คู่ปรับ
964 Words
คืนนั้นทั้งคืน พิภพก็ไม่ได้ทำอะไรเธออีกตามที่คาด ได้แต่ประคองเธอเอาไว้ในอ้อมกอดจนหลับไป จนรุ่งเช้าเมยาวีจึงย่องออกมาที่ห้องเดิมแล้วเก็บของเพื่อเตรียมตัวลงในสถานีหน้าที่กำลังจะมาถึง
เมื่อพาตัวเองลงมาจากรถไฟแล้ว หญิงสาวก็ได้แต่มองหาคนที่บิดาส่งมารับจนไม่ทันได้สังเกต ว่ามีใครคนหนึ่งหอบกระเป๋าวิ่งตามเธอลงมาอย่างรีบร้อน เพียงชั่ววินาทีเดียวที่ฝูงชนแย่งกันขึ้นลงอย่างคลาคล่ำ ร่างสะคราญของเมยาวีก็กลืนหายไปในฝูงชนต่อหน้าเขา…
พิภพมองผู้คนในชานชาลาด้วยสายตาที่สิ้นหวัง หากรู้ว่าเธอจะโกรธเคืองกันถึงเพียงนี้ เขาก็ควรที่จะปรับความเข้าใจกับเธอให้เรียบร้อยตั้งแต่เมื่อคืน จะได้ไม่ต้องตื่นมาเผชิญกับความว่างเปล่าข้างๆ กาย จนต้องกระหืดกระหอบวิ่งตามเธอลงมาเช่นตอนนี้
ในขณะเดียวกัน เมยาวีก็เดินไปอีกฝั่งของชานชาลาที่เป็นตลาดสด เพราะมีคนบอกเธอว่าคนที่มารับจอดรถจี๊ปรอเธออยู่ตรงนั้น เมื่อไปถึงก็พบว่ามีบุรุษร่างกำยำยืนกอดอกมองเธออยู่อย่างดูแคลน เขาคงจะดูดีกว่านี้มาก ถ้าไม่มองลูกสาวนายหัวของตัวเองด้วยสายตาหยามเหยียดอย่างโจ่งแจ้งถึงเพียงนั้น
“คุณเมยาวีสินะครับ?” เขาถามเธอเพื่อให้แน่ใจ เพราะได้รับข้อมูลที่เกี่ยวกับเธอมาเพียงสีชุด ซึ่งเมยาวีเองก็พยักหน้าตอบ แล้วยื่นกระเป๋าให้
“ผมชื่อจอม เป็นผู้จัดการและหัวหน้าคนงานที่ปางไม้ ต่อจากนี้จะรับหน้าที่ดูแลคุณเมยาวีตามที่นายหัวสั่ง คุณมีอะไรให้รับใช้ก็บอกผมมาได้ทุกเมื่อ” เขาคนนั้นแนะนำตัวโดยไม่มองหน้า คงรังเกียจเธอเอามากๆ เลยสินะ เมายาวีคิดในใจอย่างขันๆ
ไม่บิดาก็แม่เลี้ยงคงพูดถึงเธอให้เขาฟังเอาไว้มาก เขาจึงแสดงอาการรังเกียจเธอออกนอกหน้าถึงเพียงนี้ แต่เรื่องแค่นี้ก็ใช่ว่าจะทำให้เมยาวีหวั่นไหวได้ ไม่ชอบเธอก็เรื่องของเขาสิ นั่นไม่ใช่ปัญหาของเธอเสียหน่อยนี่
“แล้วเรื่องที่พักของฉันล่ะ เรียบร้อยดีอยู่ไหม? นายจอม”
“เดี๋ยวไปถึงคุณก็เห็นเองนั่นแหละครับ”
กวนประสาทดีพิลึก เมยาวีตวัดสายตาขึ้นมองเขาอย่างขุ่นเคือง เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายก็น่ามองดีไม่หยอกจึงไม่รีบเก็บสายตากลับ คนของบิดาเธอรายนี้จัดเป็นคนหน้าตาดีแต่ดูหยาบกระด้าง เมยาวีชอบรูปร่างที่เต็มแน่นสมชายชาตรีในแบบเขา โครงหน้าดูดิบเถื่อน รับกันดีกับริมฝีปากหนาที่เจือด้วยไรหนวดเพียงจางๆ ผิวสีทองแดงเพราะคล้ำแดด มัดกล้ามที่ซ่อนอยู่ใต้กางเกงยีนส์และเสื้อยืดธรรมดาของเขา ชวนให้เมยาวีต้องลอบกลืนน้ำลายเพราะแอบคิดจินตนาการในเรื่องที่ไม่ควรคิด
ถ้าศึกรักเมื่อคืน เปลี่ยนคู่ประลองเป็นนายจอมคนนี้ เธอคงได้คลานแทนเดินเอาแน่ๆ เพราะคาดเดาจากเป้ากางเกงที่แน่นปริจนเห็นชัด เมยาวีก็พอที่จะเดาได้ว่าขนาดความเป็นชายของเขานั้นคงใหญ่โตมิใช่น้อย
แน่นอนว่าว่าทุกอากัปกิริยาของเธอล้วนไม่พ้นสายตาเขา ช่วงที่ต้องหยุดรถเพื่อแวะรับเสื้อผ้ากับของใช้ของเธอที่ร้านหนึ่ง นายจอมก็หันมาประชิดกายเธอแล้วกล่าวเตือนด้วยท่าทีชวนคิดไกลเป็นอย่างยิ่ง
“ที่นี่คือบ้านป่าเมืองเถื่อน ผมและคนงานในปางไม้ทุกคนไม่ใช่ผู้ชายประเภทที่ชอบเอาใจผู้หญิงและให้เกียรติกันสักเท่าไหร่ อย่าลืมว่าที่ที่คุณต้องไปอยู่นั้นไม่ต่างอะไรกับเมืองลับแล หากไม่อยากถูกลือไปจนเสียชื่อก็กรุณาเก็บอาการเอาไว้บ้าง”
“จู่ๆ ก็พูดกำกวมขึ้นมาแบบนี้ เธอหมายความว่าอย่างไรหรือนายจอม?” เมยาวีจ้องเขากลับด้วยแววตาที่เอาเรื่อง ผู้ชายคนนี้กล้าดีอย่างไรกัน เป็นแค่ผู้จัดการเหมืองแท้ๆ แต่ทำตัวราวกับว่ายิ่งใหญ่นัก
“ก็หมายความตามที่พูดนั่นแหละครับ ผมขอเตือนคุณด้วยความหวังดี คนงานที่นี่ล้วนดิบเถื่อน ทุกครั้งที่คุณแสดงความอยากและยวนยั่ว พวกเขาย่อมสนองให้คุณได้อย่างถึงอกถึงใจ แต่ด้วยความเป็นคนรักเพื่อนฝูง คุณอาจต้องรับบทหนักกับคนพวกนี้มากเสียหน่อย เบาะๆ ก็แค่คลานแทนการเดินเฉิดฉายเหมือนตอนที่มั่วกับผู้ชายในเมืองนั่น ร้ายสุดก็ให้ผมช่วยหอบสังขารมาอนามัยเพื่อนอนหยอดน้ำข้าวต้มสักเดือนหนึ่ง แล้วส่งกลับบางกอกไป” เขาดูแคลนเธอออกมาอย่างไม่กลัวเกรง เพราะนึกฉิวที่สายตาชัดแจ้งของเธอทำเขาร้อนระอุจนเป้ากางเกงยีนส์เริ่มคับแน่น
“เพราะฉะนั้น ไม่ว่าคุณจะร้อนร่านหรือหิวผู้ชายสักแค่ไหน คุณก็ต้องระงับอาการไว้ และจะไปมั่วกับใครก็ได้ ที่ไม่ใช่กลุ่มคนงานในปางนี้”
“แล้วยังไงหรือ? ก่อนจะถือดีมาเตือนฉัน เธอก็ควรสำเหนียกในสถานะของตัวเองไว้ให้มาก เธอคิดว่าตัวเองเป็นใครกัน? และมีสิทธิ์อะไรมาสั่งสอนฉันทั้งที่เราเพิ่งได้เจอกันเป็นครั้งแรกแบบนี้ล่ะ? ไม่เหิมเกริมไปหน่อยหรือนายจอม?” เมยาวีเถียงเขากลับอย่างเผ็ดร้อน ก่อนจะเดินขึ้นไปนั่งรอบนรถด้วยไม่สบอารมณ์นัก
- Writer
