Hirap na din ako sa paghinga dahil sa labis na pag-aalala. Naupo ako sa gilid ng kama at pilit na pinapakalma ang aking sarili.
Si Nanay naman ay hindi mapakali at pabalik-balik ng lakad sa aking harapan. Tinawagan niya si Jomari kanina. Ang sabi ng doktora ay papunta na siya.
Dumating si Jomari at agad niya akong sinuri. Hindi naman ako nag-bleeding kaya kahit paano kumalma na ako. Medyo mabigat pa din ang puson ko, kaya binigyan niya ako ng pampakit na kailangan kong i-take ng ilang araw.
Mukhang dismayado sa akin si Jomari dahil hindi siya gaanong nagsasalita. Hindi din siya tumitingin sa akin mga mata. Umiiwas siya. Iniisip niya siguro ang kaniyang pamangkin na kamuntik ng mapahamak.
"Mag-iingat ka lagi, Candy. Isipin mo lagi ang nasa sinapupunan mo, okay?" Dinaan na lang niya
