Kayıp Frekans

GÜNÜMÜZ — KADIKÖY / 00.43 İstanbul, gece yarısından sonra başka bir şehre dönüşürdü. Gündüzün telaşı çekilir, sokakların gürültüsü yavaş yavaş dinerdi. Kaldırımlarda biriken yağmur suları sokak lambalarının solgun ışığını yansıtır, eski binaların cephelerinde gölgeler uzardı. Uzaklardan gelen vapur düdükleri, gecenin sessizliğine karışan birkaç otomobil sesi ve rüzgârın aralık pencerelerde bıraktığı hafif uğultu… Şehir susmazdı aslında. Yalnızca sesini alçaltırdı. Kadıköy’ün ara sokaklarından birinde, tabelasında KARAN AKUSTİK yazan küçük bir dükkânın ışığı hâlâ yanıyordu. İçeride zaman, dışarıdaki şehirden farklı ilerliyordu. Raflara sıralanmış eski kasetler, makaralar, plaklar ve yıllardır kimsenin dokunmadığı ses kayıtları… Her birinin üzerinde bir isim, bir tarih ya da silinmeye yüz tutmuş birkaç kelime vardı. Bazıları bir doğum gününü, bazıları yıllar önce söylenmiş bir vedayı, bazılarıysa sahibinin bile hatırlamadığı bir sesi saklıyordu. Atlas Karan, bütün bu unutulmuş seslerin arasında çalışıyordu. Otuz iki yaşındaydı. Bir seksen beşlik boyu, geniş omuzları ve koyu renk kıyafetleriyle bulunduğu ortamda kolayca fark edilen adamlardandı. Koyu kahverengi saçları hafif dalgalıydı; günün yorgunluğuyla alnına doğru düşmüş birkaç tutamı umursamıyordu. Keskin yüz hatları, belirgin çene çizgisi ve kısa sakalı ona olduğundan daha sert bir ifade veriyordu. Gözleri koyu kahverengiydi. İnsanların çoğu konuşurken karşısındakinin yüzüne bakardı. Atlas ise dinlerdi. Kelimelerden çok, kelimelerin arasında kalan boşluklara dikkat ederdi. Birinin cümlesini nerede yarıda kestiğini, nefesini ne zaman tuttuğunu, sesinin hangi kelimede titrediğini fark ederdi. Çünkü Atlas’ın işi yalnızca sesleri onarmak değildi. O, insanların geride bıraktığı şeyleri de dinlerdi. Masasının üzerinde eski bir kasetçalar, küçük tornavidalar, kablolar ve büyüteçli bir lamba duruyordu. Önündeki kasetin dış yüzeyi çizilmiş, şeffaf kapağı sararmıştı. Üzerindeki etikette solmuş bir el yazısıyla yalnızca şu not okunabiliyordu: Annemin sesi — 1998. Atlas, kaseti dikkatlice yerleştirdi. Kulaklığını taktı ve cihazın düğmesine bastı. Önce ince bir cızırtı duyuldu. Ardından bir kadının sesi… “Bugün hava çok güzel. Keşke sen de burada olsaydın.” Atlas parmaklarını cihazın üzerinde durdurdu. Kaydın devamında hafif bir gülüş, uzaktan gelen bir kapı sesi ve ardından kesilen bir konuşma vardı. Sesin kaybolduğu noktayı birkaç kez dinledi. Sonra bilgisayar ekranındaki dalga biçimini büyüttü. Küçük bir parazit, kaydın en önemli bölümünü örtüyordu. Dışarıdan bakıldığında yaptığı iş sabır isteyen teknik bir uğraştan ibaretti. Oysa Atlas için her kayıt, bir insanın geçmişine açılan küçük bir kapıydı. Bazı kapılar açıldığında içeriden güzel anılar çıkardı. Bazılarından ise insanın bir daha duymak istemediği sesler. Atlas kulaklığını çıkardı. Sağ elinin başparmağına yakın küçük izin üzerinden istemsizce geçti. Eski, ince bir yara iziydi. Ne zaman oluştuğunu hatırlıyordu; yalnızca artık üzerine düşünmemeye çalışıyordu. Masasının kenarında duran kahve fincanından bir yudum aldı. Kahve soğumuştu. Saat 00.43’ü gösteriyordu. Normalde bu saatte çoktan eve gitmiş olması gerekirdi. Fakat Atlas’ın geceleri bitirmek gibi bir alışkanlığı yoktu. Özellikle de zihnini meşgul eden bir şey varsa… Gözleri, masasının sağ köşesinde duran küçük ahşap çerçeveye kaydı. Fotoğrafta bir kadın vardı. Uzun, koyu kahverengi saçları omuzlarından aşağı dökülüyordu. Hafifçe yana çevirdiği yüzünde kendinden emin bir gülümseme vardı. Gözleri kameraya değil, fotoğrafı çeken kişiye bakıyordu sanki. Lara Vural. Atlas fotoğrafa birkaç saniye baktıktan sonra gözlerini kaçırdı. İki yıl. İnsan bazı zamanları takvim yapraklarıyla ölçebilirdi. Bazılarınıysa bir daha duymadığı seslerle. Lara’nın ölümünün üzerinden iki yıl geçmişti. İki yıl önce yaşanan yangın, geride yalnızca kül, yarım kalmış sorular ve Atlas’ın hayatından eksilen bir kadını bırakmıştı. O geceden sonra herkes kendi hayatına devam etmişti. Sokaklar yeniden kalabalıklaşmış, dükkânlar açılmış, mevsimler değişmişti. Yalnızca Atlas’ın içinde bir şey yerinden kıpırdamamıştı. Lara’nın öldüğünü biliyordu. En azından kendisine anlatılan buydu. Bazen insan bir gerçeği kabul ederdi ama ona inanmayı başaramazdı. Atlas da Lara’nın yokluğunu kabul etmişti. Fakat zihninin bir köşesinde hâlâ cevaplanmamış sorular duruyordu. O gece neden oradaydılar? Yangından önce aralarında geçen son konuşmada Lara neyi saklamıştı? Ve en önemlisi, neden bazı ayrıntılar hatırladıkça daha da belirsizleşiyordu? Atlas fotoğrafı çekmeceye kaldırmadı. Onu masanın üzerinde bırakıp yeniden kasete döndü. Tam o sırada kapı zili çaldı. Başını kaldırdı. Dükkânın önündeki cam kapının ardında kimse görünmüyordu. Atlas saatine baktı. Bu saatte müşteri beklemiyordu. Sandalyesini geriye itti, ağır adımlarla kapıya yöneldi. Kilidi açıp dışarı çıktığında sokak neredeyse tamamen boştu. Yağmur yeni dinmişti. Kaldırım taşlarının arasından ince su birikintileri uzanıyordu. Kapının önünde, siyah bir zarf duruyordu. Eğilip aldı. Zarfın üzerinde ne bir isim ne de bir adres vardı. Yalnızca ön yüzüne, koyu renk mürekkeple iki harf yazılmıştı: L.V. Atlas’ın yüzündeki ifade değişmedi. Ancak zarfı tutan parmakları bir anlığına sıkılaştı. İçeri girdi. Kapıyı kilitledikten sonra zarfı masanın üzerine bıraktı. Bir süre açmadan baktı. İnsan, unutmaya çalıştığı bir şeyin karşısına çıkmasından korkardı. Atlas ise artık korkunun neye benzediğini unutmuş gibiydi. Zarfın içinden eski bir kaset çıktı. Siyah, küçük ve üzerinde beyaz bir etiket bulunan sıradan bir kaset… Etikette üç kelime yazıyordu: L.V. — SON KAYIT Atlas’ın bakışları yazının üzerinde takılı kaldı. Lara’nın el yazısını tanıyordu. Yıllar geçse de bazı şeyleri unutmak mümkün değildi. Harflerin birbirine bağlanışını, V harfinin sonundaki küçük kıvrımı, kelimelerin arasındaki mesafeyi… Kaseti eline aldı. Bir süre sonra eski kaset çalara yerleştirdi. Parmakları oynatma düğmesinin üzerinde bekledi. Sonra bastı. Önce derin bir cızırtı duyuldu. Ardından kısa bir sessizlik… Ve Lara’nın sesi. “Atlas…” Tek bir kelime. Ama iki yılın bütün sessizliği o kelimenin içine sığmış gibiydi. “Bunu dinliyorsan, demek ki yine merakına yenildin.” Atlas nefesini tuttu. Ses, alıştığı kadar yakındı. Hafif alaycı, kendinden emin ve insanın aklında istemeden yer eden o tanıdık ton… “Bana kızgın olduğunu biliyorum. Belki de haklısın. Ama ne duyarsan duy, hemen inanma.” Kayıt birkaç saniye sustu. “Özellikle de benim söylediklerime…” Ardından keskin bir cızırtı duyuldu ve kayıt sona erdi. Atlas kaseti çıkarmadı. Başını hafifçe eğerek cihazın üzerindeki küçük makaraların duruşuna baktı. Bir kez daha oynatma düğmesine bastı. Aynı ses, aynı kelimeler, aynı sessizlik… “Bana inanma.” Bu bir veda değildi. Bir özür de değildi. Daha çok, yıllar önce yarım bırakılmış bir konuşmanın yeniden başlaması gibiydi. Atlas kaseti masaya bıraktı. Zihninde sorular birbirine karışırken telefonunun ekranı aydınlandı. Bilinmeyen bir numaradan mesaj gelmişti. “Bu gece o kaseti dinlememen gerekiyordu.” Atlas ekrana baktı. Mesajın gönderildiği numara kayıtlı değildi. Hemen ardından ikinci mesaj geldi. “Karaköy’e gitme.” Atlas’ın kaşları hafifçe çatıldı. Üçüncü mesaj birkaç saniye sonra ekrana düştü. “Lara’yı arama.” Bu kez telefonu eline aldı. Numaranın üzerine dokundu, arama tuşuna bastı. Bir kez çaldı. İkinci kez… Sonra arama kesildi. Atlas yeniden aramayı denedi. Telefon kapalıydı. Yavaşça başını kaldırıp camın arkasındaki sokağa baktı. Birkaç dakika önce zarfı bırakan kişiyi görememişti. Şimdi de kendisini izleyen biri olup olmadığını anlayamıyordu. Kaseti yeniden eline aldı. Lara’nın sesi hâlâ kulaklarında yankılanıyordu. “Bana inanma.” Atlas derin bir nefes aldı. Ceketini sandalyenin arkasından aldı, kaseti cebine koydu ve dükkânın ışıklarını kapattı. Karaköy’e gitmemesi söylenmişti. Lara’yı aramaması söylenmişti. Ama Atlas Karan, hayatı boyunca kendisine söylenen şeyleri sorgulamadan kabul eden biri olmamıştı. Kapıyı kilitlediğinde sokak lambasının altında kısa bir süre durdu. Sonra ellerini cebine sokup karanlık sokağa doğru yürüdü. O gece İstanbul’un eski sokaklarında yalnızca bir adam yürümüyordu. Geçmiş de onunla birlikte yeniden hareket etmeye başlamıştı. ⸻ Bilinmeyen bir yerde — 00.58 Karanlık bir ekranda ince bir ışık belirdi. Önce tek bir satır, ardından başka bir satır… ATLAS KARAN — ANILARIN GERİ YÜKLENMESİ BAŞLATILDI. Bir süre sonra ekran yeniden değişti. İLK KAYIT DİNLENDİ. Kısa bir sessizlik… Ardından son satır belirdi. LARA VURAL — YENİDEN BAĞLANTI BEKLİYOR.