Twists of Fate

CHAPTER 2

“Ma'am, keep yourself calm! Inhale, exhale...”

Tumango ako at napahawak nang mahigpit sa kamay ni Malcolm. He's here beside me, holding my hands while whispereng me with his sooting voice. Pinapasok siya ng isang nurse dahil kaibigan daw niya ang may-ari ng hospital na ito, at kung hindi raw siya papapasukin ay patatalsikin daw niya ito.

“I'm just here, konting tiis na lang lalabas na ang anak mo. I know that he or she's beautiful like you,” he softly said, and I smiled. “You're going to be fine, Madam. As well as your baby.”

Huminga ako nang malalim at sinubukang umiri. Habol-habol ko ang hininga ko habang mahigpit na nakahawak kay Malcolm ngayon. Para siyang tatay na ninenerbyos para sa kaniyang asawa at anak.

“"You're incredible, just a little more, breathe deeply, we're almost there, and soon we'll meet your precious baby. You can do this...”

He was looking at me, which makes me calm and feel safe. Kung wala siya ngayon, hindi ko alam kung saan ako manganganak. Kung ano ba ang mangyayari sa akin kung wala siya. I'm thankful that Malcolm is here to help me. He is willing to extend his hands for someone like me. He's one of a kind.

Kalahating minuto nang matapos ang panganganak ko. I thought I will only give birth to one, I didn't expect that I will give birth to quintuplets. Para mahihimatay si Malcolm nang ang makita ang paglabas ng pang apat na baby kanina. He passed out when the last baby was taken out of my womb. He was even more nervous than me! Hindi ko alam kung matatawa ako habang umiiri.

Hindi naging madali ang buhay ko, lalo na ang pinagdaanan ko noong pinagbubuntis ko pa sila. 'Di bale nang mabugbog ang katawan ko, makakain lamang ako ng sapat sa isang araw. Kahit anong trabaho ay pinatos ko na, maging ang pagiging janitress sa kumpanya ni Malcolm ay hindi ko na pinalagpas. At least, marangal na trabaho ang pinasok ko. Iniisip ko na lamang na para ito sa mga anak ko. And I am more lucky to have five babies, a quintuplets babies. Na para bang binigyan ako ng Panginoon ng katuwang sa buhay, dahil alam Niyang mula pagkabata ko ay nag-iisa ako. Kaya natutuwa ang puso kong makasama ang limang anak ko.

Pinangalanan ko silang Adam, Billie, Coral, Delilah, and Ellie.Si Adam ang panganay, at si Ellie naman ang bunso. Ako at si Malcolm ang nakaisip na isunod-sunod na lamang namin ang mga pangalan ng mga bata para hindi nakakalito.

A four girls, and a one boy. Kaya madalas na mapagtrip-an si Adam ng kaniyang mga kapatid. Wala maman siyang magawa dahil nag-iisang lalaki lamang siya at walang kakampihan.

“Tatay! Help me po!” tumatakbong sabi ni Adam kay Malcolm nang makarating ito sa aming bahay. May dala na naman itong pasalubong para sa mga bata. Napailing ako, pero sa loob-loob ko, masaya akong nakikitang napapasaya niya ang mga anak ko. He is like a father figure to my babies.

“Don't worry, tolits. Tatay pogi is here,” aniya at ginulo ang buhok ni Adam. Binuhat niya ito at hinalikan sa pisngi. Adam clang his arm to Malcolm's neck.

“Tatay, we're not done yet po!” pagmamaktol ni Delilah habang hawak-hawak ang make-up brush. Natawa ako dahil parang binubog ang mukha ni Adam dahil sa sobrang pula ng pisngi niyang nilagyan ng mga kapatid niya ng blush-on.

“Sweethearts...” Nag squat si Malcolm upang pantayin ang tingin ng mga bata. He extend his arms para mayakap ang lima. “I brought you a new toys, na puwede niyong lagyan ng make-ups, or anything that you want to do sa toys niyo,” he said softly. Nagdiwang naman na parang sira ang mga anak ko. Nagpapalakpak at nagsisisigaw sila.

Maya maya lamang ay may kumatok sa amin. Pinagbuksan iyon ni Malcolm at nakita kong isang delivery boy yata iyon, at may malaking truck ang nakaparada. Na kuryoso naman ako kaya binitawan ko ang sandok na hawak-hawak ko. Kunot-noo akong tumingin sa labas habang magkadikit ang kilay ko.

“Hey. What's that?” takang tanong ko kay Malcolm. Tipid lamang siyang ngumiti sa akin at tinaas ang kanang kamay niya. As if he was telling me to shut my mouth for the mean time.

Nagulat ako nang sandamakmak na pink and violet ang inilabas sa truck. It's look like a complete set of vanity mirror, hindi lang isa kung hindi apat. May inilabas din silang red and blue vanity mirror, alam ko na agad kung para kanino iyon. And lastly, five bikes na may iba't ibang kulay.

Nagdiwang sa sobrang saya ang limang mga anak ko. Gusto ko man mag reklamo kay Malcolm na araw-araw na lang ay kung anu-ano ang binibili niya sa mga bata, but seeing my babies like this makes my heart flattered. Na kahit wala ang tunay na ama nila, Malcolm is here to be a father figure. Ni hindi niya tinuring na iba ang mga anak ko. Bagkus, he is willing to be the father of my kids.

Napapangiti ako at napapaluha sa tuwing naiisip ko ang nangyari apat na taon na ang lumipas. Pagtapos kong ma discharge sa hospitak, he pays all the hospital bills. Kinupkop niya ako at ang mga anak ko. Ang akala ko ay nagbibiro lamang siya, but he is true to his words. Kinupkop niya ang mga anak ko at tinuring na parang kaniya. Binigyan niya ako ng marangal na trabaho sa kumpanya niya as his secretary. Siya rin ang nagbigay ng bahay sa amin upang magkaroon ng sariling tahanan. Siya rin ang sumusustento sa mga anak ko buwan-buwan. Nakakahiya man, pero hindi ko naman mapipigilan si Malcolm sa mga binibigay niya sa mga anak ko.

“Malcolm, gumastos ka na naman.” I sighed. Inilapag ko ang kapeng ginawa ko sa kaniya. Ganito lagi ang senaryo, sa bawat pag-uwi niya ay titimplahan ko siya ng kape, pagsisilbihan na parang kaniyang asawa, kumustahan sa mga kaniya-kaniyang araw namin.

“For your information, Vera. Hindi ko binili 'yon, we have our own toy company. Ipinasadya ko iyon sa mga staffs ko.” Pinagtaasan niya ako ng kilay bago sumimsim sa kape. “And of course, anak ko na rin ang mga 'yan. I'm willing to give kahit ano mang gustuhin nila.”

Napailing ako. “Kaya spoiled brat mga anak ko, eh. Ang tataray dahil sa'yo! Dumudugo na rin ang ilong ko sa kaka-English ng mga bata,” utas ko.

Tumawa siya at tinuro ang sarili niya. Proud na proud na siya ang nagturo sa mga anak ko nang ganoon. “Oo nga pala, do you want to continue your study, sweetie?” he softly asked.

Nagulat naman ako sa kaniyanh sinabi. “H-huh? Paano ang mga anak ko, walang mag-aalaga sa kanila. Gusto ko man pero, paano sila? Hindi ba?”

“You don't have to worry about our babies. Ako, ako ang mag-aalaga sa kanila. Nagpagawa ako ng sariling room for them sa kumpanya. Sa kanila ang buong floor at walang ibang makakapunta ro'n kung hindi tayo lang, para ro'n sila maghapon. O kung kailan man nating gabihin, at least kasama natin ang mga bata hindi ba? Bumili naman ako ng limang aircon para tig isa-isa sila. Limang bed, at limang banyo—” I cut him.

“MALCOLM!” Nanlaki ang mata ko sa sinabi niya. Jusmiyo, nag leave lang ako ng ilang araw kung ano-ano na ang pinaggagawa niya sa kumpanya niya.

“Oh, chill!” Napahawak siya sa dibdib dahil nagulantang siya sa sigaw ko. “Para naman iyon sa mga bata. Para wala ka rin alalahanin, kaya kong maging ama sa kanila. Apat na taon, subok na subok na. Kasal na lang ang kulang, oh,” pang-aasar niya kaya hinagisan ko siya ng unan. “Eto naman hindi mabiro. Pero totoo, papakasalan kita kahit saan mo gusto. Sa lahat ng altar, kahit katoliko tayo magpapakasal tayo sa INC. Just to prove that I am willing to be your husband,and a father for quintuplets.”

Kumalabog naman ang puso ko sa sinabi ni Malcolm. I want to love him. I want to give my self for him. Ilang beses na niyang ipinakita sa akin na karapat-dapat siya para sa akin at para sa mga anak ko. He lift me up, even if it means putting his priorities aside. He always make time for us kahit gaano siya kaabala sa kumpanya.

Nandito lang siya sa tabi ko, tulad ng ipinangako niya noon.