สิ้นเสียงคนตัวสูงนายเเบบหน้าใหม่เเจ็คกี้ก็รีบปิดกระจกหมวกกันน็อคเเล้วรีบขับรถออกไปทันทีด้วยความเร็ว เอาล่ะวันนี้ถือว่ารอดตัวไป ผมถอนหายใจออกมาเบาๆก่อนจะมองรถคันหรูที่ขับมาจอดตรงหน้าผมกระจกรถถูกลดลงพร้อมสายตาคนตัวสูงที่จ้องมองผมอย่างสงสัย อะไรไม่มีอะไรเลยเหอะ
“ขึ้นรถ”
เสียงทุ้มต่ำสั่งออกมาบ่งบอกว่ากำลังอารมณ์ไม่ดี ผมไม่กล้าบอกเรื่องนี้ออกไปเพราะกลัวว่ามันจะเป็นเรื่องใหญ่ทั้งๆที่มันยังไม่มีอะไรเลยด้วยซ้ำน้องเขาอาจจะไม่รู้ว่าผมเเต่งงานมีครอบครัวเเล้ว พี่เมย์บอกว่าจะจัดการคุยให้เองผมหวังว่าน้องเขาอาจจะเข้าใจเเละเลิกยุ่งกับผมไปเอง ผมเลยเลือกที่จะปิดเรื่องนี้ไว้ไม่บอกนายหัวทินธร
“ใคร?”
“คะครับ?”
“ไอ้มอเตอร์ไซค์ที่มันจอดข้างหน้าเธอเมื่อกี้มันเป็นใคร?” คนตัวสูงถามย้ำอีกครั้ง
“คลีนไม่รู้จักครับ พอดีเขามาถามทาง”
“ถามทาง?”
“อ่าใช่ครับ คงเป็นเด็กใหม่มั้งครับเลยไม่คุ้นทางเท่าไหร่” ผมเลือกจะโกหก
