ทุกสายตาจับจ้องมาที่ผมกับนายหัวทินธร ทั้งโรงอาหารเงียบกริบทันทีเมื่อผมเดินเข้ามา ทุกสายตาที่มองมาทางผมเหมือนไม่เชื่อกับตาตัวเองว่าผมจะปรากฏตัวอยู่ที่นี่ ปกติเเล้วพวกเขาคงชินเเล้วที่นายหัวมาทานข้าวที่โรงอาหารในไร่เเต่ครั้งนี้มันไม่ใช่เพราะมีผมพ่วงมาด้วย ผมทำตัวไม่ถูกได้เเค่ก้มหัวพยักหน้าให้เล็กน้อยคนตัวสูงเห็นผมเกร็งเลยตะโกนขึ้นมาทำเอาคนงานเเตกตื่นกันไปหมด
“จะมองเมียฉันอีกนานไหม ไม่กินกันเเล้วมั้งข้าว!” คนตัวสูงตะโกนถาม
“งั้นเราไปหาที่นั่งกันดีไหมครับ” ผมพูดขึ้นหลังจากที่นายหัวตะโกนว่าจนคนงานรีบพากันหนีไปทานข้าวกันหมด
“เธอไปนั่งเถอะ ฉันจะไปหยิบข้าวมาให้” คนตัวสูงพูดพร้อมกับชี้นิ้วให้ผมไปนั่งที่โต๊ะ
“งั้นคลีนไปเอาน้ำมาให้ก็เเล้วกันนะครับ ทำคนละอย่างจะได้ไม่เอาเปรียบกัน” ผมตอบออกไปก่อนจะยิ้มให้เล็กน้อย นายหัวพยักหน้าเป็นอันว่าตกลงตามนี้
ระหว่างที่ผมเดินไปหยิบน้ำผมก็สำรวจโรงอาหารไปด้วย ถ
