue, subtle gestures lang—isang maliit na nod, isang slight glance sa screen, at isang firm pero calm stance. Hindi siya nagsasalita, pero bawat tao sa room ay nakaka-sense ng authority at approval niya. Ang Ice Queen persona niya ay nagpapakita na kahit first-time actress, she commands respect and attention. Lia, nakatingin sa tabi, bahagyang ngumiti, hinahangaan niya ang silent presence ni Amara.

Isa sa executives, nakatingin sa screen at muling nagtanong, “แล้วการปล่อยตัวพร้อมกันจะให้ผลลัพธ์ดีที่สุดใช่ไหม?” (Releasing both together will give the best result, right?)

Si Amara, isang bahagyang brow raise lang ang ginawa, subtle gesture na nagsasabing yes, proceed. Wala nang kailangan pang salita—sapat na ang postura at small nod niya para maipakita na approve siya.

Ang lahat ay namangha. Hindi man nagsalita si Amara, ramdam ang presence niya, ramdam ang Ice Queen authority. Ang bawat gesture niya ay malinaw, composed, at decisive. Sa loob ng conference room, lahat ay na-impress sa professionalism at subtle leadership ng bagong actress—first-time man siya, pero commanding at undeniable ang galing.

Kinabukasan, maagang umaga sa studio. Ang buong team ay abala sa pag-check ng final teaser post at poster visuals sa social media platforms. Si Amara, ay tahimik na nakatayo sa tabi, hawak ang script. Walang ngiti, walang excitement na pinapakita, ngunit bawat gesture niya ay nagpapakita ng awareness at control sa nangyayari.

Direk Soraya, nagbigay ng final briefing: teaser at poster will be officially release, at kailangan nilang i-monitor ang reactions at engagement. Isa sa marketing executives, excited, na nagtanong kung handa na ba ang lahat, “ทุกอย่างพร้อมแล้วใช่ไหม? Teaser จะปล่อยได้เลย?”

(Is everything ready? Can we release the teaser now?)

Amara bahagyang tumango, isang subtle nod lang ang ginawa, sapat na para ipakita na approve siya sa final release. Sandaling na-click ang post button, mabilis na nag-spread ang teaser. Mga fans ni Amara saw the teaser, pagkatag nang pangalan nya sa post. And they gone wild sa social media. Sa loob lang ng ilang oras, trending ang teaser, puno ng likes, shares, at comments.

Isa sa marketing staff, halos hindi makapaniwala, “ยอดวิวพุ่งเร็วมาก! ทุกคนพูดถึงเธอมากค่ะ!”

(Views are skyrocketing! Everyone is talking about her!)

Isa pang executive, tumango habang tinitingnan ang real-time stats, “เป็นเรื่องน่าทึ่งจริง ๆ สำหรับนักแสดงหน้าใหม่. People are amazed at her talent.” (It’s really amazing for a first-time actress. People are amazed at her talent.)

Si Amara ay nakatayo lang, arms crossed, nakatingin sa laptop screen. Hindi siya ngumiti, hindi nag-react sa excitement ng team, ngunit sa maliit na tilt ng ulo at firm stance niya, ramdam ng lahat na satisfied siya. Ice Queen demeanor intact, unshakable, yet silently proud.

Si Lia, nakangiti sa tabi, hindi mapigilan ang paghanga sa performance at composure ni Amara. Sa bawat glance ni Amara, ramdam niya ang subtle acknowledgment—walang salitang binigkas, ngunit presence lang ay powerful.

Isa sa marketing team, excited na nagsalita sa Thai, “นี่แค่เริ่มต้น. Engagement พุ่งสูงมากค่ะ”

(This is just the beginning. Engagement is so high)

Comments flood in. Viewers are stunned. No one saw it coming, not the fans, the press and not even the fashion insiders. Isang teaser lang, isang Thai drama. The cheerful character named Araya. And the actress? AMARA SEREN VALEN the ICE MODEL, sobrang opposite sila. That’s why lahat ay nagulat, kasabay nun ang excitement sa series. Amara has 12.8M followers on IG, 3.4M sa twitter and 5.0M sa t****k. Walang pa-hype, simpleng post and announcement lang ng series nila. And her fans spread the news for her.

Sa simula, tila dalawang magkaibang mundo ang pinagmulan nina Amara at Lia. Isa’y yelo—tahimik, mahigpit, palaging may harang sa puso. Isa nama’y apoy—masayahin, makulit, at walang takot magbigay ng init sa sinumang malapit sa kanya. Para bang imposibleng magtagpo ang dalawang iyon.

Hindi kailanman naging layunin ni Lia na baguhin si Amara. At hindi rin kailanman bumigay si Amara sa ideya ng pagiging ibang tao para lamang umangkop. Ang pinakamalalamig na yelo ay kumikislap nang mas maliwanag kapag tinatamaan ng sinag ng araw. At minsan, ang pinaka-makulit na apoy ay nagiging mas makabuluhan kapag may lamig na pumipigil dito na tuluyang sumabog. The Ice Queen and the Playful Muse

***

Maaga pa lang, abala na ang buong set. Ang café na pinili para sa opening scene ay modern, maliwanag, at may malalaking bintana na pumapapasok ang natural light. Perfect, ayon kay Direk Soraya, dahil dito unang magbabanggaan muli ang dalawang character na matagal nang hiwalay.

Tahimik lang si Amara habang nakaupo sa gilid, suot ang puting blouse at light beige skirt na bagay sa role ni Araya. Wala siyang kausap, nakatingin lang sa script at paminsan-minsan ay umiinom ng tubig. Contrast sa kanya si Lia, na mula kanina pa ay kinakausap ang staff, tumatawa, at kinukulit ang make-up artist habang inaayos ang buhok.

Nang tawagin na sila sa harap ng kamera, unti-unting nanahimik ang lahat. The scene: Araya is quietly reading a book, enjoying her hot chocolate, when Isara walks in—at doon magsisimula ang first spark ng kwento.

Direk Soraya itinaas ang kamay, “Camera… rolling. Action.”

Pumasok si Lia sa café, dala ang bouquet of fresh orchids—isang deliberate touch para sa kanyang role bilang florist. Agad siyang napansin ng staff dahil sa presensyang dala niya. Ngunit ang pinakadiin sa eksena: hindi siya dapat mapansin ni Araya agad. Kundi, si Araya ang unang makakakita sa kanya.

Amara, nakaupo sa table, marahang tinaas ang tingin mula sa libro. Walang ekspresyon sa una, pero may bahagyang pag-igting sa mata nang makita si Isara. Hazel-green eyes na lalong kumislap sa ilalim ng café lights. Narinig ang unang linya ni Amara, malumanay pero malamig ang tono: “อิสรา...” (Isara…)

Napalingon si Lia, kunwari nagulat, at agad pumasok sa karakter. “อรญา… จริงๆ เหรอ?” (Araya… is it really you?)

Tahimik ang paligid, ang mga extras na gumanap bilang café customers ay nagkunwaring nagbubulungan pero binigyang espasyo ang dalawang character.

Isara took a hesitant step forward, hawak pa rin ang bouquet. Her voice was soft, almost trembling:

“ไม่อยากเชื่อว่า… หลังจากห้าปี เรายังจะได้เจอกันอีก”

(I can’t believe that… after five years, we’d meet again.)

Amara closed her book slowly, nagpatuloy ang malamig na ekspresyon. Ngunit sa likod ng kanyang mata, may bakas ng pagkabigla. Hindi iyon ipinaabot sa labi.

“ห้าปี… นานพอที่จะทำให้คนเปลี่ยนไป”

(Five years… is long enough for people to change.)

Nagkaroon ng mahabang beat. Direk Soraya hindi muna pinutol ang eksena, hinayaang maramdaman ng lahat ang tensyon.

Si Lia, kahit naka-character, hindi mapigilang tumingin nang diretso kay Amara. Ramdam niya ang lamig ng aura nito—kahit acting, parang totoo. Napalunok siya bago magsalita muli.

“แต่คุณ… ยังเหมือนเดิม” (But you… you’re still the same.)

Close-up kay Amara. Walang sagot, tanging matalim na titig lamang ang ibinalik niya.

“Cut!” sigaw ni Direk Soraya. Tumayo ito agad mula sa monitor, humanga. “Perfect take for the first scene. Amara, that stare—chilling but beautiful. Lia, good reaction.”

Palakpakan ang staff. Si Lia napabuntong-hininga, nag-smile kahit naiilang. Samantalang si Amara? Tahimik lang, muling bumalik sa upuan, parang walang nangyari. Matapos ang unang tensyonadong pagkikita, hindi pa tapos ang eksena. May susunod pang dialogue kung saan kailangan mag-usap sila Araya at Isara, tipong awkward catch-up after five years apart.

Direk Soraya muling nagbigay ng cue. “Reset. Take two for continuation.” Muling umupo si Amara sa table, kunwari’y nagbabasa ulit ng libro, hawak ang cup ng coffee. Si Lia, nakapwesto sa entrance, nakahawak sa orchids bouquet.

“Action.”

Tahimik na lumapit si Isara sa mesa ni Araya. Mabagal, halos nag-aalangan, parang bawat hakbang ay may bigat ng limang taon na hindi nila nakita ang isa’t isa.

Isara: “คุณ… สบายดีไหม?” (Are you… doing well?)

Amara in character as Araya, hindi agad sumagot. She only looked at her cup, swirling it lightly, as if avoiding eye contact. Pagkatapos ng ilang segundo, malamig niyang binitiwan ang linya:

“ฉันสบายดี… โดยไม่ต้องมีคุณ”

(I’m fine… without you.)

Agad na nagpakita ng bahagyang sakit ang mukha ni Lia—pero controlled. Isara’s role is not to fight back, kundi subukang magpaliwanag.

“ผมรู้… มันคงไม่ง่ายที่จะให้อภัย แต่ผมอยากลอง… อีกครั้ง”

(I know… it won’t be easy to forgive. But I want to try… again.)

Camera zoom in kay Amara. Walang emosyon ang labi niya, pero malinaw ang pagtibok ng jawline niya, na parang pinipigilan ang mas malalim na reaksyon.

“ห้าปีที่แล้ว… คุณเลือกจากไป โดยไม่บอกเหตุผล”

(Five years ago… you chose to leave, without giving me a reason.)

Bumuntong-hininga si Lia, nag-step closer, inilapag ang orchids bouquet sa mesa. “เพราะเหตุผลนั้น… ผมคิดว่ามันจะปกป้องคุณ” (Because of that reason… I thought it would protect you.)

Pero bago pa siya makapagpatuloy, Amara tumingin diretso sa kanya—matulis, malamig, parang dagger na tinusok sa dibdib.

“คุณปกป้องฉัน… หรือคุณปกป้องตัวเอง?”

(Did you protect me… or did you protect yourself?)

Silence. Ang tension ramdam ng lahat sa set, parang tunay na away ng dating magkasintahan. Direk Soraya halos hindi makahinga, nakatutok sa monitor. Ang staff na dapat ay tahimik lang bilang café customers ay muntik makalimot na acting lang ito.

Finally, si Amara, in character pa rin, tumayo mula sa upuan. Kinuha ang bag niya at diretsong lumakad palabas ng café, hindi man lang tiningnan si Isara. Ang huling shot: Lia standing frozen, holding back tears, habang hawak ang orchids bouquet na iniwan sa mesa ni Araya.

“Cut!”

Sumabog ang palakpakan sa set. Tumayo si Direk, halos manginig sa excitement. “That… that was breathtaking! Amara, you switched emotions so perfectly. Lia, your vulnerability—ang ganda ng contrast ninyo!”

Si Lia agad napahawak sa dibdib, humihingal ng bahagya. “She’s… intense,” bulong niya sa make-up artist. Hindi niya alam kung paano nagawa ni Amara ang ganoong tingin—cold but piercing. Samantalang si Amara? Tahimik lang, kinuha ang water bottle at naglakad palayo. As if nothing happened. Ice queen, on and off camera.

Matapos ang café scene, nagsimula nang magligpit ang production. Ang mga staff abala sa pagbalik ng props habang ang director at writer’s nag-uusap tungkol sa next schedule. Sa isang sulok, tahimik lang si Amara, nakaupo habang pinupunasan ng make-up team ang basang wig at inaayos ang eyeliner niya na medyo kumalat dahil sa emotional acting.

Si Lia, galing sa wardrobe, freshened up na, hawak ang sarili niyang tumbler. Sandali siyang tumigil, pinagmasdan si Amara mula sa malayo. Hindi niya maiwasang mapangiti—kung paano, after ng lahat ng coldness on and off cam, nagawa pa rin nitong manghatak ng atensyon ng lahat.

Lumapit siya, pero hindi gaya ng dati na may dalang jokes o pa-cute. Mabagal, maingat ang bawat hakbang. Parang takot siyang matakot si Amara ulit.

“คุณ… เหนื่อยไหม?” (Are you tired?)

Bahagyang tinaas ni Amara ang mata mula sa hawak niyang tubig. Hindi siya nagsalita, isang maliit na tango lang ang isinagot. Nagpatuloy si Lia, tono niya ngayon ay kalmado, halos pabulong. “วันนี้… คุณแสดงได้ดีมากจริงๆ” (Today… you really acted so well.)

Saglit na katahimikan. Hindi agad sumagot si Amara, parang sinusukat kung sincere ba ang sinabi. Sa huli, malamig pero mahinahong boses ang lumabas: “มันเป็นงานของฉัน” (It’s my job.)

Ngumiti lang si Lia, hindi na nagtanong ulit. Tinanggap niya ang simpleng sagot, at umupo sa bakanteng chair sa tabi ni Amara—hindi sobrang lapit, hindi rin sobrang layo. Sakto lang para ipakitang gusto niyang manatili. Tahimik silang dalawa sa loob ng ilang minuto. Ang ingay ng crew, tawanan at kaluskos ng props sa paligid, pero parang may sariling bubble silang dalawa.

Si Lia, nakatingin sa sahig habang pinipisil ang tumbler, nag-isip kung ano pa ang pwede niyang sabihin. Sa wakas, binitiwan niya ng mahinahon: “ฉันแค่… อยากรู้จักคุณมากขึ้น”

(I just… want to know you more.)

This time, napatingin talaga si Amara. Diretso, cold, unreadable. Walang salita, pero sa loob ng kanyang mga mata may bahagyang kislap—hindi malinaw kung curiosity ba o babala. At as always, ibinalik niya lang ang tingin sa bote ng tubig, walang tugon. Pero para kay Lia, sapat na iyon. Kasi hindi siya itinaboy. Hindi siya pinaalis. At iyon para sa kanya, ay isang maliit pero mahalagang panalo.