เล่ห์รักร้ายนายแฟนเก่า

เราใช้เวลานานขนาดไหนถึงจะลืมแฟนเก่าได้เหรอคะ หนึ่งวัน หนึ่งเดือน หรือหนึ่งปี หรือตลอดชีวิตนี้ก็ไม่มีทางลืมได้ แล้วคนเราต้องใช้เวลานานขนาดไหนถึงจะกล้าเผชิญหน้ากับแฟนเก่าที่เคยคบกันมานานแต่เพิ่งจบความสัมพันธ์ไปล่ะ นานนับปีหรือชาตินี้ไม่ต้องเจอกันอีกเลย แต่ถ้ามีเหตุจำเป็นให้ต้องเจอกัน เหตุจำเป็นที่ไม่สามารถปฏิเสธได้ ทุกคนจะแสดงท่าทีที่มีต่อแฟนเก่ายังไง อาลัยอาวรณ์หรือหมางเมินแฟนเก่าดี ทุกคนจะทำแบบไหน แล้วตอนนี้ตัวของเธอควรทำเช่นไร เมื่อต้องเผชิญหน้ากับแฟนเก่าที่เคยคบกันมานานถึงเก้าปีและเพิ่งเลิกรากันเพียงหกเดือนเท่านั้น “ดรีม” ‘ดรีม’ ผละสายตาจากชายที่อยู่อีกฝั่งของสระน้ำหันมามองตามเสียงเรียกของเพื่อนสาวอย่าง ‘พลอย’ เจ้าของงานวันเกิดในค่ำคืนนี้ “มีความสุขมาก ๆ นะ” ดรีมอวยพรเพียงสั้น ๆ พร้อมยื่นของขวัญในมือส่งให้เพื่อนสาว “โอเครึเปล่า” พลอยถามระคนห่วงใย แม้สีหน้าของดรีมเรียบเฉยเหมือนไม่เป็นไรแต่ภายในใจใครจะรู้ “มันจบไปแล้ว” ดรีมตอบพร้อมระบายยิ้มเป็นการยืนยันว่าตัวเธอไม่เป็นไร “ฉันไม่เป็นไร” “แน่นะ” “ฉันไม่เป็นไรจริง ๆ” ดรีมยืนยันเสียงหนักแน่นหวังให้เพื่อนคลายความเป็นห่วงลงพลางใช้มือดันเพื่อนให้เดินไปรับแขกที่เดินเข้างานมา ดรีมถือแก้วเหล้าเดินไปหาเพื่อนสนิทอีกสองคนที่นั่งดื่มกันอยู่อีกฝั่งของสระด้วยท่าทีมาดมั่นไร้ความสั่นไหวในแววตาแม้ว่าแฟนเก่าจะอยู่ตรงนั้นก็ตาม การปรากฏตัวของดรีมทำให้เพื่อน ๆ หรือแม้แต่คนที่รู้จักกันแตกตื่นไม่น้อยเพราะนับตั้งแต่วันที่ดรีมเลิกรากับแฟนหนุ่ม ดรีมก็หายหน้าหายตาไปจากเพื่อนฝูงเช่นกัน “ไง” ดรีมทักทายด้วยรอยยิ้มพร้อมทิ้งตัวนั่งลงเก้าอี้ข้าง ๆ น้ำขิงและฟ้า “โคตรคิดถึงเลยว่ะ” น้ำขิงกับฟ้าสวมกอดดรีมด้วยความคิดถึงตามประสาเพื่อนคนสนิทที่ไม่ได้เจอหน้ากันนาน “คิดถึงเหมือนกัน” ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมาดรีมเองก็คิดถึงเพื่อนมากเหมือนกัน ตั้งแต่เลิกกับแฟนดรีมก็เก็บตัวกลายเป็นคนติดบ้าน “แกเห็นพี่ดราฟยัง” ฟ้ากระซิบถามเสียงแผ่วพลางสังเกตสีหน้าดรีมไปด้วยว่าโอเคไหม “เขามาด้วยนะ แกโอเคไหม” “เขานั่งอยู่โต๊ะด้านหน้าเราไง” ดรีมมองตามนิ้วของน้ำขิงที่ชี้ไปยังโต๊ะด้านหน้า พลันความรู้สึกของดรีมกระตุกวูบชั่วขณะเมื่อเธอเผลอสบตากับแฟนเก่าที่มองมายังเธอก่อนอยู่แล้ว ดรีมรีบเบนหน้าหนีหันกลับมาโฟกัสแก้วเครื่องดื่มตรงหน้า เพียงสบตากำแพงที่เธอพยายามสร้างมันมาก็พังทลาย เลิกกันไปตั้งหกเดือนแล้วแท้ ๆ แต่พอกลับมาเจอหน้ามันเหมือนว่าเราเพิ่งบอกลากันไปเมื่อวานนี้เอง มันไม่ง่ายเลย “แกโอเคปะเนี่ย” “ฉันโอเค” ความโชคดีของดรีมคือเธอเป็นคนที่จัดการความรู้สึกของตัวเองได้เร็วจนคนอื่นไม่ทันสังเกตเห็นถึงความผิดปกติของเธอด้วยซ้ำ เธอหันมาฉีกยิ้มร่า หัวเราะไปกับเรื่องขำ ๆ ในวงสังสรรค์ แต่หัวข้อสนทนาในวงเหล้าก็ยังไม่พ้นเรื่องการเลิกราของเธอ “ฉันถามจริง ๆ นะ แกกับเขาคบกันมาตั้งเก้าปี เหตุผลอะไรที่ทำให้แกเลิกกันได้วะ เขามีคนอื่น เขานอกใจแก หรือเพราะอะไร” มันคือสิ่งที่คาใจเพื่อน ๆ มาโดยตลอดและอยากรู้มาก ๆ เพราะเหตุใดคู่รักที่รักกันมากไม่เคยทะเลาะกันเลยสักครั้งถึงเลิกกันได้ “เพราะเราหมดรักกันไง” ดรีมระบายยิ้มตอบเสียงเรียบนิ่งราวกับว่าเธอไม่ได้รู้สึกอะไรทั้งที่ความจริงเธอรู้สึกเจียนตายทุกครั้งยามนึกถึงเหตุผลของการเลิกรา “ฮะ” เพื่อน ๆ แทบไม่เชื่อกับคำตอบที่ได้ยิน มันใช่จริง ๆ เหรอฮะ “ไม่มีอะไรจีรังหรอกไม่ว่าความชอบหรือความรัก” วันหนึ่งมันก็หมดไปจางหายไปกับเวลาและกลายเป็นคนแปลกหน้าของกันและกันอย่างที่เธอกับเขาเป็นอยู่ตอนนี้ เสียงเพลงวันเกิดดังขึ้นดึงความสนใจให้ทุกคนหันไปมองตรงที่เจ้าของงานวันเกิดยืนอยู่ ดรีมกับเพื่อนอีกสองคนลุกเดินไปหาพลอยเมื่อเธอกวักมือเรียกให้เดินไปหา เสียงฝีเท้าที่เดินมาหยุดอยู่ด้านข้าง “ไง” เสียงกระซิบคุ้นเคยดังขึ้นข้างหูพร้อมมือที่ตวัดจับเอวเธออย่างถือวิสาสะ “สบายดีไหม” ไม่ต้องมองหน้าดรีมก็รู้ได้ทันทีว่าเป็นใคร “ดีมาก ตั้งแต่ไม่มีนาย”