Ang ironic lang isipin. Minsan ko nang hiniling na sana hindi siya maging pari, na sana huwag na niyang ituloy kahit na pangarap pa niya iyon… basta’t para lang sa akin. Nakakatawang isipin na ninais kong piliin niya kung ano ang higit na magbibigay-pakinabang sa akin— na sana mas piliin niyang maging malaya sa panghabang buhay na obligasyon sa simbahan para lang magkaroon ako ng pag-asa sa kaniya.
But right now is a different story.
I’m wishing him to pursue his dream to be a priest. I’m secretly praying that he would change his mind for declining what he plans just so I won’t see him happy with someone else. I’m trying my best not to feel the pain and be happy for him… to not grieve for what he chose and what he decided. Pero paano ako magiging masaya sa desisyon niyang ito kung
