BÖLÜM 39
Nemoris’in üzerine çöken gece, sessiz değildi. Gökyüzü yıldızlarla doluydu ama hiçbir ışık toprağa ulaşmıyordu; sanki gökyüzü bile yaklaşan karanlıktan korkmuştu. Elara, harabenin önünde durduğunda nefesi buhar gibi havaya karıştı. Soğuk, ruhuna kadar işliyordu. Lucien sessizce yanına geldi, parmak uçları Elara’nın koluna değdi. “Buradan sonrası geri dönüşsüz,” dedi alçak bir sesle. “Hazır mısın?” Elara başını kaldırdı. “Artık dönmek diye bir şey kalmadı.” Raphien geriden yürüyordu, yüzü her zamankinden daha soluktu. Elinde taşıdığı mühür taşı sönük bir kırmızıyla titreşiyordu. “O bizi bekliyor,” dedi karanlığa bakarak. “Ama bu sefer biz de boş değiliz.” Lucien gözlerini kısarak gökyüzüne baktı. Bir gölge, yavaşça bulutların arasından süzülüyordu. Kanatları siyaha çalan bir karanlık, bir z
- Writer
