กับดักรักร้ายนายมาเฟีย

บทนำ 22.00 น ณ เรือสำราญ ร่างบางเดินเข้ามาบนเรือสำราญที่มีแต่เซเลบ ไฮโซ นักธุรกิจมากมาย ที่อยู่ภายในงาน ร่างบางที่สวมชุดเดรสยาวสีดำเรียบหรูราคาแพง ขาเรียวที่ถูกโชว์จนเห็นขาอ่อน ใบหน้าสวยถูกเติมแต่งด้วยเครื่องสำอาง ยิ่งทำให้เธอสวยขึ้นกว่าเดิม เธอเดินเข้ามาในงานโดยผู้คนในงานต่างจ้องมองมาที่เธอเป็นสายตาเดียวกัน ร่างบางกวาดสายตาไปรอบๆ เพื่อมองหาคนๆหนึ่ง ปึก! ร่างบางเดินชนกับใครบางคนอย่างจัง "อุ๊ย!! Excuse me sir I’ m not careful." ดารินกล่าวขอโทษเป็นภาษาอังกฤษทันที เมื่อเงยหน้ามองและรู้ว่าคนที่เธอเดินชนคือชาวต่างชาติรูปร่าง ไหล่กว้าง ตัวสูง กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆที่ได้กลิ่นแล้วก็ยิ่งดูมีเสน่ห์ ใบหน้าคม หล่อ ดวงตาสีฟ้าครามสวย แต่ดูน่ากลัว น่าเกรงขาม เหมือนมีอะไรซ่อนอยู่ "..." ไม่มีเสียงตอบอะไรจากชายตรงหน้า มีเพียงดวงตาสีฟ้าคราม ที่จ้องมองเธอมาอย่างคาดเดาไม่ได้ เธอเหลือบตามองไปด้านหลังของเขาเพียงเล็กน้อย ก็พบว่า มีคนใส่สูทสีดำยืนอยู่ 4 คนซึ่งหน้าจะเป็นการ์ดของเขา "กรุณาถอยออกไปด้วยครับ" เสียงผู้ชายคนหนึ่งที่ยืนอยู่ข้างหลังเอ่ยขึ้นและเดินมาที่เธอซึ่งเขาพูดภาษาไทยอย่างคล่องแคล่ว "คุณก็บอกเจ้านายคุณให้ปล่อยแขนฉันสิ" ดารินบอกก่อนจะก้มไปมองที่แขน แล้วเงยหน้ามาสบตากับตนที่จับแขนเธอไว้ "หึ..." มีเพียงเสียงหัวเราะในลำคอที่เล็ดลอดออกมา แต่ทว่าเสียงนั้นทำให้ดารินขนลุกแปลกๆ "ขอบคุณที่ช่วยจับฉันไว้ไม่ให้ล้ม" "..." ยังไม่มีคำพูดใดหลุดออกมาจากปากเขา "กรุณาปล่อยฉันด้วยค่ะ" "ไปกันได้แล้ว" มาเฟียปล่อยแขนเธอและหนุ่มเอ่ยบอกลูกน้องก่อนจะเดินผ่านหน้าดารินไป หางตาคมกริบปรายมองเธอเล็กน้อย "คนอะไร อยู่ใกล้ๆแล้วขนลุกชะมัดเลย" ดารินบ่นก่อนจะรวบรวมสติ แล้วเดินหาผู้เป็นพ่อที่อยู่ในงาน "ดาริน" เสียงหนุ่มวัยกลางคนเอ่ยเรียกเธอ ก่อนจะยกมือเพื่อบอกจุดตำแหน่งที่ตนยืนอยู่ "คุณพ่อ...ขอโทษนะคะที่ดามาช้า พอดีเกิดเรื่องนิดหน่อย" ดารินกล่าวขอโทษผู้เป็นพ่อทันทีเมื่อเดินมาถึง "ไม่เป็นไร นี่เพื่อนของพ่อ นี่คุณพิสุเจ้าภาพงานในวันนี้ และ คุณเปรมนักธุรกิจหมื่นล้าน ผู้ที่มีเส้นสายมากมายในประเทศนี้" "สวัสดีค่ะ" ดารินยกมือไหว้ "ลูกสาวของคุณดำรงนี่สวยอย่างที่เขาพูดกันจริงๆด้วย" เปรมเอ่ยขึ้นพร้อมกับมองดารินไม่วางตา "แหมะ... คุณเปรมก็ ลูกสาวคนเดียวของผม ผมก็ต้องดูแลเป็นอย่างดีสิครับ" ดำรงเอ่ย "แล้วลูกชายละครับ ได้ยินข่าวว่าไปทำงานต่างประเทศเมื่อไหร่จะกลับครับ?" พิสุถาม "ตาเหนืองานยุ่งครับ คงอีกสักพักจะกลับ" "งั้นเรามาเดิมฉลองกันสักหน่อยดีไหมครับ" เปรมเอ่ยขึ้นทั้งๆที่สายตายังคงจ้องมองดารินอยู่อย่างนั้น ทำให้เธอรู้สึกอึดอัดไม่น้อย "ตามสบายนะครับ ผมขอตัวก่อนพอดีแขกคนสำคัญมา" พิสุบอก "ใครเหรอครับแขกคนพิเศษของคุณพิสุ" ดำรงเอ่ยถาม "คุณไมเคิลครับ ผมขอตัวก่อนนะครับ" พิสุบอกก่อนจะเดินออกไปทำให้สายตาของทุกคนหันไปมองทางเดียวกันทันที หัวใจเธอกระตุกวูบเล็กน้อย เพราะคนที่พิสุบอกเป็นคนที่เธอเดินชนก่อนหน้านี้ "นี่ครับคุณดารินคนสวย คุณดำรง" เสียงพูดของเปรมทำให้สติเธอกลับมาอีกครั้ง เปรมยื่นแก้วไวน์ให้ดารินและดำรง "แด่ข้อตกลงของเราครับ" / "แด่ข้อตกลงของเรา" เปรมกับดำรงพูดขึ้น 15 นาทีผ่านไป "เอ่อ...คุณพ่อค่ะรินขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อนนะคะ" ดารินที่ยืนฟังคุณพ่อคุยเรื่องธุรกิจ เรื่องการเมืองกับเพื่อนๆเริ่มรู้สึกมึนหัวจึงขอตัวไปเข้าห้องน้ำ "เป็นอะไรหรือเปล่า" ดำรงถามลูกสาว "ให้ผมพาไปดีกว่าไหมครับ" เปรมเอ่ยเสนอตัว "ไม่เป็นไรค่ะฉันไปคนเดียวได้ ขอตัวนะคะ" ไม่รอฟังคำตอบดารินก็รีบเดินออกมาทันที เธอเดินไปที่ชั้นล่างใต้ท้องเรือเพื่อไปหาห้องน้ำ ร่างบางอยู่ในห้องน้ำพอสมควรเพราะความรู้สึกแปลกๆในร่างกาย เธอรู้สึกร้อน และมึนหัวเป็นอย่างมาก "ทำไมร้อนอย่างนี้เนี่ย ฉันเป็นอะไร..." ดารินพยายามพาร่างกายตัวเองออกมาจากห้องน้ำอย่างทุลักทุเล "ไงคนสวย ให้ผมช่วยนะครับ" ดารินหันไปมองตามเสียงใครสักคนที่ยืนพิงผนังหน้าประตูห้องน้ำ "คุณเปรม..." ดารินเอ่ยเสียงแหบพร่า ตอนนี้เธอแข้งขาอ่อนแทบจะทรงตัวไม่อยู่ "มาครับผมช่วย" เปรมทำท่ากำลังจะอุ้มดารินขึ้นแต่คนตัวเล็กก็ถอยหนีทันที "มะ..ไม่ต้อง อย่าแตะต้องตัวฉัน ถะ..ถอยปะ..." ดารินยังพูดไม่ทันจบภาพทุกอย่างก็ตัดไป "อื้อ..." ร่างบางกะพริบตาถี่เพื่อปรับแสง ก่อนจะพยุงตัวเองลุกขึ้นนั่ง และมองไปรอบๆด้วยความแปลกใจ "ที่นี่ที่ไหน...โอ๊ย มึนหัวชะมัดเลย" ดารินยกมือมากุมหัว "ตื่นแล้วเหรอคนสวย" "คุณเปรม!? ฉันมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง ที่นี่ที่ไหน แล้วคุณพ่อฉันอยู่ไหน" ดารินเบิกตาตกใจอย่างมาก ก่อนจะรัวถามคำถามออกไป "ฮ่าๆ ใจเย็นๆสิคนสวย ถามเยอะขนาดนี้ผมคงตอบคุณไม่หมดหรอกนะ" เปรมพูดก่อนจะเดินมาหย่อนตัวลงข้างๆเตียงก่อนจะใช่มือลูบที่ขาของเธอ "ถอยไป!!" ดารินขยับตัวหนีก่อนจะคว้าหมอนที่อยู่บนเตียงปาใส่เขาใส่ แต่มันก็ไม่ได้ช่วยอะไร "ก็ได้ๆ ฉันจะตอบให้ ตอนนี้เราอยู่ในห้องพักส่วนตัวของฉันบนเรือสำราญลำเดิมนี่แหละ ส่วนพ่อของเธออยู่ด้านบนในงาน แล้วการที่เธอมาอยู่ตรงนี้เนี่ย เพราะว่า...พ่อเธอขายเธอให้ฉัน เพื่อแลกกับตำแหน่ง ส.ส. ที่พ่อเธออยากเป็นไง" "อะ อะไรนะ? ไม่จริงแกโกหก!!!" "ผมจะโกหกคุณทำไมคุณคนสวย ประวัติพ่อของคุณก็ไม่ได้ขาวสะอาดนักเหรอ เอาเป็นว่าเรามาสนุกกันดีกว่า..." "ออกไปนะ!!" "มานี่!!!" เปรมคว้าตัวดารินไว้ก่อนจะจับที่ข้อเท้าและลากตัวดารินให้มาอยู่ที่ปลายเตียง ล็อกแขนทั้งสองข้างไว้ก่อนจะก้มลงไปไซร้ซอกคอเรียว "กรี๊ดดดดด ปล่อยฉันนะไอ้ชั่ว!!!" ปัก!!! ดารินใช้เข่ากระแทกไปที่เป้าของเปรมอย่างแรง "โอ้ย!!! นังตัวดี" เปรมทรุดลงไปกับพื้นมือกุ้มเป้าแน่นด้วยความจุก "สมน้ำหน้า!!!" ดารินอาศัยจังหวะนี้ รีบลงจากเตียงอย่างทุลักทุเล ก่อนจะรีบวิ่งไปเปิดประตูและวิ่งออกไป เธอวิ่งไปโดยที่ไม่รู้ทาง เพราะเรือสำราญลำนี้ใหญ่เกินกว่าที่เธอจะคาดเดา "ต้องไปทางไหนวะเนี่ย!? โถ่เว้ยทำไมไม่มีคนแถวนี้เลยวะ" ดารินสบถออกมาอย่างหัวเสีย ก่อนจะถอดรองเท้าส้นสูงออกเพื่อจะวิ่งได้อย่างถนัด "มันอยู่นั้น จับตัวมันมา!!" เปรมตะโกนบอกลูกน้องอีกสองคนวิ่งตามเธอมา เธอหันไปมองตามเสียงก่อนจะวิ่งไปต่อ ดารินวิ่งมาจนสุดทางท้ายเรือสำราญ ตอนนี้เธอจนมุมแล้วเธอลุกลนคุมสติไม่อยู่ ไม่รู้ว่าต้องทำยังไงต่อเพราะแถวนี้ไม่มีใครอยู่เลย มันเงียบสงบมากได้ยินเพียงเสียงลมที่พัดโชยมา "เธอหนีไม่พ้นแล้วดาริน ยอมแพ้ซะดีๆ แค่นอนกับฉัน ทุกอย่างก็จบ" เปรมที่วิ่งตามเธอมาเอ่ยขึ้นอย่างเหนื่อยหอบ "ถอยออกไปไม่งั้นฉันจะกระโดดลงไปจริงๆด้วย" ดารินขู่ ตอนนี้เธอไม่มีทางเลือกแล้ว ถ้าเธอไม่กระโดดเธอก็ต้องโดนหยามศักดิ์ศรีซึ่งถ้าเป็นแบบนั้นเธอยอมตายดีกว่า "เธอไม่กล้าหรอก น้ำมันลึกเห็นแม่น้ำนิ่งๆแบบนี้ แต่ข้างล่างน้ำไหลแรงนะ เธอโดดไปก็ตายเปล่า" "ใช่!! แต่รู้อะไรไหม ฉันยอมตายดีกว่าที่จะต้องไปเป็นเมียแก" พูดจบดารินก็ปีนข้ามรั่วที่สูงประมาณเอวของเธอไปฝั่งด้านนอกของเรือ โดยที่มือยัง เธอจับราวไว้แน่น "อย่าทำอะไรบ้าๆนะดาริน" เปรมพูดเสียงต่ำก่อนจะยืนมือออกมาเชิงห้ามปรามเธอ "ไปตายซะ ไอ้ชาติชั่ว... " เธอสูดลมหายใจเข้าหนักๆก่อนจะปล่อยมือและกระโดดลงไป... ตูม!!!